Horizon | Meester van 
de perfecte tijd

Die Welt / 360  | 18 januari 2019 - 21:5918 jan - 21:59

Meester Philippe Dufour, de Zwitser die wel de paus van de horlogerie wordt genoemd, maakt de meest exclusieve horloges ter wereld. De wachttijd is zes jaar en de prijzen lopen in de zes cijfers. Op een veiling in New York ging onlangs een Dufour voor 915.000 dollar over de toonbank.

Waar kom ik vandaan? Waar ga ik naartoe? En hoelang moet ik nog? Wat de eerste vraag betreft: ik kom uit Lausanne. Vraag twee: ik ga naar Le Rocheray. En drie: niet te lang, hoop ik. Het boemeltreintje heeft me in de luren gelegd. Het stopt alleen als je als reiziger op tijd op een knopje drukt. Dat wist ik niet. Tot mijn verbazing zag ik het station waar ik zijn moest voorbijzoeven. De enige andere passagier in de wagon heeft het me uitgelegd. Dus ik moest een station later uitstappen.
Station? Ietsje groter dan een hok voor twee sint-bernards, maar er is in geen velden of wegen een hond te zien. Ook geen taxi. Ik zou al blij zijn ergens een bemand voertuig te zien. Of bevrouwd. Hoe dan ook. En het is niet vlak voor of vlak na middernacht, maar 21.13 uur. Hier, in the middle of nowhere, gaan ze vroeg naar bed.
Mijn rolkoffertje is volgeplakt met stripfiguren. 
Spiderman & co. Die superkracht zou me goed van pas komen, maar niks hoor, ik moet te voet. En zoals gezegd, ik heb geen idee hoelang nog. Alleen de richting klopt: terug. Zo dicht mogelijk langs de rails, en omdat ik die vanaf de weg niet de hele tijd kan zien, evenwijdig aan de oever van het meer. Niet die van het Meer van Genève: dat zou mooi geweest zijn, want daar is de lente inmiddels begonnen. Hierboven is de temperatuur helaas nog winters. Hier en daar ligt sneeuw. En er brandt nergens licht.
Langs de weg liggen een paar huizen, maar die 
staan leeg of iedereen slaapt. Ik ben goed ter been, 
en beweging is op mijn leeftijd aanbevelenswaardig, maar toch doet het vreemd aan. De laatste keer dat me iets dergelijks overkwam was vijftig jaar geleden in Albanië. Bovendien ben ik bang voor loslopende honden. Weliswaar zie ik er geen en hoor ik ze ook niet, maar mijn angst wordt er niet minder door. Ach, bestond Spiderman maar echt. Een simpele waarheid stelt me gerust: ik ben niet in Albanië.

» Lees verder in de Reader / op Blendle

Plaats een reactie