Colombia snakt naar toekomst zonder bloedvergieten

El Espectador / 360  | 27 September 2019 - 10:0027 Sep - 10:00

Tweehonderd jaar geleden hadden we in Colombia gewapende strijders nodig om onze vrijheid en onafhankelijkheid te bevechten. Vandaag hebben we ongewapende strijders nodig om pal te staan voor de vrede, betoogt Farouk Caballero van _El Espectador_.

» Lees dit artikel in de Reader

In de veldslagen van deze tijd mogen geen doden meer vallen. Wat we moeten doen is nader tot elkaar komen om de vredesboodschap te verkondigen aan de Colombiaanse bevolking. Het is toch absurd dat juist de mensen die het meest te lijden hebben gehad van de burgeroorlog [in Colombia woedt sinds 1964 een burgeroorlog tussen het leger, communistische guerrilla’s, rechtse paramilitaire groeperingen en de drugsmaffia] nu de terugkeer van de guerrilla wensen. Die wensen ze uit onwetendheid, een onwetendheid die door het establishment zelf in de hand wordt gewerkt, om de mensen een rad voor ogen te draaien, om ze als kanonnenvlees te gebruiken in de eeuwenlange oorlogen die uitsluitend ten voordele van de machthebbers werden gevoerd.

Het akkoord dat in Havana werd gesloten was het best mogelijke [in 2016 werd een akkoord gesloten tussen de regering en de guerrillagroep FARC]. Daarmee werd het vredesproces een realiteit. Vervolgens kregen we crises, zoals te verwachten viel bij zo’n historisch proces. En we kregen ‘Santrich’ [congreslid van de FARC die op verzoek van de VS werd opgepakt voor drugshandel] en we kregen ex-guerrillero’s die werden opgejaagd door het Colombiaanse leger en we kregen moorden op de leiders van plaatselijke gemeenschappen, van wie velen zich sterk maakten voor de teruggave van het land dat hun door rijke en machtige families met geweld was ontnomen.

Iván Márquez [FARC-kopstuk dat onlangs uit het vredesakkoord is gestapt en weer opnieuw heeft opgeroepen tot de gewapende strijd],
Santrich, El Paisa [FARC-leider die in 2018 is ondergedoken, nadat hij het vredesproces mislukt had verklaard] – allemaal hebben ze redenen om te twijfelen aan een regering die op velerlei manieren disfunctioneel is en die vanaf de verkiezingen vastbesloten was gehakt te maken van het vredesproces. Hier dienen we terug te kijken naar eerdere vredesprocessen, bijvoorbeeld toen de activisten van de Unión Patriótica [partij die in 1985 werd opgericht door FARC-leden] op dezelfde manier werden vervolgd als nu de ex-guerrillero’s van de FARC. Dan zien we dat dergelijke moordpartijen op grote schaal in Colombia een terugkerend verschijnsel zijn en dat is de reden waarom de hiervoor genoemde personen zo weinig vertrouwen hebben in het vredesproces.

Welnu, dat Iván Márquez c.s. met hun twijfels de geschiedenis aan hun kant hebben, betekent niet dat wederom naar de wapens grijpen de enige oplossing is. We moeten van de fouten uit het verleden leren om de vrede te pantseren en te streven naar een toekomst zonder oorlog. We moeten alles in het werk stellen om de vrede in stand te houden, om ervoor te zorgen dat de minderbedeelden in dit land, waarin de ongelijkheid zo groot is, elkaar niet hoeven uit te moorden, dat hun kinderen niet naar de wapens hoeven te grijpen, noch als militair of politieagent, noch als paramilitair of guerrillero.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Duurt een paar minuten, stopt automatisch.
Bedankt

En vooral moeten we ons bezinnen op de moorden die in het verleden zijn gepleegd op onze politieke leiders. Dertig jaar geleden, op 18 augustus 1989, werd de liberale politicus Luis Carlos Galán vermoord [door de drugskartels]. Mensen kunnen misschien gedood worden, maar idealen niet.

Dat zei Galán en dat mogen we niet vergeten.

En tien jaar later, op 13 augustus, werd Jaime Garzón vermoord [door rechtse paramilitairen]. De huurmoordenaars maakten een einde aan zijn leven, maar zijn denkbeelden zijn nog even vitaal en onsterfelijk. Daarom is het nodig om tegen iedereen de laatste woorden van Garzón te herhalen. In een interview met een Peruaanse journalist zei hij: ‘Er mogen geen doden meer vallen in dit land, we mogen geen angst meer creëren.

“We moeten leven om pal te staan voor de vrede”

Wat dit land nodig heeft, is dat we om de tafel gaan zitten en met elkaar praten… en als we van elkaar verwijderd raken, moeten we opnieuw om de tafel gaan zitten en met elkaar praten, en als we kwaad worden, moeten we weer om de tafel gaan zitten en met elkaar praten en pas opstaan als er een akkoord is, want elke keer dat het proces werd onderbroken, verergerde de toestand, vielen er meer doden, was er meer ellende, meer agressie van beide kanten… We moeten alles geven voor de vrede… ’

Hier hebben we twee aangrijpingspunten om het discours te veranderen. We laten ons niet kisten door een handvol oorlogszuchtigen. Genoeg daarvan, we moeten leven om pal te staan voor de vrede. We moeten strijden met de wapens van de rede, van de solidariteit en de hoop. We moeten nu vechten voor de vrede, die bereikt zal worden met ideeën, patriottisme en solidariteit met de arme Colombianen – militairen, politieagenten, paramilitairen en guerrillero’s – die altijd degenen zijn die het in de oorlog met hun leven hebben moeten bekopen. 

Auteur: Farouk Caballero

El Espectador
Colombia | dagblad | oplage 50.000

Oudste krant van Colombia, opgericht in 1887. Door financiële problemen werd het blad in 2001 een weekblad; sinds 2008 verschijnt El Espectador weer dagelijks. Centrum-links georiënteerd.

Plaats een reactie