Gerecenseerd | Tegengif tegen onze collectieve angst voor de dood

360 | Amsterdam  | 10 augustus 2019 - 16:0010 aug - 16:00

FILM | Die Tomorrow is verrassend opbeurend

De dood is minder angstaanjagend zijn als hij onafwendbaar is, schrijft Arthur Brooks in zijn essay over professioneel verval (reader 19) eigen muur voor de Japanse Warhol. Dat is de reden dat sommige boeddhisten aan lijkmeditatie doen, waarbij een ontbindend lichaam in een tempel is geplaats.

In het Westen zijn we veelal blijven steken in de houding van het kleine meisje dat aan het begin van Die Tomorrow door haar vader krijgt uitgelegd wat de dood is. Ze barst in tranen uit en roept uit: ‘Gaat iedereen uiteindelijk dood? Je maakt een grapje, toch?’

De Thaise regisseur Nawapol Thamrongrattanarit (36, Heart Attack) maakt geen grapje, maar lijkt er met zijn ‘speelse, filosofische film’ wel op uit te zijn het negatieve stigma rondom de dood weg te nemen, schrijft de site Little White Lies. Hij vormt een ‘zen-poëtisch tegengif tegen onze collectieve angst voor de dood’.

Voor een film met zo’n duister onderwerp is het resultaat bij tijden verrassend aangenaam en zelfs opbeurend

Voor een film met zo’n duister onderwerp is het resultaat bij tijden verrassend aangenaam en zelfs opbeurend, vindt ook Hollywood Reporter. Bovendien helpt hij ons ‘de mogelijkheid te accepteren dat ze zullken sterven – morgen of een andere dag – en toch een betekenisvol leven te leiden’. In een van de scènes berispt een 104 jaar oude man, die zijn vrouw en kinderen heeft overleefd en zich allang verzoend heeft met zijn lot, de jeugd die niet genoeg uit zijn leven haalt.

Hoewel de dood in alle scènes aanwezig is, is ‘Nawapol niet geïnteresseerd in de gebeurtenis zelf: niemand sterft in beeld’, constateert Screen Daily. Die Tomorrow bestaat uit beelden van mensen die op het punt staan te sterven, en van het effect van hun dood op de nabestaanden. Dat de kijker bij het zien van de beelden – een broer en zus die op het dag zitten te kletsen, een vriendengroepje dat zich klaarmaakt voor hun afstudeerceremonie – niet meteen weet wie er dood zal gaan, maakt dat de film recht doet aan æmisschien wel de grootste kracht van de dood: haar onvoorspelbaarheid’, zoals Bangkok Post aanstipt.

Van Peter Bradshaw van The Guardian had deze film over ‘het onderwerp waarover we naarmate we ouder worden steeds harder ons best doen niet na te denken’ langer mogen duren, ‘om het thema recht aan te doen’.

De uiteindelijke lengte van de film is ca 75 minuten. In die tijd sterven gemiddels 8,442 mensen – zoals de film in een teller in een bovenhoek van het scherm laat zien.

21 augustus te zien op Pluk de Nacht. Kijk hier voor het programma.

Plaats een reactie