# 159 is er! | Internationaal nationalisme

360 | Amsterdam  |  2 mei 2019 - 14:46 2 mei - 14:46

Redactioneel | Er is veel in de wereld gaande waar de een weliswaar vol van
is, maar de ander de ogen het liefst voor zou willen sluiten, in
de hoop dat de nachtmerrie een nachtmerrie blijkt te zijn.
Des te verontrustender als het gebrek aan aandacht het ver
maledijde onderwerp niet naar de marge heeft verbannen.

Sinds Christchurch blijkt namelijk dat aanslagen door witte supremacisten en andere extreemrechtse lieden steeds steeds vaker voorkomen. Sterker nog, in de VS werden volgens The Economist van de 263 terroristische incidenten 92 gepleegd door extreemrechtse terroristen, tegen 38 door jihadisten.

Het is lastig in te schatten hoeveel mensen zich in die kringen bevinden, maar we weten ondertussen dat één man gigantisch veel leed kan aanrichten. 
Er zijn dus genoeg redenen om uiterst sceptisch te staan tegenover alles wat uit de hoek van neonazi’s, alt-right, 
witte nationalisten of witte supremacisten komt, omdat 
de geschiedenis (en François Mitterrand) ons leert dat nationalisme, c’est la guerre.

Maar postnationalistische lessen van West-Europa kunnen niet voor universele waarheden worden gehouden. President Macron kreeg lik op stuk van The Wall Street Journal toen hij bij de herdenking van de Eerste Wereldoorlog de uitspraak van Mitterrand parafraseerde. Niet iedereen heeft daar een boodschap aan en het is gevaarlijk gebleken nationalistische uitwassen kapot te bagatelliseren. Gedogen helpt niet, extreemrechts mag dan formeel gebaseerd zijn op een politiek idee, maar komt in de praktijk neer op een niet meer te ontkennen trend die vorm krijgt als grote mensenmassa’s hun eigen angst en frustratie aanzien voor een ideologie.

Stiekem hopen we dat ook zij diep in hun hart geloven in de kracht van meerstemmigheid en ruimte voor ieder, in een wereld waarin politieke of andere verschillen worden opgelost dan wel vreedzaam naast elkaar kunnen bestaan. Maar dat komt misschien omdat elke antifacist in zijn eigen uil een Derek Black ziet. Black, telg uit de Ku Klux Klan, spreekbuis van het wittesuprematiebeginsel, begon door discussies met medestudenten langzaam maar zeker aan zijn eigen logica 
te twijfelen (360 editie 109), omdat nota bene Joodse medestudenten het voor elkaar kregen deze rabiate racist te beïnvloeden. Niet door hem te negeren of de confrontatie aan te gaan, maar door hem op te nemen in hun kring.

Auteur: Katrien Gottlieb
[email protected]

» Bekijk de inhoud

» Lees dit nummer digitaal / op Blendle

Plaats een reactie