# 147 | Krachtmeting 
over herovering Idlib

Yenicag / 360  | 20 oktober 2018 - 16:3620 okt - 16:36

De ontmoeting in Sotsji tussen de Russische en de Turkse president leidde ertoe dat de aanval op de Syrische enclave Idlib wordt uitgesteld. Volgens deze Turkse journalist is dat vooral in Ruslands belang.

De wedstrijd gaat zo beginnen en de trainer motiveert zijn pupil door hem de overwinning te beloven.

De eerste ronde, onze bokser incasseert klappen. De coach probeert zijn bokser moed in te spreken.

‘Kom op, jongen, blijven proberen. Je hebt hem geraakt, haal alles uit de kast…’

Tweede ronde, zelfde scenario. Onze bokser krijgt ervan langs en heeft intussen een prachtig blauw oog.

‘Je had hem bijna liggen. Blijven gaan…’ roept de trainer.

Laatste ronde. De tegenstander gaat helemaal los. De wenkbrauw van onze bokser ligt open, zijn lip is kapot en zijn neus bloedt. Hij staat op het punt neer te gaan in de ring. Als de bel gaat, strompelt hij naar zijn hoek.

‘Bravo jongen, je was goed, nog beter dan in de eerste en de tweede ronde. Hij heeft het zwaar te verduren gehad. Je had hem bijna KO!’

‘Alles goed en wel, coach, maar waar zat die andere kerel dan, die mij zo’n pak slaag heeft gegeven?’

Een en al onduidelijkheid
Voor ons was de eerste ronde in december 2016, toen Erdogan na een onderhoud met Poetin over Aleppo verklaarde dat de bombardementen op de stad vanaf tien uur ’s avonds zouden ophouden. ‘De Russen hebben ons gevraagd hen te helpen het Al-Nusra-front 
[islamistische oppositie] uit de stad te verdrijven. Wij hebben de nodige instructies gegeven en bewerkstelligd dat ze Aleppo verlaten zodat de bewoners er weer in vrede kunnen leven.’ 
En toen hebben alle ‘islamistische 
terroristen’ zich verschanst in Idlib.

De tweede ronde was tijdens de schandalige top van Teheran [7 september]. Erdogan, die aandrong op een staakt-het-vuren in Idlib, kreeg toen nul op 
’t rekest van Rusland en Iran. En Poetin had het lef om te beweren dat de terroristen van Idlib zich sowieso niet aan een staakt-het-vuren zouden houden.

De derde ronde was de top van Sotsji [op 17 september] toen Rusland en 
Turkije een memorandum van overeenstemming sloten. Overeengekomen werd om langs de frontlinie tussen 
de rebellen en de regeringstroepen een gedemilitariseerde zone in te stellen van 15 tot 20 kilometer breed. De 
‘radicalen’ onder de Syrische opstandelingen hebben tot 15 oktober de tijd om 
de zone te verlaten. De zware wapens zullen in beslag worden genomen, en hoewel de bewoordingen van het memorandum nogal vaag zijn, lijkt 
het erop dat de ontwapening zal geschieden onder verantwoordelijkheid van Turkije.

Tot zover de punten waarover overeenstemming is bereikt. Maar er zijn veel vraagtekens. Ze hebben het over een groot succes, maar wat heeft Turkije hier eigenlijk bij te winnen? Dat blijft een mysterie… Door zijn pionnen op het Syrische schaakbord te verzetten, is Rusland erin geslaagd Ankara te laten doorgaan voor de officiële peetvader van de terroristische organisaties. Het is natuurlijk de vraag wat Turkije gaat doen met de radicale rebellen wanneer die uit de rangen van de gematigde oppositie zijn gefilterd en verwijderd.
Gaat Turkije ze naar het Vrije Syrische Leger [gewapende niet-islamistische Syrische oppositie] sturen? Gaan ze zich installeren in de zone die onder militaire controle van Turkije is geplaatst? Gaan ze terug naar de 
burgermaatschappij, als ballingen in Turkije of, via Turkije, in andere landen? Je kunt je ook afvragen of de andere rebellengroepen [verwant aan de islamisten] zullen worden ingedeeld als ‘gematigd’. Denken ze nu echt dat deze ‘gematigden’ ermee zullen instemmen zich aan te sluiten bij de loyalistische troepen? Andere vraag: zijn Turkije en Rusland het er in het geheim over eens geworden deze 
groepen te dwingen hun wapens in te leveren en te aanvaarden dat ze worden overgebracht naar [Syrische] zones die onder controle van het Turkse leger staan? Zo ja, hoe zullen ze daar dan worden ontvangen en geïntegreerd? Biedt het ondertekende memorandum waarborgen tegen aanvallen van het Syrische regime? En als Assad besluit het offensief tegen Idlib in te zetten, wat zegt Turkije dan? Dit is toch een 
en al onduidelijkheid?

Herovering
Teheran heeft kort voor de top van Sotsji verklaard dat Iran niet zou 
meedoen aan de herovering van Idlib. Maar we weten dat Iran een aantal paramilitaire groeperingen in de regio controleert [met name de Libanese Hezbollah]. Als deze groeperingen in actie komen en Teheran iedere verantwoordelijkheid ontkent door te verklaren dat zij op eigen initiatief handelen, hoe reageert Turkije dan? Bovendien, hoe wordt Turkije geacht Syrische rebellengroepen te controleren? Wanneer zij onder toezicht van Turkije zijn ontwapend, hoe kun je er dan zeker van zijn dat de groepen die niet direct onder de controle van Rusland of Iran zijn geplaatst, voor rede vatbaar zijn 
en braaf op hun plek zullen blijven? En zijn de ‘radicale’ opstandelingen zo stom? Welke terroristische groepering zou het accepteren om onder deze voorwaarden zijn wapens in te leveren? Wat doen wij, als bijvoorbeeld de VS sommige van deze groeperingen tegen ons opzet? En zouden wij dan het risico nemen om een openlijk conflict met Rusland aan te gaan? Als je al deze 
vragen op een rijtje zet, zie je dat er een grote kans bestaat dat Turkije in de vulkaan tuimelt waar het nu op danst. Met zijn waarnemingsposten steekt Turkije bleekjes af tegen de militaire bases [van de Russen en de Amerikanen] in de regio. En dan vragen ze ons ook nog eens om de orde te handhaven. Als de bufferzone van Idlib tot stand is gebracht, worden de Russische en Turkse troepen geacht gezamenlijk te patrouilleren in de zone. Dat doet sterk denken aan Manbij [Syrische stad aan de Turkse grens], waar we van de 
Amerikanen mogen patrouilleren om een grootscheepse actie tegen de 
Koerdische rebellen te vermijden.

Overwinnaar
Nee, met alle respect, maar het is Rusland, dat als grote overwinnaar de top van Teheran verlaat en dat eveneens de grote winnaar is van de top van Sotsji. Door in te stemmen met de instelling van een bufferzone heeft Rusland gezorgd voor een zekere rust, door zijn vijanden op 20 kilometer van Idlib te houden, Turkije op te zadelen met het ontwapeningsproces en Turkije tot 15 oktober de tijd te geven het publiek deze pil te laten slikken. Het vervolg zou wel eens erg sterk kunnen lijken op wat er gebeurd is bij de herovering van Aleppo. Wat heeft Turkije nou helemaal bereikt in Sotsji? Door het te doen 
voorkomen alsof er winst is behaald in termen van buitenlands beleid heeft Erdogan wat tijdwinst geboekt voor zijn bezoeken aan de Verenigde Staten en Duitsland eind september. Maar hoe ver denken ze te kunnen komen met zulke deeloplossingen?

Auteur: Ahmet Takan

» Bekijk het artikel in onze digitale editie

Yeniçağ
Turkije | dagblad | oplage 51.848

In 2002 opgerichte, nationalistische Turkse krant. In 2016 werd het hoofdkantoor vanwege de redactionele lijn belaagd door 
gewapende overvallers.

Plaats een reactie