Fier overeind wachten op de volgende regen

Infobae / 360  | 12 January 2020 - 10:0012 Jan - 10:00

De Peruaanse auteur Jaime Bayly keert na jaren terug naar een wijk in Buenos Aires waar de bomen hem troostten tijdens een donkere periode in zijn leven. Een schrijver, realiseerde hij zich, is als een boom; hij moet leren om stil te blijven zitten en alles te observeren.

Een zonovergoten zaterdag in Buenos Aires. In de lucht bleef het vermoeden of de overtuiging hangen dat de toekomst een hoop ellende zou brengen. Sommige mensen vroegen me of de nederlaag in oktober [die van president Mauricio Macri tijdens de presidentsverkiezingen] onvermijdelijk was en ik trok een uitgestreken gezicht. Omdat de toekomst fictie is, omdat we schipbreukelingen zijn die de woelige zee op het droge heeft geworpen, of wellicht omdat ik niet wist of ik ooit terug zou keren naar Buenos Aires, besloot ik af te reizen naar mijn verleden.

Het was geen verre rit. Mijn verleden bevond zich op een halfuur rijden, in een buitenwijk ten noorden van de stad, aan de oever van de Río de la Plata. De taxichauffeur vertelde me tijdens de gehele rit dingen die ik me nu niet meer herinner. Ik herinner me alleen nog dat hij Quique heette en niet zuinig was op zijn woorden. Hij hield niet op over de politiek en haar smerige zaken. Ik had geen zin om over politiek te praten. Eerlijk gezegd had ik überhaupt geen zin om te praten.

Toen we aankwamen op het plaza Pueyrredón, in het hart van de wijk Parque Aguirre, verzocht ik de chauffeur te stoppen en te blijven wachten. Ik ga even een stukje wandelen, zei ik. Ik ben over een uur terug. Hij vroeg me of ik wilde dat hij meeging. Ik antwoordde dat ik liever alleen wandelde door deze labyrintische wijk met haar geplaveide straten waardoor ik zo vaak heb gedwaald, lijdend aan melancholie, doelloos. Ik woonde toen nog in de Avenida Roque Sáenz Peña, op een paar straten afstand van deze beschutte buurt, in een appartementje met uitzicht op een wijk vol herenhuizen en een rugbyclub waar de knapste jongens hun lichaam trainden om bruut op elkaar in te beuken, en eens in de zoveel tijd iemand invalide raakte.

» Lees verder in de Reader op Blendle

» Abonneer u op onze nieuwsbrief: wekelijks berichten uit de buitenlandse pers in uw inbox.

Plaats een reactie

© Getty