Streaming tv is een compleet nieuw genre

The New York Times  | 24 April 2016 - 07:0024 Apr - 07:00

Series die je in één ruk uitkijkt, zoals op Netflix, zijn niet meer te vergelijken met traditionele tv, betoogt de tv-criticus van The New York Times.

Toen ik op Netflix naar Sense8 keek – een prachtige, belachelijke serie over acht mensen van overal ter wereld die elkaar niet kennen maar wel een soort telepathische band hebben, waardoor ze elkaar kunnen bijstaan in de strijd en 
op een gegeven moment zelfs een virtuele orgie houden – drong zich op een gegeven moment heel sterk de vraag op waar ik nou eigenlijk naar zat te kijken. Ik bedoel daarmee niet dat ik het een serie van niks vond. Ik vroeg me alleen af welk genre het nou is: 
hoe moet je dit maximalistische superlange mozaïek-
verhaal definiëren? Als een miniserie? Een megafilm? Anders gesteld: kun je Netflix nog tv noemen?

Enerzijds natuurlijk wel. Nu kranten ook videoproducties maken en je _The Walking Dead _op je telefoon kunt bekijken, is tv een veel breder begrip geworden. Anderzijds: een serie waarvan het hele seizoen in één keer online wordt gezet, zoals 
Netflix en Amazon doen, is toch een ander beestje dan de tv-serie zoals we die altijd kenden. Het begint een heel eigen genre te worden, waarvan we de regels en conventies nog moeten ontdekken.

De verhaalopbouw van tv-series vloeide altijd voort uit de eisen van het uitzendschema. Waarom eindigt elke aflevering met een cliffhanger? Zodat je de volgende week weer kijkt. Waarom duren programma’s precies een uur of een half uur? Om een regelmatig en voorspelbaar uitzendschema te krijgen. Waarom bevat elke aflevering een paar miniclimaxen? Zodat je daar een reclameblok kunt inlassen.

HBO-series zoals Deadwood, niet geplaagd door reclameblokken of de inhoudelijke censuur van het openbare net, zijn al vergeleken met de feuilletonromans van Dickens. Het kijken naar een gestreamde tv-serie lijkt nog veel meer op het lezen van een boek: je hebt in één keer het hele verhaal tot je beschikking en kunt zelf bepalen wanneer en hoeveel je kijkt. Maar het heeft ook iets van gaming: als je besluit om te gaan comakijken ga je er helemaal in op. En dat bepaal je zelf. Tijdens zo’n ‘binge’ ontstaat een dynamiek die ik ‘The Suck’ noem: dat bedwelmende gevoel dat je in een serie wordt meegezogen en het verhaal urenlang over je heen laat spoelen. ‘Volgende aflevering afspelen’ staat er steeds, en daar bezwijk je maar al te makkelijk voor. Het kan zelfs een wedstrijdje worden. Je vrienden laten op sociale media weten hoe ver zij al zijn. (‘OMG #JessicaJones afl 10!! Midden in de nacht opgestaan om te kijken!’) Zo wordt elke aflevering een nieuw level dat je wil bereiken.

Deze nieuwe dynamiek leidt ook tot een andere verhouding met het publiek. Bij traditionele tv, ‘lineaire tv’ in het jargon, gaat men ervan uit dat je weinig tijd hebt, dat ze je alleen aan de buis kunnen kluisteren in de laatste paar uurtjes voordat je naar bed gaat. Streamingdiensten gaan ervan uit dat ze kunnen beschikken over al je vrije tijd – weekends, feestdagen en vakantie – en dat jij die gaat vullen met hun vijf tot tien uur durende producties. Dus lanceren ze hun nieuwe series juist op momenten die tv-zenders mijden. Ze brengen een nieuwe serie uit op vrijdagavond (voor zendercoördinatoren een dood moment) en op feestdagen. (….)

Gratis voor 360 abonnees


Plaats een reactie

(€ via Blendle) Streaming tv is een compleet nieuw genre (The New York Times)