Waterscheiding Maleisië en Singapore

The Malay Mail Online / 360  | 16 april 2019 - 10:0016 apr - 10:00

Singapore kampt al heel lang met watergebrek, maar heeft dat altijd weten op te lossen door water te importeren uit buurland Maleisië. Die overeenkomst ligt nu onder vuur.

» Lees dit artikel in de Reader

Water: een onmisbaar bestanddeel van het leven zoals wij dat kennen. Het menselijk lichaam bestaat voor meer dan 60 procent uit water, zoals elk kind weet. De gemiddelde volwassene moet zo’n 2 liter water per dag drinken. 
Kort gezegd: zonder water geen leven.

Dit basale gegeven levert een groot probleem op, aangezien Singapore 
niet over voldoende water (en daarmee bedoel ik vers water) beschikt om in die behoefte te voorzien. Dat zal wellicht geen verbazing wekken, aangezien 
we een heel klein eiland zijn zonder natuurlijke waterlichamen, maar met een inwoneraantal dat de zes miljoen nadert. Onze hoge industrialisatiegraad betekent dat we heel veel water nodig hebben, niet alleen voor de mensen maar ook voor de industrie. Singapore gebruikt grofweg zo’n 450 miljoen gallon water per dag [1 gallon is ca. 4,5 liter], een duizelingwekkende hoeveelheid water, in de orde van grootte van driehonderd Olympische zwembaden vol, en dat elke dag opnieuw.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Het biedt nieuwe invalshoeken op een werkelijkheid die overal anders is. Bovendien maken we relevante, originele en mooie verhalen graag toegankelijk voor een groot publiek. Deel dit artikel als onze missie je aan het hart gaat. Of, nog beter, sluit je aan bij 360 met een (proef / cadeau) – abonnement. Doneren kan ook als je niet genoeg tijd vindt om te lezen, maar 360 wil steunen in haar voortbestaan.
Bedankt

Singapore kampt al heel lang met watergebrek, maar dat hebben we altijd weten op te lossen door water 
te importeren uit ons waterrijke buurland Maleisië. Lang voor de onafhankelijkheid besloot het Britse bestuur om water uit [de Maleisische deelstaat] Johor naar Singapore te pompen. Toen de Engelsen zowel over Singapore als over Maleisië heersten, was het voor hen makkelijk om de natuurlijke hulpbronnen toe te wijzen.

Toen Singapore en Maleisië onafhankelijk werden van het Britse Rijk en zich in 1965 ook nog eens losmaakten van elkaar, ontstond er een probleem: het piepkleine Singapore was afhankelijk van Maleisië voor de aanvoer van water. Gelukkig voor Singapore waren er in 1961 en 1962 overeenkomsten getekend die Singapore verzekerden van voldoende watertoevoer vanuit Johor. Op grond van de overeenkomst uit 1961 had Singapore het recht om tot het jaar 2011 dagelijks tot 86 miljoen gallon water te betrekken uit verschillende waterreservoirs in Johor, en de overeenkomst uit 1962 gaf Singapore het recht om tot het jaar 2062 250 miljoen gallon per dag te onttrekken aan de rivier de Johor.

Waterovereenkomsten
In beide overeenkomsten werd ook de prijs vastgesteld die Singapore voor dat water zou betalen: 3 Maleisische sen [ca. 0,7 eurocent] voor elke 1000 gallon. Deze waterovereenkomsten waren van zulk cruciaal belang voor Singapore, dat ze werden geregistreerd bij de 
Verenigde Naties toen Singapore zich uiteindelijk losmaakte van Maleisië. Beide landen zijn dan ook op grond van het internationale recht verplicht zich te houden aan de bepalingen in de waterovereenkomsten.

Dit lijkt een elegante en afdoende oplossing voor Singapores waterproblemen, maar zoals gewoonlijk ligt 
het allemaal niet zo eenvoudig.

Aanvankelijk leek het allemaal prima te gaan. Singapore investeerde in het onderhoud van het waterbassin in Johor en in de pijpleidingen. Het verkocht ook gezuiverd water terug aan Johor, tegen een vastgestelde prijs van 50 cent per 1000 gallon – dit maakte ook onderdeel uit van de overeenkomst uit 1962. Maar ergens in de jaren negentig ging het mis.

Maleisië was bezig op te krabbelen na de financiële crisis van 1998 en had geld nodig. De regering in Singapore zei bereid te zijn te helpen met geld 
en een pakket aan investeringen. Als onderdeel van dit pakket wilde Singapore graag de geldigheid van de waterovereenkomsten verlengen tot na de afgesproken data van respectievelijk 2011 en 2062. Maar uiteindelijk besloot Maleisië af te zien van het pakket 
hulpmaatregelen van Singapore.

In de jaren die volgden bleven de twee regeringen pogingen doen om de waterkwestie uit te onderhandelen. Maleisië wilde heel graag een prijsbijstelling van de inmiddels achterhaalde 3 sen per 1000 gallon. Er werden verschillende bedragen voorgesteld, van 60 sen per 1000 gallon tot maar liefst 6 ringgit [ca. 1,30 euro] per 1000 gallon – maar de beide partijen wisten niet tot een vergelijk te komen.

Toen de onderhandelingen vastliepen, begon Singapore in hoog tempo de binnenlandse mogelijkheden voor wateropslag uit te breiden; er werden reservoirs en ontziltingsinstallaties aangelegd. In 2011 verliep de overeenkomst op grond waarvan Singapore toestemming had om dagelijks 85 miljoen gallon af te nemen uit reservoirs in Johor. Gelukkig kon Singapore terugvallen op de overeenkomst uit 1962, die het eiland tot 2062 het recht gaf om dagelijks 250 miljoen gallon aan de rivier te onttrekken. In combinatie met de toegenomen binnenlandse productie volstond dit ruimschoots om aan de behoefte te voldoen.

Na 2011 ging alles nog enkele jaren z’n gangetje – onder premier Najib liet de Maleisische regering de waterkwestie rusten en het bestuur in Johor leek geen problemen te hebben met de status quo. Dus bleef Singapore 3 sen betalen per 1000 gallon water.

Maar bij de Maleisische verkiezingen van 2018 werd Mahathir Mohammed weer premier [ook van 1981-2003 was Mahathir premier van Maleisië] en enkele weken nadat hij opnieuw aan de macht was gekomen, noemde hij de prijs van 3 sen die Singapore voor het water betaalde, te gek voor woorden. En eerlijk is eerlijk, voor 3 sen krijg je tegenwoordig helemaal niets meer – maar de Singaporese overheid liet weten dat het een kwestie van wetten en principes was.

De overeenkomst van 1962 is nog steeds geldig en kan niet zomaar worden teruggedraaid. Als Maleisië naar eigen believen de prijs van het water kan aanpassen, zo betoogt de Singaporese regering, dan is Singapore volkomen overgeleverd aan de grillen van de Maleisische politici.

Nogmaals: een steekhoudend argument. De waterprijs mag dan een koopje zijn voor Singapore, het gaat hier om een heel wezenlijke kwestie. Singapore kan momenteel niet meer dan 50 tot 60 procent van het benodigde water zelf produceren en zal blijvend behoefte hebben aan water uit Johor.

De oplossing moet dan ook worden gezocht in een nieuwe en duurzame waterovereenkomst. Een overeenkomst waarbij rekening moet worden gehouden met de behoeften van Singapore en de zorgen van Maleisië, dat het zonde vindt om iets waardevols voor een 
habbekrats weg te geven. Maar dat wil zeggen dat er een verkoopprijs moet komen voor iets onbetaalbaars: water. Er is geopperd om de prijs te koppelen aan de kosten van het water dat wordt geproduceerd in de ontziltingsinstallaties van Singapore. Dat lijkt niet onlogisch, maar ook hier geldt dat als de prijs een op een wordt gekoppeld, 
de prijs die Singapore betaalt van de ene op de andere dag omhoogschiet van 3 sen tot enkele ringgits per 1000 gallon. Dat zou grote gevolgen hebben voor de inwoners van Singapore én die van Johor, aangezien Johor nog altijd gezuiverd water uit Singapore importeert. Het lijkt ook zonder meer onredelijk om voor rivierwater dezelfde prijs te rekenen als voor het dure, ontzilte zeewater; het is dus 
duidelijk dat er een compromis moet komen.

Zelfvoorzienend
Als er geen compromis kan worden bereikt, stevenen Maleisië en Singapore niet per se af op een wateroorlog, maar eerder op een waterscheiding. Singapore zal dan alles op alles zetten om zelfvoorzienend te worden.

Dat betekent duur water voor de inwoners van Singapore, en ook zal het iets afdoen aan de verbondenheid tussen Maleisiërs en Singaporezen.

Zelf vind ik het een fijne gedachte 
dat ik voor de helft Maleisisch water drink: het schept een band met het schiereiland en ons gedeelde erfgoed. We zijn als twee buren die de handen ineen moeten slaan om te kunnen groeien. Als we al niet eens het water kunnen delen, hoe moeten we dan ooit een relatie opbouwen die ons helpt om iets te bereiken binnen de regio, of in de wereld in bredere zin?

Auteur: Surekha A. Yadav

The Malay Mail Online | Kuala Lumpur | themalaymailonline.com

Gratis krant (uit 1898) die door de felle concurrentie met The New Straits Times alleen nog online verschijnt en een must is geworden voor lezers die op zoek zijn naar onafhankelijke informatie.

Plaats een reactie