‘Een gouden hart in leren rockersjasje’

360 | Amsterdam  | 27 april 2019 - 16:0027 apr - 16:00

Het multimediaproject Mind My Gap is niet alleen een graphic novel, maar vooral een paraplu, die behalve het hoofdverhaal allerlei mediatypen en uitingen omvat.

» Lees dit bericht (en bekijk het bijbehorende beeld) in de Reader / op Blendle

Een paar weken na zijn vijftigste verjaardag is op 7 maart de Nederlandse filmmaker, muzikant en kunstenaar Rosto overleden. Hij was een veelzijdig talent, richtte in 1995 zijn eigen studio op en maakte naast korte films ook illustraties en deed de art direction en vormgeving voor onder meer Pinkpop, de tv-serie 
In Europa en de rubriek Villa Achterwerk in de VPRO 
Gids. Zijn eerste korte films, Anglobilly Feverson en Jona/Tomberry leverden hem meteen internationale waardering op. De laatstgenoemde viel op het filmfestival 
van Cannes 2005 in de prijzen (Grand Prix, Canal+). Deze films maakten deel uit van het multimediaproject Mind My Gap, dat ontstond uit een graphic novel en werd voortgezet en uitgebreid met muziek, werk in druk en films.

In alle opzichten de langste film van deze meester op de korte afstand was The Monster of Nix uit 2011, een musical in de vorm van een animatiefilm van een halfuur, waar Rosto zes jaar aan werkte. Onder anderen de Amerikaanse duizendpoten Terry Gilliam (in Nederland vooral bekend van Monty Python) en Tom Waits 
leenden hun stemmen aan deze productie van Rosto, die op alle gespecialiseerde festivals werd vertoond en in Nederland en België de bioscopen haalde.

In 2008 was Rosto aan zijn meest omvangrijke 
project begonnen: vier korte films onder de naam Thee Wreckers Tetralogy. De eerste korte film, No Place Like Home, voltooide hij in 2008. De tweede, Lonely Bones, beleefde zijn première op het International Film Festival Rotterdam 2013. (De film won vervolgens de Grand Prix op het festival van animatiefilms in Ottawa.) 
Splintertime was de titel van de derde film, vorig jaar werd de Tetralogy voltooid laatste film Reruns.

Nicolas Schmerkin, directeur van de Parijse filmmaatschappij voor korte films Autour de Minuit, noemt Rosto ‘een beeldend genie’. ‘Maar nog meer dan een tovenaar met filmbeelden, een getalenteerd componist en een wereldster op het gebied van de animatiefilm, was Rosto op de eerste plaats een uitzonderlijk mens, een gouden hart in het leren jasje van de rocker, een ongeëvenaarde, sjieke punk die op iedereen een onuitwisbare indruk maakte. Voor mij werd hij een vriend en een broer, een metgezel wiens reis door het leven veel te vroeg is gestopt. Hij had juist zijn vierluik voltooid, en het laatste deel, Reruns, moet nu worden beschouwd als een testament.’

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Het biedt nieuwe invalshoeken op een werkelijkheid die overal anders is. Bovendien maken we relevante, originele en mooie verhalen graag toegankelijk voor een groot publiek. Deel dit artikel als onze missie je aan het hart gaat. Of, nog beter, sluit je aan bij 360 met een (proef / cadeau) – abonnement. Doneren kan ook als je niet genoeg tijd vindt om te lezen, maar 360 wil steunen in haar voortbestaan.
Bedankt

Plaats een reactie