Werken binnen de propagandamachine van China

Vice  |  8 April 2015 - 06:25 8 Apr - 06:25

‘Verbetering van mensenrechten in China’, ‘Democratie in China wordt versterkt’, ‘Tibetanen genieten meer welvaart’ ㅡzomaar wat krantenkoppen waar journalisten van de Chinese staatsmedia hun dag mee beginnen. Een van hen, een ‘buitenlandexpert’ van een Chinese staatskrant, vertelt in Vice over het wel en wee binnen de Chinese propagandamachine.

China’s censuur en propaganda zijn de laatste maanden veelbesproken onderwerpen in de internationale media. Eind 2014 zorgde China’s internetcensuur ervoor dat Google werd geblokkeerd. Naast socialmediasites als Facebook en Twitter zijn daardoor nu ook Gmail en Google Search niet langer bereikbaar vanuit de Volksrepubliek, en sinds medio maart is eveneens nieuwssite Reuters ontoegankelijk geworden door de zogenaamde ‘Great Firewall of China’, het mechanisme achter het censureren van websites. De consequenties van dit mechanisme reiken tot buiten China. Quartz berichtte eerder dat ook websites buiten de Volksrepubliek aangevallen worden door de Great Firewall. Waarom dit gebeurt, is vooralsnog onbekend.

China’s internetcensuur werd in werking gesteld toen het internet daar eind jaren tachtig werd geїntroduceerd. Hoewel velen voorspelden dat de censuur geen stand zou houden, is binnen de Volksrepubliek nog altijd allesbehalve sprake van een vrij internet. China’s internet is een sterk gecensureerde en gecontroleerde omgeving, waar propaganda hoogtijdagen beleeft.

De ‘buitenlandexpert’ van een Chinese staatskrant vertelt in Vice hoe het is om deel uit te maken van de door de overheid gestuurde Chinese mediawereld. De journalist, die zichzelf Alex Hill (pseudoniem) noemt, geeft aan dat hij werkt bij een van de nieuwsbronnen die door de Volksrepubliek in een andere taal dan het Chinees wordt uitgegeven. Persbureau Xinhua of partijkrant People’s Daily hebben naast Chineestalige edities ook versies in vele andere talen, zoals Engels, Frans of Arabisch. De overheid investeert miljarden in deze (eveneens gecensureerde) nieuwsbronnen, die China meer internationale invloed geven en een alternatief vormen op de dominante stem van westerse media.

Hill vertelt dat het werk van hem en zijn collega’s voornamelijk bestaat uit het corrigeren van artikelen die vanuit het Chinees vertaald zijn. Zo nu en dan krijgen buitenlandse journalisten de vrijheid om iets over cultuur of muziek te schrijven, zolang het maar niet over politiek gaat. Hun werk kent vele valkuilen; zo moest Hill eens iets publiceren over Facebook-oprichter Mark Zuckerberg, terwijl hij het onderwerp ‘Facebook’ moest zien te vermijden. Andere verboden onderwerpen zijn de ‘vier T’s’: Taiwan, Tibet, Tiananmen en de moslimprovincie Oost-Turkestan, een politiek gevoelige term voor China’s Xinjiang-regio.

Een collega van Hill, verantwoordelijk voor de berichten op social media, vertelt hoe hij deze eerst naar de redacteur moet sturen, die ze op zijn beurt weer naar een kantoor in Amerika stuurt. Van daaruit worden ze vervolgens getweet. De blokkade van sites als Google en Twitter heeft het voor veel staatsmedia moeilijk gemaakt om hun werk te doen. De meeste journalisten gebruiken illegale software die censuur omzeilt (VPNs), en het mogelijk maakt te browsen via servers in Amerika en Europa. Het gebruik hiervan is omstreden, omdat officiële erkenning van het belang van VPNs zou aangeven dat China’s internetcensuur eigenlijk niet door de beugel kan.

Hij krijgt weinig betaald, maar toch mag hij niet klagen, zegt Hill. Hij komt steevast te laat, er wordt niet veel van hem verwacht, en de werkdag kent talloze rookpauzes. Zoals de Russen zeiden: ‘Zij doen alsof ze ons betalen, wij doen alsof we werken.’

Manya Koetse
What’s on Weibo

(Foto van Peter Morgan)

Plaats een reactie