Iedereen in hetzelfde schuitje

Süddeutsche Zeitung / 360  |  6 April 2019 - 13:44 6 Apr - 13:44

Journalist Bernd Dörries zakte in zeven dagen en zes nachten de Congo af aan boord van vrachtschip Natasha Belle. Het werd een reis door zijn ‘eigen gevoelshuishouding’. De enorme euforie bij zonsopkomst boven de nog mistige rivier. En die ongelooflijke verveling.

Nergens over vallen. Niet arrogant zijn. 
Niet aan andermans vrouwen komen. Dat zijn de drie gouden regels die je aan boord in acht moet nemen, zegt de bootsman van de 
Nathasha Belle. Intussen worden om hem heen motorfietsen, zakken mais, kippen en stukken rauw vlees aan boord gebracht. Hij brengt me naar een hut op het bovenste dek. U hebt geluk, zegt hij, we varen morgenochtend al af. De ‘hut’ is een rommelhok met een gammel bureautje. ‘We maken het piekfijn voor u in orde,’ zegt de bootsman. Een week nergens over vallen, niet arrogant zijn en me niet met de vrouwen van andere passagiers inlaten. Dat moet lukken.

Van Kisangani naar Bumba is ongeveer 450 kilometer, we zullen er een week over doen. Zeven dagen en zes nachten aan boord van de Natasha Belle, in een kamertje van twee vierkante meter dat zienderogen kleiner wordt, met steeds meer zakken mais en nóg een passagier, slapen kan alleen met opgetrokken benen. Het is een reis door mijn eigen gevoelshuishouding. De enorme euforie als ’s ochtends de zon opkomt boven de nog mistige rivier. Momenten 
dat je betwijfelt of het wel zo’n goed idee was, terwijl de kapitein zonder enige verlichting, stekeblind, 
door de nacht vaart. En de ongelooflijke verveling. Urenlang mens-erger-je-nieten met medereizigers als we weer eens stilliggen. Plaats om je terug te trekken, enige privéruimte, is er niet. Iedereen zit 
in hetzelfde schuitje.

» Lees verder in de Reader / op Blendle

Plaats een reactie