2 uur, 1 minuut en 39 seconden

El País Semanal / 360  | 18 juni 2019 - 10:0018 jun - 10:00

Eliud Kipchoge, de snelste marathonloper aller tijden, heeft zijn record te danken aan een spartaans trainingskamp op 2000 meter hoogte.

» Lees dit artikel in de Reader / op Blendle

De beste langeafstandslopers ter wereld vind je op de stoffige zandwegen van Kenia, in het centrale deel van de Grote Riftvallei waar ze trainen op meer dan 2400 meter hoogte. Het is de plek waar de Kipchoge-legende van de snelste marathonloper aller tijden is ontstaan. Jaarlijks reizen atleten uit de hele wereld naar deze plek om het geheim van de Kenianen te achterhalen.

‘Wat de sleutel is tot mijn succes? Ik hou van deze sport, hardlopen is mijn leven, ik zie mezelf niks anders doen,’ zegt Eliud Kipchoge (1984, Nandi-district, Kenia), Olympisch kampioen in Rio 2016. Zijn spartaanse trainingen en zelfdiscipline loonden. Op de marathon van Berlijn liep hij het magische wereldrecord van 2 uur, 1 minuut, 39 seconden. Kipchoge, onlangs gelauwerd met de Laureus World Sports Award voor de beste sportprestatie van het jaar, rekt met zijn smalle, pezige lijf elke wedstrijd weer de grenzen van het menselijk haalbare op. Al benadrukt hij dat die grenzen niet bestaan. ‘Elke keer train ik om het beste uit mezelf te halen en mijn persoonlijke records te kloppen. Ik geloof niet in grenzen.’

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Stopt automatisch.
Bedankt

Vlak voor zonsopgang hebben Kipchoge en de hardlopers van het NN Running Team in het dorpje Kaptagat hun hardloopschoenen al aangetrokken. Iets na zessen rent de groep losjes over de stoffige rode zandwegen rondom het trainingskamp. En zo gaat het van maandag tot zaterdag, behalve wanneer ze naar de hardloopbaan in Eldoret gaan, dat twintig kilometer verderop ligt. Als de eerste zonnestralen zich laten zien trainen de atleten al op volle kracht. Lichtvoetige, lange ritmische passen. Bijna nooit is de inspanning van zijn gezicht af te lezen. Tijdens de training niet en ook niet tijdens wedstrijden. Integendeel: Kipchoge lacht. ‘Mijn lach drijft me voort, natuurlijk heb ik pijn, net als iedereen, dat hoort bij de hardloopsport. Maar als ik lach dan vergeet ik de pijn in mijn spieren en geniet ik van de race,’ zegt hij.

Met díe positieve instelling loopt hij zijn wedstrijden en bereidt hij zich voor. Of hij nu traint op de sintelbaan van Eldoret of in het pijnbomen- en eucalyptusbos van Kapagat waar El País

Semanal was uitgenodigd door Nationale Nederlanden, de sponsor van Kipchoge.

Terwijl de atleten aan het trainen zijn in Eldoret drommen er langs de lijn groepjes studenten samen die hun ogen niet van de lopers af kunnen houden. Sommigen trainen tegelijk met de sterlopers, andere beginnen pas als ze klaar zijn. Wie weet zit er tussen die jongeren wel de toekomstige hardloper die naar een marathontijd onder de twee uur lonkt, wat ook wel ‘de Mount Everest van de hardloopsport’ wordt genoemd. Vooralsnog ziet het er naar uit dat die tijd alleen binnen de mogelijkheden van Kipchoge ligt.

De Keniaan met de strakke, haast uitdagende blik heeft de twee uur barrière al bijna geslecht. Op het Italiaanse racecircuit van Monza kwam hij 25 seconden tekort, al stonden de wedstrijdomstandigheden ter discussie. Er zou sprake zijn geweest van mechanische doping door de toepassing van de nieuwste biomechanische foefjes en het gebruik van innovatieve sportmaterialen. Daar kwam bij dat de condities ideaal waren, iets wat tijdens een officiële hardloopwedstrijd onmogelijk te evenaren is: Kipchoge werd de hele wedstrijd bijgestaan door tempomakers, een auto gaf het ritme aan en de lopers werden letterlijk uit de wind gehouden. ‘Kun je zo’n tijd neerzetten in een normale marathon?’ ‘Ik denk van wel. Ik beschouw Monza als mijn beste tijd, en die probeer ik te verbeteren,’ zegt hij gedecideerd, al haalt hij daarna een beetje druk van de ketel met de opmerking  dat hij niet weet of hij onder de twee uur zal duiken. ‘Ik weet niet of het mij lukt, maar iemand zal die tijd kloppen.’

Eenvoudige levensstijl

De dagen van de wereldrecordhouder staan, net als die van zijn dertig trainingsmaatjes van NN Running, in het teken van intensieve trainingssessies, ’s ochtends en ’s middags. Tussen de trainingen door is er tijd om te rusten, te grappen en grollen, tv te kijken, te lezen (Kipchoge is een fervent lezer) en de huishoudelijke taken te doen. Iedereen wast zijn eigen kleren en draait mee in de schoonmaakroosters van de doucheruimtes. ‘Het helpt me om een deel van de groep te zijn. Ik denk dat het ook goed is voor de jonge atleten zodat ze zien dat een eenvoudige levensstijl bijdraagt aan succes,’ aldus de Olympisch kampioen, die van maandag tot zaterdag intern zit.

Het is een manier van leven die je je bij andere topsporten niet zou kunnen voorstellen. Zelfs het trainingskamp lijkt niet op wat je je voorstelt bij een sportcomplex waar op hoog niveau wordt gepresteerd en getraind. In de tuin staan plastic stoelen rondom een boom, in de wei ernaast lopen koeien die de atleten voorzien van verse melk. In het gebouw is een kleine massagekamer, een televisiekamer en een bibliotheek, een eenvoudige keuken en een rechthoekige kamer waar wordt gegeten. Bovendien zijn er twee van elkaar gescheiden afdelingen, een voor de mannen en een voor de vrouwen, met de kamers en de doucheruimtes. Alleen het hoogstnoodzakelijke is voor handen.

“Kipchoge is een voorbeeld voor de Kenianen”

‘Dit kamp staat voor een manier van trainen en leven,’ legt Patrick Sang uit. Hij traint het team en kent Kipchoge al bijna twintig jaar. ‘Hij kwam als adolescent vragen of ik een trainingsschema voor hem kon maken. Elke twee weken kwam hij terug voor een zwaarder schema. Hij wist wat hij wilde,’ herinnert Sang zich. Daarna kwam alles in een stroomversnelling. Maar liefs drie jaar later durfde Kipchoge het aan om Hicham El Guerrouj en Kenenisa Bekele uit te dagen tijdens de mythische 5000 meter van de wereldkampioenschappen in Parijs in 2003. En hij haalde goud.

Ondanks zijn succes vergeet hij niet waar hij vandaan komt. ‘Hij had geen makkelijke jeugd en daarom leeft hij eenvoudig, zonder uiterlijk vertoon en altijd bereid om anderen te helpen,’ zegt Marc Roig, zijn fysiotherapeut en supervisor van de trainingsschema’s van het team.

Kipchoge is een voorbeeld voor de Kenianen. En een rolmodel voor veel jonge kinderen in een land waar deze sport bijna religieuze proporties heeft. ‘Hij helpt veel jonge atleten en sponsort er zelfs een paar,’ vertelt Sang. Dat maakt hij niet wereldkundig, want over geld spreken is taboe. De beste marathonloper aller tijden wil het niet over geld hebben. ‘Ik verdien goed. Niet zoveel als in andere sporten, maar genoeg voor mij en mijn gezin.’ Hij wijdt zijn leven aan het hardlopen en heeft zijn einddoel nog niet bereikt.

Auteur: Hugo Gutiérez

El País Semanal
Spanje | zondagmagazine | oplage 397.000

Magazine dat op zondag meekomt met ’s lands grootste: El País. ‘Het land’ werd in 1976 opgericht. Het zondagmagazine besteedt speciale aandacht aan mode, reportages en opinie.

Plaats een reactie