Een burgerlijk genotsmiddel zonder gevaren

360 Magazine/The Guardian  | 11 januari 2018 - 16:0011 jan - 16:00

We zijn geobsedeerd geraakt door eten. Waar het vandaan komt, in welke winkels we het moeten kopen en hoe we het kunnen bereiden. Sinds wanneer is de noodzakelijke bezigheid om in leven te blijven een kunst geworden, een ritueel van verbondenheid met Moeder Aarde, een hoogmis opgedragen door de televisiekok aan het fornuis?

In een Londense straat staat op een frisse herfstavond een eetkraam langs de stoep. Er knipperen groene sierlichtjes en er hangt een geur van gebraden kip. Ik sta een eindje verderop met een vriend, en een hippe dertiger loopt langs en vertelt ons op lijzige toon dat hij niet onder de indruk is van het aanbod. ‘Ik vind de arancini’s niet echt pittig genoeg,’ zegt hij op de toon van iemand die alles al eens geproefd heeft. ‘Die kunnen smakelijker, dit is niet echt exotisch.’ Ik heb geen flauw idee wat ‘arancini’s’ zijn (of dat het Italiaanse arancini, net als panini, eigenlijk al meervoud is), maar ik knik begrijpend en noteer zijn observaties op mijn telefoon, terwijl mijn vriend hem aan de praat houdt. (…)

unsplash-logoLily Lvnatikk

Gratis voor 360 abonnees


Plaats een reactie