Kunnen we alsjeblieft stil zijn, alsjeblieft?

VS | Amerika's | The Atlantic  |  7 March 2020 - 10:00 7 Mar - 10:00

Al vijf jaar voert Karthic Thallikar uit Arizona zijn strijd tegen het gezoem dat datacentra in zijn buurt verspreiden, het soort laagfrequente ruis van de technologische revolutie waar nog nauwelijks regelgeving over bestaat. Bianca Bosker volgde zijn eenzame odyssee en verdiepte zich in onze moeilijke relatie met geluid, waar we in de moderne wereld steeds minder aan ontkomen.

Eind 2014, in de tijd dat hij nog graag een wandeling maakte in zijn eigen buurt, hoorde Karthic Thallikar het geluid voor het eerst.

Hij woonde sinds twee jaar met zijn vrouw en twee kinderen in de buurt Brittany Heights in Chandler, Arizona, in een taupe-kleurig huis van twee verdiepingen, waar Thallikar al tijdens de eerste bezichtiging verliefd op was geworden. Het hoge plafond gaf het iets ruims en sjieks, er was een speeltuin om de hoek en hun buren waren vriendelijke, hoogopgeleide mensen die in de autobusiness zaken, bij Intel werkten of les gaven aan de plaatselijke middelbare school. Thallikar vond het prachtig dat hij vanaf de oprit kon uitkijken over het hooiland en de woestijnstruiken van Gila River Indian, en de zigzaggende roze contouren van het Sierra Estrella-gebergte kon zien. Tot voor kort had het land rondom Brittany Heights vooral bestaan uit landbouwgrond en er lag nog een lappendeken van alfalfavelden grenzend aan braakliggend terrein dat was begroeid met mesquitebomen, waar de coyotes tussendoor scharrelden.

’s Avonds, na zijn werk, kwam Thallikar graag tot rust door lange wandelingen te maken door Brittany Heights, langs Musket Way, richting Carriage Lane en Marlin Drive, bijna tot aan de huizen die werden gebouwd bij San Palacio en Clemente Ranch. Het was tijdens een van die wandelingen dat Thallikar zich voor het eerst bewust werd van een laag, monotoom gezoem, als een blender in de verte. Het was irritant, maar hij besteedde er niet te veel aandacht aan. Waarschijnlijk een zwembadpomp. Een paar dagen later, toen hij opnieuw aan het wandelen was, hoorde hij het opnieuw. ‘Misschien een vloerkleedreiniger?’ dacht hij. Een paar avonden later was het geluid er alweer. Het klonk een beetje als de vervormde muziek van een feestje ver weg, maar er was geen gedreun of ritme in te ontdekken. Het was één enkele, aanhoudende noot: UHHNNNGGGG. En hij besefte dat het geluid er nu elke avond was – elke avond, in elke straat. Het vergezelde hem op al zijn wandelingen, als constante, zeurende achtergrondmuziek.

» Lees verder in de Reader / Op Blendle

» Abonneer u op onze nieuwsbrief: wekelijks berichten uit de buitenlandse pers in uw inbox.

Plaats een reactie

‘Thallikar vond het prachtig dat hij vanaf de oprit kon uitkijken over het hooiland en de woestijnstruiken van Gila River Indian en de zigzaggende roze contouren van het Sierra Estrella-gebergte.’Irina Iriser/ Unsplash