Is een ‘welzijnsbegroting’ wel echt zo revolutionair?

The Conversation / The New Zealand Herald / 360  | 26 June 2019 - 14:1726 Jun - 14:17

De Nieuw-Zeelandse regering van Jacinda Ardern heeft onlangs een budget gepresenteerd dat ‘voorrang geeft aan het welzijn’ van de bevolking. Gaat het hier om een werkelijke omslag?

Dit artikel mag je gratis lezen omdat het is getipt door onze partner De Correspondent.

JA

Politici moeten hun woorden op een goudschaaltje wegen. Kiezers en journalisten houden je eraan en je loopt altijd de kans dat je dingen zegt die je niet waar kunt maken. Dat geldt helemaal voor politici met een reputatie van eerlijkheid en authenticiteit.

De Nieuw-Zeelandse premier Jacinda Ardern heeft zichzelf opgezadeld met het woord ‘transformatie’. En ook het begrip ‘welzijnsbegroting’ wekt grote verwachtingen. Deels lost de welzijnsbegroting de verwachtingen daadwerkelijk in. Minister van Financiën Grant Robertson kan met recht zeggen, zoals hij in zijn verantwoordingsspeech deed, dat zijn regering ‘geen genoegen neemt met de status quo’. Het belangrijkste aan de Nieuw-Zeelandse welzijnsbenadering is dat het bbp als maatstaf van beleidssucces is losgelaten en plaatsmaakt voor een meerdimensionaal systeem van levensstandaarden.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Stopt automatisch.
Bedankt

Een agenda die transformatie beoogt, zoekt de oorsprong van problemen in de huidige structuur van de maatschappij. Dat vereist meer dan het dominante systeem op punten aanpassen; het systeem zelf moet op de schop. Voor die laatste, beslissende stap mist de welzijnsbegroting echter de ambitie. Neem bijvoorbeeld de investering van 455 miljoen Nieuw-Zeelandse dollar [267 miljoen euro] (over vier jaar) in een nieuwe dienst van de geestelijke gezondheidszorg. Op zich is die van levensbelang voor mensen die er behoefte aan hebben. De sociaaleconomische en historische oorzaken van de stress en misère waar veel mensen in leven, worden er niet mee aangepakt.

» ‘Het belangrijkste aan de Nieuw-Zeelandse welzijnsbenadering is dat het bbp als maatstaf van beleidssucces is losgelaten en plaatsmaakt voor een meerdimensionaal systeem van levensstandaarden’

Er is nog een synoniem voor verandering waar de premier dol op is: niet ‘transformatie’ maar het minder ambitieuze ‘transitie’. Dat is het idee dat sociaaleconomische verandering uit moet gaan van principes van rechtvaardigheid, zoals inclusiviteit en billijkheid, en zo min mogelijk verstorend moet werken. Een rechtvaardige transitie probeert een revolutie te veroorzaken zonder revolte.

Dat concept staat centraal in het klimaatveranderingsbeleid – en de welzijnsbegroting ondersteunt projecten die zulke doeleinden nastreven. Zo komt er een onderzoekscentrum voor schone energie in Taranaki, is er geld voor duurzame ruimtelijke ordening waarin landschappen weinig uitstoot veroorzaken, en een langetermijnbudget voor de organisatie van een rechtvaardige transitie.

Als de welzijnsfilosofie eenmaal geland is – niet alleen bij beleidsmakers maar ook bij de top van het bedrijfsleven, bij opiniemakers en bij de kiezers – zal het bbp minder leidend worden bij het nemen van besluiten. Dan krijgt het een plek als een van de indicatoren op basis waarvan politieke keuzes worden gemaakt. Pas dan kunnen politici in het volste vertrouwen ambities uitspreken die ze ook waar kunnen maken.

Auteur: David Hall (links op de foto)

David Hall is hoofdonderzoeker bij The Policy Researcher van de Technische Universiteit van Auckland. Hij onderzoekt de relatie tussen ethiek en klimaatbeleid.

The Conversation | Australië
The Conversation is een onafhankelijk nieuws- en opinieplatform met auteurs uit de academische gemeenschap.


NEE

Alhoewel het de eerste ‘welzijnsbegroting’ wordt genoemd, zijn de eisen die eraan worden gesteld en de verwachtingen die het oproept dezelfde als altijd – zo’n merknaam voor een begroting slaat dus nergens op. Vóór alles is het een marketingtruc en ik krijg de indruk dat niemand zich erdoor laat bedotten. Mensen denken nu eenmaal altijd dat ze een juk te dragen hebben en willen dat de regering hun dat afneemt.

Als je iemand een huis geeft met overheidssubsidie, bevorder je dan zijn ‘welzijn’?

Reken maar. Veranderen zal er dus niets. Je zult weer de onvermijdelijke winnaars en verliezers krijgen, bepaalde beleidsterreinen zullen wat meer nadruk krijgen, andere wel een beetje maar niet genoeg, er zal met veel tamtam bekendgemaakt worden wat we allang wisten, er zal weer gegoocheld worden met geld en gesteggeld over de vraag of de beloften zijn waargemaakt.

Eén ding waar ik altijd nieuwsgierig naar ben – en waar mooie woorden over welzijn niets aan kunnen veranderen – is hoeveel van andermans geld gebruikt wordt om het bepaalde mensen naar de zin te maken. Met andere woorden, hoeveel Nieuw-Zeelanders van de staat afhankelijk zijn.

» ‘Uiteindelijk tellen alleen de harde cijfers. Je kunt net zoveel optimistische prietpraat verkopen als je maar wilt, maar alleen de groei, de schuldenlast, het begrotingsoverschot, de inkomens en winsten doen er werkelijk toe’

De simpele waarheid is dat dat aantal ontstellend groot is en almaar stijgt. Neem je alle toeslagen, sociale programma’s en andere steun mee waar mensen aanspraak op kunnen maken, dan zijn er honderdduizenden afhankelijk van de staat. En dat is niet iets om trots op te zijn – en al helemaal niet iets om naar uit te kijken. En dat maakt al die poeha over de begroting zo triest. Het is bepaald geen blijk van succes of van onafhankelijkheid als je geld van de regering krijgt: in veel gevallen is het precies het tegenovergestelde.

Uiteindelijk tellen alleen de harde cijfers. Je kunt net zoveel optimistische prietpraat verkopen als je maar wilt, maar alleen de groei, de schuldenlast, het begrotingsoverschot, de inkomens en winsten doen er werkelijk toe. Want zonder dat alles sta je met lege handen. Zonder economische voorspoed kunnen er geen rekeningen worden betaald, geen hulpprogramma’s opgezet, is er geen groei, geen rijkdom, en kun je helemaal niets.

En nu komt het: ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat de cijfers zullen tegenvallen. En dat al het theater over ‘welzijn’ deels bedoeld is om de simpele waarheid te verhullen dat de economie er slechter voorstaat dan men doet voorkomen. Alleen de begrotingscijfers kunnen de waarheid daarover onthullen. Deze regering is vreselijk goed in knuffelen, opkloppen en krantenkoppen genereren. Maar uiteindelijk volgt de afrekening over de begroting – welzijn is geen betaalmiddel, je koopt er niets voor.

Auteur: Mike Hosking  (rechts op de foto)

Mike Hosking (1964) is sinds 2008 de presentator van de radioshow Breakfast op Newstalk ZB. Hij is vaak kritisch op de regering van Jacinda Ardern in zijn column voor de New Zealand Herald.

“New Zealand Herald”:https://www.nzherald.co.nz/| Nieuw-Zeeland | dagblad | oplage 115.000
New Zealand Herald is de grootste krant van Nieuw-Zeeland, met een centrum-rechts geluid.


» Lees dit artikel in de Reader

Plaats een reactie