Beter (w)eten

Dossier | #174  |  8 February 2020 - 09:00 8 Feb - 09:00

De vader van historicus Susan Pedersen heeft nog nooit betaald voor eten dat hij zelf kan kweken. Zij en haar zus onderhielden de moestuin. Dat leverde de hele zomer salades op en in de winter hadden ze niet alleen ingevroren erwtjes en maïs, maar ook jam en potten ingelegde groente.

De mondiale eetcultuur is tegenwoordig zo veranderd dat onze ‘keuze’ wordt bepaald door beschikbaarheid en reclame, prijzen en winsten, tradities en trends. Met als gevolg dat overgewicht een groter probleem is geworden dan ondervoeding.

Ik ben geboren en voor het grootste deel getogen in Japan, als tweede van vier kinderen in een missionarisgezin. Mijn ouders zijn in 1955 geëmigreerd om Japanners te bekeren tot het lutheranisme. Maar in plaats daarvan wisten de Japanners ons te bekeren tot betere eetgewoonten.

We werden in eerste instantie verleid door de verrukkelijke Japanse vruchten (Japanse pruimen, kakivruchten, nashiperen, de alomtegenwoordige mandarijnen), maar wij, de kinderen, waren ook al meteen weg van het ‘avondeten’ (donburi, ramen) en de vissnacks, met name de gedroogde inktvis en de zalige, kleine, pikante visjes waarvan de graatjes zo heerlijk kraken als je je tanden erin zet. Mijn ouders kwamen uit het westen van Canada, dus meestal stonden er dingen op tafel die ik voor het gemak maar even ‘lutheraans eten’ noem: gehaktbrood, gebakken aardappels, stoofvlees. Maar ook bij hen drongen geleidelijk de Japanse gewoonten door. Het is niet makkelijk om zes monden te voeden van een missionarisseninkomen.

Vlees was duur en in die tijd waren er nauwelijks supermarkten in Nagoya of Tokio. Dus fietste mijn moeder elke dag langs allerlei lokale winkeltjes om kleine hoeveelheden vlees of vis te kopen en grote hoeveelheden groente – bladgroenten, bonen, van die heerlijke kleine aubergines – die ze vervolgens op afvallige wijze bereidde, door ze te sauteren of te stomen in plaats van te koken. De elektrische rijstkoker die je in elke Japanse keuken aantreft was op een gegeven moment ook niet meer weg te denken uit onze keuken, en hoewel het meestal mijn moeder was die kookte, stond ook mijn avontuurlijk aangelegde vader geregeld achter het fornuis.

» Lees verder in de Reader / op Blendle

» Abonneer u op onze nieuwsbrief: wekelijks berichten uit de buitenlandse pers in uw inbox.

Plaats een reactie