Singapore aan de Thames, zou het kunnen?

360 / The Sunday Telegraph / The Strait Times  | 22 februari 2019 - 12:0222 feb - 12:02

Voorstanders van een ‘no deal-brexit’ geloven dat Groot-Brittannië na het verlaten van de EU tot een waar economisch paradijs zal uitgroeien, waar de voormalige Britse kolonie Singapore model voor staat.

» Lees dit artikel in de Reader

JA

Tweehonderd jaar geleden landde de charmante, levendige en visionaire luitenant-gouverneur Stamford Raffles op het Saint John’s-eiland in Singapore. Hij besloot het van de lokale sultan te kopen en er een handelspost te vestigen. In 1823 decreteerde hij dat ‘de haven van Singapore een vrijhaven is, waar schepen en vaartuigen uit alle landen, zonder onderscheid, vrijelijk handel kunnen drijven’.

Dankzij deze onvoorwaardelijke vrijhandel, die recht indruiste tegen het mercantilisme van Raffles’ tijd, werd Singapore buitengewoon welvarend. Er zijn nu 5,6 miljoen Singaporezen, die het op zeven na hoogste bbp per hoofd van de bevolking van de wereld genieten. Singapore is niet bepaald rijk aan olie of diamanten. Integendeel: het moet bijna alles importeren – voedsel, elektriciteit, drinkwater. Welke alchemie was er nodig om de dampende mangrovemoerassen om te vormen tot glanzende wolkenkrabbers?

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Het biedt nieuwe invalshoeken op een werkelijkheid die overal anders is. Bovendien maken we relevante, originele en mooie verhalen graag toegankelijk voor een groot publiek. Deel dit artikel als onze missie je aan het hart gaat. Of, nog beter, sluit je aan bij 360 met een (proef / cadeau) – abonnement. Doneren kan ook als je niet genoeg tijd vindt om te lezen, maar 360 wil steunen in haar voortbestaan.
Bedankt

Deels heeft Singapore zijn succes te danken aan Britse instituties als privébezit, betrouwbare contracten, vrijhandel en rechts-zekerheid. Maar dat is hooguit een deel van het verhaal, want de werkelijk miraculeuze fase in de ontwikkeling van Singapore begon pas na de onafhankelijkheid.

In 1950 was het Verenigd Koninkrijk ongeveer twee keer zo rijk als Singapore, in 2016 was dat precies omgekeerd. De gemiddelde inwoner verdient er nu het dubbele van de gemiddelde Brit.

» Singapore heeft nog steeds een lage werkeloosheid en hoge lonen

In 1965 verbrak Singapore verbitterd de banden met de 
Federatie van Malakka. Investeerders wereldwijd zetten hun geld toen massaal op Maleisië. Het waren hetzelfde soort mensen die nu voorspellen dat een brexit rampzalig uit zal pakken; hun leek Singapore te klein om als onafhankelijke staat te kunnen functioneren. En, toegegeven, behoorlijk wat 
Singaporezen waren al even pessimistisch.

Lee Kuan Yew, de spreekwoordelijke vader van het moderne Singapore (en biologische vader van de huidige premier) wilde koste wat kost buitenlandse investeerders geruststellen. Daarom versoepelde hij de – toch al soepele – vrijhandelsregels nog verder. Hij hief douanerechten en andere handelsbarrières op, zonder daarbij wederkerigheid te eisen, verlaagde de belastingen, creëerde handelszones en investeerde in het onderwijs. Dit bleek inderdaad veel bedrijvigheid naar Singapore te lokken; het land heeft hierdoor nog steeds een lage werkeloosheid en hoge lonen.

Lee Kuan Yews People’s Action Party was er een van trotse 
socialisten, die goede banden hadden met de, naar communisme neigende, vakbonden. De transformatie van het moderne 
Singapore kwam niet voort uit een zorgvuldig uitgestippelde agenda à la Thatcher, maar uit de plotselinge noodzaak om het beste van de onafhankelijkheid te maken.

Auteur: Daniel Hannan

The Sunday Telegraph | Verenigd Koninkrijk | weekblad | oplage 669.750
Zondageditie van de grote conservatieve krant The Daily Telegraph.

Daniel Hannan is een Britse schrijver, journalist en politicus. Sinds 1999 zetelt hij voor de Conservative Party in het Europees Parlement en hij is oprichter en voorzitter van het Initiative for Free Trade.

NEE

Tweehonderd jaar nadat Stamford Raffles in Singapore een 
vrijhaven stichtte, dromen sommige Britten van een ‘Singapore-aan-de-Thames’. Het idee begon als een strijdkreet van voorstanders van een no deal-brexit. Zij geloven dat Groot-Brittannië na het verlaten van de Europese Unie tot een waar economisch paradijs zal uitgroeien, een liberaal hof van Eden, zonder regels en vrijwel zonder belastingen. Singapore staat model voor dit toekomstvisioen.

Het illusionaire karakter van deze parallel tussen het Groot-Brittannië van na de brexit en het huidige Singapore is al lang en breed aangetoond. Het begint al met hun grootte: Singapore is een stadstaat van 5,4 miljoen inwoners, terwijl Groot-Brittannië een land is van 65 miljoen mensen, verdeeld over landelijke gebieden en een zeventigtal onderling zeer verschillende steden. Verder heeft Singapore vanaf het begin heel andere keuzes gemaakt wat betreft volkshuisvesting, industriepolitiek, overheidsuitgaven, immigratie en sociale politiek. De Britten kunnen niet zomaar besluiten om die te imiteren.

Hoewel ze toegeven dat Singapore geen kapitalistische heilstaat is, vinden veel brexit-aanhangers dat Groot-Brittannië desalniettemin een voorbeeld moet nemen aan de belastingwetgeving en douanerechten van dat land (zowat de minst strenge ter wereld) en al het overige zo laten als het is. Naar hun idee zou Londen eenzijdig kunnen besluiten om voor al haar handelspartners, inclusief de Europese Unie, de douanetarieven te schrappen, 
zelfs als deze geste onbeantwoord zou blijven. Het slechten van deze tariefmuren zou, net als in Singapore gebeurde, de Britse kansen vergroten om goede vrijhandelsakkoorden te sluiten met landen van eigen keuze.

Zij vergeten echter dat de Britse economie veel groter en gevarieerder is dan die van Singapore. Die bestaat uit sectoren met tegengestelde belangen, zoals boeren, kleine ondernemers, multinationals, een sterke culturele sector, een uit zijn krachten gegroeide city en miljoenen jongeren die ervan dromen om in Europa te wonen en te werken, wat na de brexit lang niet meer zo gemakkelijk zal gaan.

Is de Britse industrie bereid om de concurrentie aan te gaan met hun Amerikaanse, Chinese, Japanse, Koreaanse en Taiwanese collega’s, in een economie zonder douanebarrières? Staan de boeren melkproducenten uit Europa, Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland qua prijs een concurrentievoordeel toe? Zal de publieke opinie de duizenden Indiase of Filipijnse informatici die zich gretig op de Britse arbeidsmarkt zullen storten, met open armen ontvangen? Het is natuurlijk niet uitgesloten, maar onwaarschijnlijk is het wel.

Auteur: Vikram Khanna

Vikram Khanna is redacteur van The Straits Times en schrijft vooral over economie in Azië, handel en investeringen.

The Straits Times | Singapore | dagblad | oplage 380.000
De meest gelezen Engelstalige krant in Zuidoost-Azië. Staat garant voor goede analyses.

Plaats een reactie