Verkiezingen van 2020 lossen alles op

The Washington Post / 360  | 12 November 2019 - 16:0012 Nov - 16:00

De Senaat stemt niet voor de afzetting van Donald Trump en er komt geen burgeroorlog, stelt deze conservatieve commentator. En daarna? Dan staan alweer de verkiezingen voor de deur.

» Lees dit artikel in de Reader

President Trump werd bekritiseerd omdat hij een bericht van predikant Robert Jeffress retweette met de strekking dat er een ‘nieuwe burgeroorlog’ in de Verenigde Staten zou kunnen ontstaan als Trump voor het einde van zijn termijn uit zijn ambt zou worden gezet. De Amerikaanse Burgeroorlog zou niet op de huidige politieke situatie mogen worden betrokken, zoals ook andere opruiende uitspraken moeten worden vermeden, bijvoorbeeld een vergelijking van Trump met Hitler.

Maar een paar dagen daarvoor, kort nadat voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Nancy Pelosi bekend had gemaakt dat er een officieel impeachmentonderzoek in gang zou worden gezet, lunchte ik met een door­gewinterde Republikein, anti-Trump, die over de tafel heen gebogen op ­sombere toon vroeg: ‘Stevenen we af ­op een nieuwe burgeroorlog?’

Alleen al om het idee moest ik lachen. Want de meeste Amerikanen, links of rechts, leiden een veel te comfortabel leventje om de wapens tegen elkaar op te nemen. We zouden ervoor uit onze luie stoel moeten komen. Maar laat ik eens in de redenering meegaan.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Duurt een paar minuten, stopt automatisch.
Bedankt

Nihil

Het idee is dat Trumps fanatieke aanhang in opstand zou komen wanneer hij gedwongen zou moeten opstappen. Allereerst zijn de meeste Trump-aanhangers niet de kwaadwillende, onwetende rednecks waarvoor ze in sommige kringen worden aangezien. Ten tweede zouden zich op z’n minst twintig Republikeinse senatoren bij de Democraten moeten aansluiten voor de tweederde meerderheid die nodig is om Trump af te zetten, een ondenkbaar scenario. Als zich zo veel bewijzen zouden opstapelen dat zelfs Trumps achterban hem in de steek zou laten, wie blijft er dan nog over om ten strijde te trekken?

Zoals Ramesh Ponnuru het formuleert, die eerder voor Bloomberg over de kwestie schreef: om Trump af te zetten ‘zouden degenen die Trump steunen tot een harde kern moeten slinken en minstens enkelen van hen moeten inzien dat ze zwaar in de ­minderheid waren’. Wat er ook gebeurt, de kans op een wijdverbreide, gewelddadige opstand is nihil.

Toch vraag je je af hoe groot de nationale kloof nog kan worden en of we nog kunnen zeggen dat we een ondeelbare natie zijn, zoals we keer op keer met de hand op ons hart bezweren. Wat die kloof momenteel alleen maar groter maakt, is het op hard bewijs gebaseerde vermoeden dat de Democraten zich vastbijten in de kwestie-Trump/Oekraïne omdat die de beste reden zou zijn om het middel in te ­zetten dat ze al zo lang willen inzetten.

Vergeleken met de twee eerdere impeachmentprocedures doet deze eerder denken aan die tegen Bill Clinton dan die tegen Richard Nixon: ze is pietluttig en politiek, niet serieus en historisch. Nixon kwam ten val na ongeveer twee jaar onderzoek en, ten slotte, ­de belastende geluidsbanden uit het Witte Huis. Daardoor keerden zo veel gewone burgers en Republikeinse senatoren zich tegen hem dat beide partijen in het Huis hem zouden hebben veroordeeld als hij niet voortijdig was afgetreden. Daarentegen genoot Clinton de bescherming van zijn kiezers en van Democratische senatoren, die vonden dat er een partijdige heksenjacht tegen hem gaande was.

Nixon keurde goed dat getuigen zwijggeld kregen; Clinton loog onder ede over zijn seksuele escapades met een stagiaire. Nixon verdiende het te worden afgezet; Clinton verdiende een tik op de vingers. Nixons partijgenoten deden er enkele maanden over om zijn misdrijven in te zien en zich tegen hem te keren; Clintons partijgenoten hadden er twee decennia en de #MeToo-beweging voor nodig om toe te geven dat wat hij had gedaan niet door de beugel kon – niet het liegen, maar datgene waarover hij loog.

Verdeeld

Als het om de impeachment van Trump gaat, zijn de Democraten verdeeld over de aanklacht die ze willen formuleren, vooral nu het ballonnetje van de ‘Russische samenzwering’ is doorgeprikt. Ze lijken hem ervan te willen beschuldigen dat hij de macht van zijn ambt heeft misbruikt om Oekraïne te dwingen een belastend onderzoek naar zijn politieke rivaal te beginnen. Volgens velen blijkt dat niet uit het transcript van het telefoongesprek dat Trump met de nieuwe Oekraïense president voerde, maar dat is wel het voornaamste twistpunt.

Hoe je het ook wendt of keert, Trump dreigde in dat gesprek niet de militaire steun aan Oekraïne in te trekken als het niet op de proppen kwam met belastende verklaringen tegen vader Joe en zoon Hunter Biden. De tenenkrommende maffiavergelijking, ‘geparodieerd’ door de Democratische afgevaardigde (namens Californië) Adam Schiff, wordt onderuitgehaald doordat Trump die financiële steun aan Oekraïne juist verleende in ruil voor, op z’n hoogst, een loze belofte. ‘Tuurlijk, meneer de president, we stellen meteen een onderzoek in, en bedankt voor de pegels!’ Don Corleone zou zich omdraaien in zijn graf.

Het goede nieuws is dat iedereen rustig achterover kan leunen. Er komt geen burgeroorlog, want er is altijd wel iets leuks op tv. Trump krijgt in het Huis een impeachment aan zijn broek, wat de Democraten uitzinnig van vreugde zal maken. Hij zal er in de Senaat mee wegkomen, waarna de Republikeinen reden hebben tot lachen. De retoriek zal koortsachtig blijven, hyperbolen zullen nieuwe hoogten van absurditeit bereiken. Het is allemaal voer voor programma’s op de zondagochtend en de late avond. Er ligt voor ieder wat wils in het verschiet.

En voordat we het weten staan de verkiezingen weer voor de deur en beslissen de kiezers over Trumps lot. Een prima oplossing, zij het misschien een anticlimax.

Auteur: Gary Abernathy

The Washington Post
Verenigde Staten | dagblad | oplage 700.000

Bewees zich met het publiceren van de Pentagon Papers. Eerste krant die zeven dagen per week verscheen (sinds 1980). Een van de meest invloedrijke kranten ter wereld. Centrum-rechts georiënteerd met een grote focus op de Amerikaanse politiek.

Plaats een reactie