De winnaars van de European Press Prize 2019 zijn bekend

Der Spiegel / 360  | 24 mei 2019 - 11:2224 mei - 11:22

In de categorie Distinguished Reporting Award: Een moeder en haar zoontje van zes vluchten voor armoede en geweld in Honduras naar Texas. Daar worden ze wreed van elkaar gescheiden. Als ze elkaar na 56 dagen terugzien, is het geluk dat ze zochten veranderd in een nachtmerrie.

‘Ik kon niet eens afscheid van hem nemen’

Levenslang getekend door Trumps immigratiefobie

Het is een uur ’s nachts als Levis Osorio Andino uit een droomloze slaap wakker schrikt. Er staat een bewaakster aan haar stapelbed in de Port Isabel-gevangenis, die haar bij de arm beetpakt. ‘Opstaan 494!’ roept ze, ‘het is zover.’

Slaapdronken zoekt Levis haar tas en loopt wankelend door de neonverlichte gangen. 56 dagen heeft ze Samir, haar zoontje van zes dat aan haar hangt als geen van haar andere kinderen, niet gezien. Begin juni waren ze na een vlucht die weken had geduurd, de Rio Grande overgestoken. Daarna hadden Texaanse grenswachters het kind uit haar armen getrokken. Amerika maakte in die dagen serieus werk van de nieuwe zerotolerancepolitiek, die erop gericht was illegaal geïmmigreerde gezinnen uit elkaar te halen. Nu moeten ze de puinhoop die daardoor is ontstaan opruimen.

Het laatste wat Levis van Samir heeft gehoord is dat hij niet meer weg wilde uit het tehuis in Phoenix, waar ze hem heen hadden gevlogen.

‘Surprise,’ zegt de bewaakster terwijl ze Levis een ruimte zonder ramen binnen duwt, ‘Samir is nog even naar de wc.’ Levis gaat op een stoel zitten. Opeens staat hij in de deuropening, aan de hand van een sociaal werkster, zijn haar opgeschoren en met een strak fietsenrekglimlachje.

‘Samir, lieveling,’ stamelt Levis, ‘hoe is het met je?’

‘Ik weet niet wie jij bent.’

Levis doet een stap in Samirs richting, hij wijkt achteruit. Ze probeert het nog eens, maar hij schopt naar haar.

‘Samir!’ zegt ze. ‘ik hou zoveel van je.’

‘Jij bent mijn moeder niet.’

» Lees verder in de Reader / op Blendle

Plaats een reactie