Macht is (beschikken over andermans) vrijheid

The New York Times / 360  | 15 November 2019 - 10:0015 Nov - 10:00

Aan het streven naar openlijke vormen van macht – politiek, financieel – kleven vaak nare kanten: armoede, slavenarbeid, pogroms en territoriale conflicten. Maar in feite werkt iedere vorm van ambitie een verraderlijk dictatoriaal verlangen in de hand: de manier veranderen waarop mensen denken en doen.

Het verlangen om macht uit te oefenen over anderen is me volkomen vreemd, ik kan me er gewoon niets bij voorstellen, zoals ik me ook niet kan voorstellen waarom mensen kinderen willen, of waarom iemand Kolonisten van Catan wil spelen. Zelfs seksuele fantasieën waarin machtsverhoudingen een rol spelen doen me weinig. Waarom zou ik anderen willen commanderen? Wat zou ik ze willen laten doen? Mijn belastingaangifte invullen misschien?

Het lijkt me allemaal erg ongemakkelijk, en ook veel gedoe. Ik vind het al onprettig om bediend te worden door iemand met wie ik liever een biertje zou gaan drinken; ik vind het al vervelend dat ik een povere (en vaak denkbeeldige) macht uitoefen over mijn leerlingen omdat ik degene ben die de cijfers uitdeelt.

Maar: doen wat ík wil, en niet gedwongen worden dingen te doen die ik niet wil, is het belangrijkste streven geweest in mijn volwassen bestaan, en ik heb mijn hele leven daarop ingericht.

» Lees verder in de Reader / op Blendle

» Abonneer u op onze nieuwsbrief: wekelijks berichten uit de buitenlandse pers in uw inbox.

Plaats een reactie

© Unsplash