Actie

360 / Amsterdam  |  3 October 2019 - 18:00 3 Oct - 18:00

Redactioneel | Iedereen heeft het erover. Activisten. Bestsellerauteurs. Wereldleiders. Een meisje van 16. Dieren, vast ook. Miljoenen demonstranten. Overal ter wereld wordt opgeroepen tot actie tegen de opwarming van de aarde.

Het is volgens klimaatactivist en schrijver Bill McKibben ‘de belangrijkste strijd in de geschiedenis van de mensheid, een strijd waarvan de uitkomst zal nagalmen op de geologische tijdsschaal, en die strijd moet nu worden geleverd’ (p. 28). Dat er écht iets moet worden ondernomen, kan niemand zijn ontgaan.

Ook in dit nummer van 360 voert de noodzaak van gezamenlijke actie de boventoon. De wereld valt nog te redden, als we maar opstaan uit die leunstoel, uit die comfortabele stoel waarin het allemaal nog niet zo’n vaart lijkt te lopen met die klimaatverandering. Geen speld tussen te krijgen. Behalve misschien door De Speld zelf. Toch klinkt al snel de verontschuldiging dat persoonlijke pogingen om planeetvriendelijker te leven weinig uithalen. Daar helpt geen moedertjelief aan. Best vreemd. Ondertussen weten we toch wel dat de kracht in de grootste gemene deler ligt? Kijk maar naar de boeren, die met hun tractoren het hele wegennetwerk kunnen platleggen. Meer informatie over de verwoestende werking van CO₂ om tot actie over te gaan hebben we niet per se meer nodig.

Een aantal betrokkenen gooit het over een andere boeg. Schrijver William T. Vollmann probeert ons al jaren schrik aan te jagen met zijn onheilspellende wereldbeeld. Auteur en VN-adviseur Robert Templer adresseert in een dramatische brief uit 2060 de Maldiviër, die dan in ballingschap leeft (p. 12). Weg paradijs.

“Ondertussen weten we toch wel dat de kracht in de grootste gemene deler ligt?”

In 2009 vestigde de toenmalige regering van de Maldiven al de aandacht op de stijgende zeespiegel door zes meter onder water een vergadering te beleggen. Voor het oog van de camera’s sprong president Mohamed Nasheed als eerste de oceaan in, gevolgd door de andere leden van de regering. In duikuitrusting. Zij riepen in een resolutie de wereld op maatregelen te nemen om de uitstoot van het broeikasgas CO₂ te verminderen. In 2009…

Jonathan Safran Foer laat in Het klimaat zijn wij nieuwe bewoners in een leven na het onze beschrijven hoe het moet zijn geweest om mens te zijn: ‘Zij leefden het liefst in groepen, zelfs als de groep maar uit twee mensen bestond. Ze aten ook voedsel als ze geen honger hadden (…) ze persten hun adem in rubberen blazen om hun geboorte te herdenken. (…) Hun behoeften waren te groot. Niets doen om hun soort te redden vereiste de deelname van iedereen.’

Say no more.

Auteur: Katrien Gottlieb
[email protected]

Plaats een reactie