Reader 17 staat voor u klaar!

360 | Amsterdam  |  9 maart 2019 - 09:27 9 mrt - 09:27

De Siberische journaliste Tatjana Sedych begon op haar 48e een eigen, onafhankelijke krant, nadat ze merkte hoe groot de invloed van de autoriteiten was op de plaatselijke pers. Ze handhaaft drie gouden regels: De mens staat altijd voorop. Schrijf altijd de waarheid, ken geen angst. En 3: Kom in actie.

Die laatste is ongebruikelijk voor een journalist. Maar aangezien de regering het vaak af laat weten, heeft Sedych deze taak maar op zich genomen. Met zo veel overtuiging dat ze de bijnaam Tatjana 911 heeft gekregen.

Ze stuit niet altijd op evenveel begrip. Ten eerste wordt ze gewaarschuwd voor de risico’s van haar ondernemingen, daarnaast helpt ze ook mensen die dat in de ogen van anderen niet verdienen, zoals een ex-gedetermineerde die haar zijn verschrikkelijke daden opbiechtte, maar die ze desondanks steun bood toen hij door de overheid bij gebrek aan woningen werd weggestopt in een opslagruimte. ‘Waarom zou je iemand, zelfs op die leeftijd, niet laten begrijpen dat het leven ook anders kan zijn?’ schreef ze in Moje Poberezje, haar krant. ‘Dat je anders kan leven kan leiden en op menselijke manier kan worden behandeld.’

» ‘Met het verdwijnen van de grote verhalen van de geschiedenis, verdween ook het fiere manifest van deugden en waarden dat mensen inspireerde’

Het is een gegeven waar we vaker moeite mee hebben, en dat bijvoorbeeld ook opspeelt nu steeds meer ‘strijders’ terugkeren uit de Islamitische Staat. Verdienen mensen die iets slechts hebben gedaan een tweede kans? De Amerikaans Hoda Muthana en Canadese Kimberly Polman lieten zich in het kalifaat huwen maar hebben spijt en willen terug naar huis. Voorlopig zitten ze vast in kampen in Syrië zonder duidelijkheid over wat hen te gebeuren staat. Zoals een IS-ganger die naar Nederland teruggekeerde in de interactieve webdocumentaire van Submarine zegt: ‘In hun ogen blijven we terroristen.’

Onze geliefden zijn we bereid te vergeven, zoals we zien op de beelden van Zach Cruz die voor het eerst zijn broer Nik in de cel bezoekt nadat hij in Parkland, Florida, zeventien mensen doodschoot op een middelbare school. Maar liefde en medemenselijkheid zijn volgens de Britse essayist Gavin Jacobson helemaal niet zo vanzelfsprekend. ‘Met het verdwijnen van de grote verhalen van de geschiedenis’, schrijft hij, ‘verdween ook het fiere manifest van deugden en waarden dat mensen inspireerde.’ Het gevolg is een alomaanwezige angst, opgewekt door apocalyptische dreigingen als klimaatverandering, kernoorlog, schulden – en uiteraard door ieder die zich van de samenleving afkeert, zoals Syriëgangers of criminelen. Denkers als Martha Nussbaum, die in onze vorige editie pleitte voor een vermenging van filosofie en politiek, gaan er volgens Jacobson veel te makkelijk van uit dat we kunnen terugkeren naar de ‘paradijselijke staat’ van voordat het populisme alles omver gooide; ‘Wie zegt dat we in de woorden van John Milton de voorkeur zouden geven aan “Moeilijke vrijheid boven het gemakkelijk juk/Van slaafse praal”?’

In zijn stuk over de toekomst is Bruce Mau stellig: niks teugkeren, we moeten vooruit. We staan op een keerpunt, de revolutie van kansen of de revolutie van afwijzing. En we zijn nog nét op tijd om te kiezen voor een betere wereld.

Net als Tatjana Sedych.

» Ga naar de Reader

Plaats een reactie