Wie is Dominic Cummings?

Reaction / 360  |  1 October 2019 - 10:00 1 Oct - 10:00

Boris Johnson is niet eens de meest fanatieke brexiteer, beweert de centrumrechtse site Reaction. Dat is Dominic Cummings, strateeg achter de referendumcampagne en nu de speciale adviseur van de Britse premier.

» Lees dit artikel in de Reader

Dominic Cummings citeert graag de volgende regel uit ‘The Waste Land’ van T.S. Eliot:

shape without form, shape without color,

paralysed force, gesture without motion

(gedaante zonder vorm, gedaante zonder kleur, verlamde kracht, gebaar zonder beweging).

De dichtregel onthult iets over zijn psyche. Hij is een man van de daad, of wil dat in ieder geval zijn, iemand die niet maalt om status of de uiterlijke symbolen van de macht. Als er iets is wat hem drijft dan is het wel dit motto: een gebaar zonder beweging is zinloos.

Cummings maakt geen geheim van zijn verachting voor regeringstechnocraten, parlementsleden en de geheime dienst. Het systeem ‘houdt goede mensen buiten de deur’, of ‘het geeft veel macht aan een paar volstrekt verrotte figuren’. De eurosceptische rechtervleugel van zijn partij wordt naar zijn idee bevolkt door ‘narcistische types vol illusies’. Volgens hem trekt de machinerie van regeringszetel Westminster incompetente mensen aan die alleen aan status en promotie denken. Voor mensen die de handen uit de mouwen steken is geen plek. Zijn, niet doen. Gebaar, geen beweging.

Door deze verachting zo openlijk te belijden heeft hij uiteraard veel vijanden gemaakt. Alhoewel hij wordt beschouwd als de architect van de krappe zege van de Vote Leave-campagne in 2016, vrezen en verafschuwen grote delen van de eurosceptische vleugel van de conservatieven in het parlement hem zeer. Maar tot afgrijzen van deze vijanden – en tot grote vreugde van zijn fans – heeft Cummings nu een centrale plek in de regering gekregen als Boris Johnsons voornaamste adviseur.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Duurt een paar minuten, stopt automatisch.
Bedankt

Wie is deze man? In het kort: een oud-leerling van privéscholen, afgestudeerd aan Oxford en getrouwd met een aristocratische redacteur van The Spectator. Nadat hij begin jaren negentig cum laude was afgestudeerd in oude en moderne geschiedenis, koos hij niet zoals massa’s van zijn generatiegenoten voor de politiek, consultancy, de juridische sector of een adviseurschap. In plaats daarvan toog hij naar de zojuist democratisch geworden Russische Federatie en zette met anderen een luchtvaartmaatschappij op, die helaas in drie jaar tijd maar één keer vloog, zonder passagiers. Het plan was om de zuidelijk gelegen stad Samara met Wenen te verbinden, maar dat mislukte.

In 1999, net 28, keerde hij terug naar Engeland om campagne te voeren tegen Britse deelname aan de euro.

De campagne was succesvol en zette toenmalig minister van Financiën Gordon Brown ertoe aan ‘tests’ uit te voeren die er uiteindelijk voor zorgden dat de Britse toetreding tot de eurozone werd verworpen. Vervolgens werkte hij van 2007 tot 2014 voor conservatief parlementariër Michael Gove, eerst vanuit de oppositie en na de gewonnen verkiezingen van 2010 als speciaal adviseur op het ministerie van Onderwijs. Zijn haat tegen privéscholen, een systeem dat volgens hem middelmatige figuren veel macht en invloed bezorgde, dreef hem ertoe de bijl in het systeem te zetten. Hij schreef over een transformatie van Groot-Brittannië tot ‘meritocratische technopolis’.

Vanuit de wens privéscholen op te doeken, die ‘incompetenten’ meer invloed gaf dan ze aankonden, vormde hij het Engelse schoolsysteem om en gaf meer ruimte aan door trustfondsen en stichtingen geleide academies. Hij was bijzonder effectief, maar niet minder controversieel. Zo merkte één criticus op: ‘Cummings snapt niet dat niet iedereen voor de wetenschap in de wieg is gelegd. Hij wil dat iedereen de wiskundige berekeningen voor een Marslanding eigenhandig kan uitvoeren.’ Critici – en zelfs sommige van zijn fans – vinden dat Cummings te ver door is geschoten in zijn walging van elitaire, regeringsonbekwame types met een alfa-opleiding. Hij zou daardoor geen prioriteiten meer kunnen stellen. Zijn vastbeslotenheid om het systeem te veranderen leidde tot zulke spanningen dat hij op een gegeven moment geen andere keuze had dan te vertrekken.

In 2015 werd Cummings campagneleider voor Vote Leave, en hij wordt gezien als een van de meesterbreinen achter de campagne die een krappe overwinning binnensleepte. Hij bedacht de leus ‘take back control’, en wordt verantwoordelijk gehouden voor de beruchte bus met de tekst ‘we
sturen elke week 350 miljoen pond naar de EU. Laten we die liever in de NHS [National Health Service] steken.’

Wat is, nu hij dicht tegen de hoogste macht van het land aanschurkt en nog altijd even slordig gekleed gaat in zijn dedain voor machtssymbolen, de volgende stap? Cummings ziet de Europese Unie als een valkuil voor het land, omdat degenen die het moeten leiden zich eerder verantwoordelijk voelen tegenover de hoogste macht in Brussel dan tegenover hun kiezers. Zonder de Europese Unie kan de regering niet meer naar Brussel wijzen als het Verenigd Koninkrijk geen prominente plek op het wereldtoneel bemachtigt, of als het leven van mensen in de provincie niet verbetert.

Deze elitaire anti-elitedenker, die oppervlakkige carrièrepolitici haat, staat zij aan zij met een van de meest ambitieuze mannen die ooit een
regering leidde. Hij wil graag outsider zijn, maar kan daar niet langer voor doorgaan nu hij de leidsels van de hoogste macht in handen heeft.

De angst bestaat dat zijn lak aan normen en verachting voor de mensen om hem heen, een gevaar vormen of, erger nog, hem een buitengewoon groot politiek succes zullen bezorgen. In ieder geval is duidelijk dat dit personage zich in het middelpunt van de chaos en de actie heeft gewerkt waar hij zo dol op is. Een medestander grapte dat hij rellen heerlijk zou vinden – een andere manier om mensen in beweging te krijgen, ziet
hij niet. Men heeft hem Lenin wel eens horen citeren: ‘Hoe slechter, hoe beter.’

Auter: Finn McRedmond

Reaction
Verenigd Koninkrijk | reaction.life

Website over politiek, economie en cultuur met een centrumrechtse oriëntatie. De site werd in 2016 opgericht door Iain Martin, voormalig hoofdredacteur van The Scotsman. Hij wilde zijn lezers ‘iets nieuws, iets anders’ aanbieden.

Plaats een reactie