Schadevergoeding voor slavernij in de VS?

Quilette / 360  | 18 juli 2019 - 10:0018 jul - 10:00

In de Verenigde Staten sleept de discussie voort rond herstelbetalingen aan de nazaten van de slavernij.

JA

Tijdens een hoorzitting in het Amerikaanse Congres over herstelbetalingen aan de nazaten van de zwarte slaven, kwam de Republikeinse fractieleider Mitch McConnell met het bekende antwoord: Amerika kan niet aansprakelijk worden gesteld voor iets wat 150 jaar geleden is gebeurd.

Toch hebben de Verenigde Staten nog tot in deze eeuw pensioenen uitbetaald aan de nakomelingen van soldaten uit de Burgeroorlog [van 1861 tot 1865]. We eerbiedigen verdragen die tweehonderd jaar oud zijn, ook al leven de ondertekenaars van die verdragen al lang niet meer.

Zoals historicus Ed Baptist schrijft, heeft de slavernij ‘elk wezenlijk aspect van de Amerikaanse economie en politiek gevormd’.

In 1836 was meer dan 600 miljoen dollar, bijna de helft van de toenmalige economische activiteit in de Verenigde Staten, direct of indirect afkomstig van de katoen die door de ruim 1 miljoen slaven werd geproduceerd. Voordat de tot slaaf gemaakten hun vrijheid kregen, vormden zij als groep het grootste vermogensbestanddeel in Amerika: in 1860 in totaal 3 miljard in toenmalige dollars waard, meer dan alle andere activa in het hele land destijds bij elkaar. Dat vermogen was verkregen door marteling, verkrachting en kinderhandel. De slavernij heerste 250 jaar lang in deze contreien. Toen er een einde aan kwam, had dit land zijn geheiligde principes – leven, vrijheid en het streven naar geluk – kunnen laten gelden voor iedereen, ongeacht kleur.

“Want de echte vraag is niet of we verbonden zijn met het ‘iets’ uit ons verleden, maar of we moedig genoeg zijn om ons met het geheel daarvan te verbinden.”

Maar Amerika had andere principes voor ogen. En dus werden zwarte mensen na de Burgeroorlog een eeuw lang onderworpen aan een meedogenloze campagne van terreur, een campagne die nog tot ver in het leven van de huidige Republikeinse Senaatsfractieleider McConnell voortduurde.

Het is verleidelijk om deze moderne campagne van terreur, van beroving, te onderscheiden van slavernij, maar het mechanisme van het slaven houden houdt zich niet aan zulke grenzen en de slavernij kreeg vele opvolgers. Dwangarbeid door gevangenen, Vagrancy Laws [tegen de vele vrijverklaarde zwarten die na de Burgeroorlog dak- en thuisloos rondzwierven] en schuldenslavernij, Redlining [het weigeren van kredieten aan inwoners van zwarte wijken in de jaren dertig van de vorige eeuw] en racistische veteranenwetten, hoofdelijke belastingen en door de staat gesteund terrorisme. De afschaffing van de slavernij deed weliswaar de deur op slot voor de bandieten van Amerika, maar Jim Crow gooide de ramen wijd open [de zogenaamde Jim Crow-wetten regelden vanaf 1870 de rassenscheiding].

En dat is het probleem met dat ‘iets’ van senator McConnell: het is 150 jaar geleden. En het is nu. Want de echte vraag is niet of we verbonden zijn met het ‘iets’ uit ons verleden, maar of we moedig genoeg zijn om ons met het geheel daarvan te verbinden.

Auteur: Ta-Nehisi Coates

Coates is journalist en schrijver, onder meer van We Were Eight Years in Power, een bundel artikelen over het presidentschap van Barack Obama.

NEE

Natuurlijk wil ik de verschrikkingen van de slavernij of het geweld van de Jim Crow-wetten niet bagatelliseren. Racisme is een smet op de geschiedenis van ons land en dat de vrijgemaakte slaven na de Burgeroorlog niet schadeloos zijn gesteld, vind ik een van de grootste onrechtvaardigheden die de federale Amerikaanse staat ooit heeft begaan.

Maar ik ben bang dat deze behoefte om het verleden goed te maken ons vermogen om problemen van nu aan te pakken zal aantasten. Bedenk eens wat we nu aan het doen zijn: we houden ons bezig met het debat over een wetsvoorstel waarin het woord ‘slavernij’ vijfentwintig keer voorkomt, terwijl het woord ‘gevangenschap’ er maar één keer in staat. Welnu, we leven in een tijd zonder zwarte slaven, maar met bijna een miljoen zwarte gevangenen. Dit wetsvoorstel rept met geen woord over moorden, terwijl moord volgens de Centers for Disease Control de belangrijkste doodsoorzaak onder jonge zwarte mannen is.

Ik zeg niet dat we het niet over onze geschiedenis moeten hebben. Die is belangrijk. Ik zeg dat we ons niet door de geschiedenis moeten laten afleiden van de huidige problemen.

In 2008 heeft het Congres officieel zijn verontschuldigingen aangeboden voor de slavernij en de Jim Crow-wetten. In 2009 heeft de Senaat hetzelfde gedaan. De zwarten hebben geen behoefte aan wéér excuses. Wij zwarten hebben behoefte aan veiligere wijken en betere scholen. Wij hebben behoefte aan minder onderdrukkend strafrechtsysteem. We hebben behoefte aan een betaalbare gezondheidszorg. En herstelbetalingen voor de slavernij gaan dat soort veranderingen niet opleveren.

“Maar ik ben bang dat deze behoefte om het verleden goed te maken ons vermogen om problemen van nu aan te pakken zal aantasten.”

Het zou onrecht doen aan vele Amerikaanse zwarten om een prijskaartje te hangen aan het lijden van hun voorouders. De relatie tussen zwarten en witten zou niet langer gelijkwaardig zijn, maar een transactie worden, en de band tussen burgers zou een proces tussen aanklagers en aangeklaagden worden.

Wel zouden we de Amerikaanse zwarten schadeloos moeten stellen die de segregatie hebben gekend en werden beschouwd als tweederangsburgers, mensen zoals mijn grootouders. Maar het zou een vergissing zijn om aan alle nakomelingen van slaven herstelbetalingen te doen.

Zodra u mij een schadevergoeding betaalt, verandert u mij in een slachtoffer, tegen mijn wil. En tegelijkertijd maakt u een derde van de Amerikaanse zwarten, die in enquêtes hebben aangegeven dat ze niet voor herstelbetalingen zijn, ook tegen hun wil tot slachtoffer. De Amerikaanse zwarten hebben lang gestreden voor het recht zichzelf te definiëren, zij verdienen beter dan zo’n neerbuigende houding.

De vraag is niet wat de Verenigde Staten mij schuldig zijn vanwege mijn afkomst, maar wat alle Amerikanen elkaar verschuldigd zijn als burgers van eenzelfde land.

Auteur:“Coleman Hughes”:https://twitter.com/coldxman?lang=es

Hughes studeerde filosofie aan de Columbia-universiteit en schrijft voor onlineplatform Quillette vaak over raciale kwesties.

The Atlantic | VS | maandblad | oplage 430.000
Naast journalistiek ook ruimte voor poëzie en beeld.

Quillette | Australië | Quillette.com
Platform voor onafhankelijke ideeën.

Plaats een reactie