Islamitisch verzet tegen de Chinezen

L'Orient-Le Jour / 360  | 17 June 2019 - 16:4917 Jun - 16:49

Chinezen doen goede zaken in Koeweit. Hun expansie wekt echter weerstand onder de islamitische Koeweiti, die teloorgang van de sharia vrezen.

» Lees dit artikel in de Reader / op Blendle

Een vijftiental in Koeweit woonachtige Chinezen treft elkaar in Salwa, een stad ten zuiden van de hoofdstad Koeweit-Stad. De uit Shanghai afkomstige Dong Taikang (74) is voorzitter van de vereniging waarvan enkele honderden Chinese expats zoals hijzelf lid zijn. Deze dag heeft de zakenman een klein banket georganiseerd waar uitsluitend Chinese gerechten worden geserveerd die bereid zijn door de gemeenschap zelf.

‘China telt inmiddels meer dan honderd bedrijven die actief zijn in verschillende sectoren van de Koeweitse markt. Dit jaar zullen er nog meer landgenoten komen,’ zegt hij.

Terwijl rond de tafel de gerechten van hand tot hand gaan komt het gesprek op Silk City. De ‘Stad van de Zijde’, in het Arabisch Madinat Al-Hareer, is een in 2005 aangekondigd vastgoedproject vlak bij Koeweit-Stad dat bestaat uit een zakencentrum, luxeappartementen, een haven, een luchthaven, een voetbalstadion, de hoogste toren ter wereld en een overslaggebied, waarin China een van de grootste investeerders zou kunnen zijn.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Stopt automatisch.
Bedankt

Dong spreekt van een investering van 130 miljard dollar die zijn land met Koeweit zou hebben afgesproken. In het kader van haar ambitieuze droom om de zijderoute te laten herleven, zou de Volksrepubliek van het emiraat een stabiel en strategisch punt hebben gemaakt om toegang te krijgen tot de twee immense markten aan de grens, Irak en Iran. De Chinese vereniging hoopt via Silk City nog verder door
te dringen in de plaatselijke samenleving om de banden met Koeweit te versterken.

Tijdens een ontmoeting half april stak Sara Akbar, lid van de raad van bestuur van Silk City, haar optimisme over de Chinese investeringen evenmin onder stoelen of banken. ‘Dit land wordt een van de knooppunten van de nieuwe zijderoutes. Om die reden gaan we op deze eilanden bepaalde projecten ontwikkelen met Chinese ondernemingen.’ Volgens haar zou China het project moeten openen met de ontwikkeling van de haven van Mubarak Al-Kabeer, op het grote eiland Bubiyan, en daarvan de hoofdaandeelhouder worden. ‘En laten we niet het spoorwegproject vergeten waarbij we ook graag meer Chinese betrokkenheid zouden zien.’

De staat Koeweit, die voor 90 procent afhankelijk is van olie-inkomsten, zou zijn economie graag dynamischer maken en zich op andere horizonten willen oriënteren. ‘We zouden graag zien dat Silk City plaats gaat bieden aan ondernemingen en industrieën op het gebied van futuristische technologie, handel en financiën.’ Een centrum dat de Koeweiti enkele duizenden banen zou kunnen opleveren en een essentiële pion zou kunnen worden in de ‘koeweitisering’ van de arbeidsmarkt [en het terugdringen van het percentage buitenlandse arbeidskrachten].

Toch kan Silk City niet op unanieme steun rekenen, noch in de burgermaatschappij noch in politieke kringen. Om meer buitenlandse investeerders aan te trekken wil de raad van bestuur van het project een wetssysteem in het leven roepen dat geheel is toegesneden op de zijdestad. Een wetssysteem waarvan de normen nogal sterk zouden verschillen van die van de sharia van het land, om zo beter aan te sluiten op de westerse zeden en gewoonten.

Dat gaat niet zonder slag of stoot. Zo wekt de legalisering van de consumptie en verkoop van alcohol grote ergernis binnen het emiraat. In het parlement was het wetsvoorstel al bij voorbaat omstreden.

Homohuwelijk

Parlementslid Mohammed Hayef Al-Mutairi staat bekend om zijn respect voor de sharia. Als hij ons ontvangt in zijn kantoor op de vierde verdieping van het parlement draagt hij een witte dishdasha; hij heeft een lange baard en zijn gezicht staat ernstig. ‘Ik ben tegen ieder wetsvoorstel dat in strijd is met de islam. Neem de legalisering van alcohol. Ik ben niet bang voor wetten die een positieve verandering teweeg zouden brengen, maar mijn probleem is dat als men specifieke wetten maakt voor deze stad, dit land binnen enkele jaren met nieuwe culturele ideologieën zal worden geconfronteerd die regelrecht indruisen tegen de islam, zoals het homohuwelijk.’

Hetzelfde zegt Mohammed Al-Dalal, parlementslid namens de Moslimbroeders. ‘De wetten van Koeweit moeten overal in het land hetzelfde zijn.’ Net als Mohammed Hayef Al-Mutairi staat Dalal erop dat het land vasthoudt aan de zedelijke en maatschappelijke geboden die in overeenstemming zijn met de strenge islamitische cultuur van het land.

“Ik ben tegen ieder wetsvoorstel dat in strijd is met de islam”

Maar behalve over het wetsvoorstel zijn er ook veel vragen over de enorme Chinese investering. Vanwege het lot van zijn Oeigoerse (moslim)gemeenschap in Xinjiang zou China binnenkort in het Koeweitse parlement best eens te maken kunnen krijgen met verzet tegen zijn deelname aan Silk City. ‘Tijdens alle vergaderingen die er met de Chinezen zullen worden gehouden, zullen we allereerst de Oeigoerse kwestie aan de orde stellen. Wij gaan ons met een groep parlementsleden tegen het Silk City-project verzetten. Als de Chinezen niet stoppen met het afslachten van deze moslims, zijn we bereid het gesprek met hen te staken. We hebben al een presentatie gegeven van de misdaden die de Chinezen tegen hun moslimbevolkingen hebben bedreven om publiekelijk aan te tonen dat ze misdadigers zijn,’ zegt Mohammed Hayef Al-Mutairi.

Auteur: Quentin Müller

L’Orient-Le Jour
Libanon | dagblad | oplage onbekend

In 1971 samengevoegd uit de twee grootste Franstalige dagbladen in Beiroet: L’Orient en Le Jour. Behalve in Libanon wordt de krant verspreid in landen met Libanese gemeenschappen. Heeft mooie bijdragen van schrijvers en denkers en profileert zich als modern, maar richt zich tegelijkertijd vooral op christelijk Libanon.

Plaats een reactie