Neonazisme en islamisme, de dubbele nachtmerrie

La Stampa/Presseurop  | 23 maart 2012 - 09:5623 mrt - 09:56

Intolerantie ten opzichte van de multiculturele samenleving kent twee tegengestelde gezichten, die toch vaak dicht bij elkaar liggen.

In eerste instantie dacht de Franse politie dat de moorden in Toulouse en Montauban waren gepleegd door drie neonazi’s; ook de Noorse politie zat na het bloedbad in Utøya op het verkeerde spoor: de moorden werden eerst toegeschreven aan islamitische terroristen. Intolerantie ten opzichte van de multiculturele samenleving kent twee tegengestelde gezichten, die toch vaak dicht bij elkaar liggen.

Uit het bloedblad van Toulouse dook uiteindelijk een moslimfundamentalist op. Geen neonazistische paracommando die diep vanbinnen het zwarte spook van de Franse geschiedenis koestert, maar een soldaat van de dagelijkse intifada die zich in de banlieues voltrekt.

Een sluimerende guerrilla die zich van Toulouse tot Parijs ontwikkelt, in die ‘verloren gebieden’ van de République, zoals deze worden genoemd in een wijdverspreid pamflet met een gedocumenteerde aanklacht van weggewuifd antisemitisme in de scholen van de buitenwijken. Het is dit duistere en bijzonder hardnekkige kwaad in Frankrijk dat de verbinding vormt tussen de twee politieonderzoeken en emoties in deze dagen van moorddadige waanzin: drie jonge militairen (van Noord-Afrikaanse afkomst) in koelen bloede vermoord, een andere zwaargewond en vier andere personen (drie kinderen en een man) als beesten opgejaagd en afgeslacht bij de joodse school Ozar-Hatorah in Toulouse, de zogenoemde roze stad, waar Thomas van Aquino, de meest redelijke van alle Christelijke filosofen, begraven ligt.

Dader wilde “broers en zusters in Palestina wreken”

Aanvankelijk dacht men dat de moordenaar een van de drie paracommando’s van het 17de regiment van parachutisten van Montauban was, die vanwege hun sympathieën voor het nazisme uit het leger waren gezet. In de kranten stond een foto van de drie, achter een vlag met het hakenkruis terwijl ze de Hitlergroet brengen. Jonge extremisten, Frans, blank. Ze leken volledig in het plaatje van de perfecte moordenaar te passen, iemand die zich wreekt op zijn strijdmakkers die hem hebben aangegeven, maar drie soldaten van Noord-Afrikaanse afkomst doodt en vervolgens in een joodse school in het rond schiet en moordt. Het perfecte prototype van een militant uit het kamp van Le Pen, zonder daarbij te bedoelen dat alle kiezers van eerst Jean-Marie Le Pen, en nu zijn dochter Marine, mogelijke moordenaars zijn.

De realiteit heeft ons echter een andere schuldige opgeleverd, namelijk deze Mohamed Merah, een Fransman van Algerijnse afkomst (een migrant van de tweede generatie, zoals men gewoonlijk met een oxymoron zegt), die om een uur gisterennacht met het tv-station France 24 belde en de dienstdoende journalist, Ebba Kalondo, een zwart meisje (de multi-etnische maatschappij) op rustige en zachte toon de redenen voor zoveel wreedheid opgebiechtte. Merah verklaarde banden te hebben met Al-Qaida en “al onze kleine broeders en zusters in Palestina” te willen wreken. Hij uitte kritiek op de wet die de gezichtsbedekkende sluier voor moslima’s verbiedt, en ook op de deelname van het Franse leger aan de oorlog in Afghanistan.

Hoe is het mogelijk dat twee zo verschillende en zelfs tegenovergestelde werelden als mogelijke achtergrond voor de twee bloedbaden werden gezien? Het antwoord luidt dat ze beide waarschijnlijk waren: de moslimterrorist en de neonazi leven aan de onderkant van onze maatschappij, twee tegenovergestelde nachtmerries die toch ook samenleven, zonder elkaar op te heffen, maar elkaar juist versterken.

Lees het volledige artikel uit La Stampa in een Nederlandse vertaling op de site van Presseurop.





(Foto van Bob Mendelsohn)

Plaats een reactie