Transnationale identiteit wordt de norm

The Irish Times/Presseurop  |  4 April 2012 - 09:38 4 Apr - 09:38

Voor emigranten is de manier waarop ze contact houden met het thuisland door nieuwe technologieën flink veranderd. Maar maakt dat een verblijf in het buitenland nu gemakkelijker of juist moeilijker?

Voor Dorothy in The Wizard of Oz was het een kwestie van haar hakken drie keer tegen elkaar slaan en voor zichzelf herhalen: “Het is nergens zo goed als thuis; het is nergens zo goed als thuis.” Tegenwoordig is het net zo eenvoudig.

Skype, internet, satelliettelevisie en andere nieuwe technologieën maken het mogelijk je leven te leiden in een virtuele versie van je thuisland, ongeacht waar je je bevindt.

Neem Françoise Letellier bijvoorbeeld, voormalig Frans honorair consul in Cork. Na 43 jaar in Ierland kijkt ze nog steeds iedere dag naar het Franse journaal, spreekt ze meer Frans dan Engels en leest ze zo vaak mogelijk Franse kranten. “Toen ik hier in 1969 aankwam, kon je een keer per week een Franse krant kopen, en dat was het”, vertelt ze. “Nu ontvang ik 21 Franse televisiezenders en kan ik de verslaggeving rond de komende presidentsverkiezingen net zo goed volgen als in Frankrijk.”

Letellier is oorspronkelijk afkomstig uit Normandië, maar woont nu in Carrigtohill, op het platteland rond de stad Cork. Haar huis heet ‘Ma Normandie’, en hoewel ze uitkijkt op het weelderige groen van het landschap van het graafschap Cork, zou ze net zo goed op het platteland van Frankrijk kunnen worden. Na 43 jaar keert ze daar overigens binnenkort naar terug. “Ik heb Frankrijk dan ook eigenlijk nooit echt verlaten”, zegt ze.

“Ik begon te vergeten hoe je Pools spreekt”

Ryszard Piskorski (82) echter, zal nooit terugkeren naar zijn geboorteland Polen. In tegenstelling tot Letellier heeft hij twee paspoorten: een Iers en een Pools. Toen hij negen was, “op 10 februari 1940”, werd hij door Russische troepen gedwongen zijn huis te verlaten. Hij bereikte Ierland na een deportatie naar Siberië en omzwervingen door Oezbekistan, het Midden-Oosten en Londen. In 1966 kwam hij in Dublin aan.

“Ik begon te vergeten hoe je Pools spreekt”, vertelt hij, “totdat ik Poolse satelliettelevisie kreeg. Toen kwam het allemaal terug.” Hij volgt nog steeds de Poolse politiek en de gang van zaken in het land via internetradio. Door de wijde verbreiding van communicatietechnologieën weet hij nu meer van zijn land dan in de jaren zeventig en tachtig. “Ik vind het werkelijk fantastisch”, vertelt hij.

Een veel jongere Pool, de 28-jarige webdesigner Igor Kochajkiewicz, heeft een hele andere relatie met zijn thuisland. Na zeven jaar in Ierland beschouwt hij toegang tot zijn land via de media als iets vanzelfsprekends.

“Ik voel me niet zo verbonden met Polen”, zegt hij. “Mensen van mijn generatie willen overal heen kunnen gaan, en zich overal kunnen settelen. Nationaliteit doet er voor mij niet zoveel toe.” Het mag duidelijk zijn dat de mate waarin buitenlanders (in 2006 woonden er ongeveer 420.000 buitenlanders in Ierland) zich verbonden voelen met hun thuisland, van persoon tot persoon enorm kan verschillen. Maar hetzelfde geldt voor Ieren die in het buitenland wonen.

Lees het volledige artikel uit The Irish Times in een Nederlandse vertaling op de site van Presseurop.




(Skypen met de familie. Foto van Alex Nelson)

Plaats een reactie

Transnationale identiteit wordt de norm (The Irish Times/Presseurop)