Verboden liefde op de werkvloer

The Chicago Tribune / The Guardian / 360  | 11 December 2019 - 10:0011 Dec - 10:00

McDonald’s directeur Steve Easterbrook werd ontslagen omdat hij een liefdesrelatie had met een ondergeschikte. Over dit besluit zijn de meningen in het post-#MeToo-tijdperk verdeeld. Moeten amoureuze relaties op de werkvloer worden verboden?

» Lees dit artikel in de Reader

JA

De details achter het ontslag van CEO Steve Easterbrook van McDonald’s zijn zeker niet onbelangrijk. Maar nog belangrijker is de boodschap die ervan uitgaat: regels voor werknemers gelden voor iedereen, ook voor de baas. Nee, vooral voor de baas.

McDonald’s bracht begin november naar buiten dat de CEO ontslagen was omdat hij een relatie was aangegaan met een werknemer. Volgens de gedragsregels van het bedrijf mogen werknemers die in een gezagsrelatie tot elkaar staan geen romantische afspraakjes maken of seksueel verkeer met elkaar hebben. Als CEO was Easterbrook de chef van alle andere werknemers: iedereen stond dus uiteindelijk onder zijn gezag. Het doet er daarom niet toe of zijn partner uit vrije beweging in de relatie stapte of niet. De belangrijkste reden dat relaties op de werkvloer uit den boze zijn, is omdat superieuren macht hebben over hun ondergeschikten. Door deze machtsongelijkheid ligt bij zulke relaties misbruik op de loer.

Iemand is niet zomaar vrij om wel of geen relatie aan te gaan met de persoon van wie zijn of haar baan afhankelijk is. En dat is nog niet het hele probleem. Als een manager een relatie heeft met een ondergeschikte, wat verzekert andere werknemers dan nog van een eerlijke behandeling?

“Zodra ze te maken krijgen met een vernederende of juridisch riskante situatie, trekken ze uit instinct vaak een muur van zwijgen op”

Ook andere directeuren verloren de afgelopen jaren hun baan door een relatie met een werknemer. Zo ontsloeg Boeing CEO Harry Stonecipher omdat hij een verhouding had met een vrouwelijke stafmedewerker. Het bedrijf stelde dat deze ongelukkige keuze zijn vermogen om leiding te geven beperkte. Toch hebben raden van bestuur dit soort gedrag van hun directeuren in het verleden zonder twijfel ook door de vingers gezien, vooral als de aandelenkoersen gunstig waren.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Duurt een paar minuten, stopt automatisch.
Bedankt

Het verschil is dat er nu, dankzij de #MeToo-beweging, steeds meer druk staat op organisaties, waaronder bedrijven en religieuze instellingen, om seksuele intimidatie, ongewenste intimiteiten en ander laakbaar gedrag van machtige mensen niet langer door de  vingers te zien. Nog steeds hebben grote instellingen echter veel moeite om hun fouten onder ogen te zien. Zodra ze te maken krijgen met een vernederende of juridisch riskante situatie, trekken ze uit instinct vaak een muur van zwijgen op.

Voor al diegenen die een zetje nodig hebben om het juiste te doen, komt #MeToo daarom als een zegen. McDonald’s verving Easterbrook direct door een van zijn andere directeuren, Chris Kempczinski. Het bedrijf haastte zich te zeggen dat Easterbrook niet de laan uit was gestuurd vanwege de prestaties van het bedrijf. McDonald’s doet het uitstekend in een zeer competitieve markt en na het nieuws van het ontslag duikelden de aandelenkoersen. Toch vertrok Easterbrook, en geheel terecht. Naar bazen kijkt men op. Ze hebben de macht om de regels van hun organisatie aan iedereen op te leggen – maar niet om die te breken.

Redactioneel

The Chicago Tribune
Verenigde Staten | dagblad | oplage 680.000

Een van de belangrijkste stemmen van de Midwest. *Ooit liberaal; nu conservatief*.

NEE

Het ontslag vanMcDonald’s CEO Steve Easterbrook  kwam dagen nadat de Amerikaanse afgevaardigde Katie Hill opstapte na de beschuldiging een relatie te zijn aangegaan met een ondergeschikte, wat ze overigens ontkende. Ze gaf wel toe ooit een relatie te hebben gehad met een campagnemedewerker.

Met al die seksuele intimidatie op het werk kunnen we deze twee gevallen toch alleen maar als een teken van vooruitgang zien? Is het niet mooi dat bedrijven en overheidsinstanties eindelijk een zerotolerancebeleid voeren ten aanzien van machtsmisbruik?

Het probleem is alleen dat in beide gevallen niet helemaal duidelijk was of de partner in de relatie zich er niet eigenlijk gewoon prima bij voelde. In het kielzog van #MeToo wordt steeds vaker over liefdesrelaties gesproken in termen van macht. Een ‘machtsongelijkheid’ tussen de twee partijen in zo’n verhouding wordt vrij algemeen als iets slechts gezien. Maar hoe je macht in zulke gevallen moet definiëren, is minder helder.

Steeds meer bedrijven zien dit schemergebied liever zwart-wit en bannen relaties op de werkvloer helemaal uit. Bij meer dan 75 procent van de bedrijven zijn relaties tussen een werknemer en iemand hoger in de hiërarchie verboden en er zijn ook bedrijven waar alle relaties tussen werknemers uit den boze zijn. En alhoewel bedrijven zeggen dit te doen om mensen te beschermen, kun je er rustig van uitgaan dat hun grootste zorg de kans op rechtszaken is.

“Vorig jaar staakten McDonald’s-werknemers in het hele land tegen een gebrek aan bescherming tegen seksuele intimidatie op de werkvloer”

McDonald’s stelde dat Easterbrooks relatie ‘tegen de richtlijnen van het bedrijf’ inging. Maar tegen welke regel hij precies gezondigd had zei men er niet bij. Sowieso is het raar om romances zomaar met seksuele intimidatie gelijk te stellen: 80 procent van de mensen zegt hun partner via het werk te hebben ontmoet. Bedrijven zouden er beter aan doen om de echte oorzaken van ongewenst gedrag op de werkvloer te bestrijden. Alle liefdesrelaties uitbannen in de hoop dat het daarmee verleden tijd is, is onzinnig.

Wat ook precies het beleid van McDonald’s mag zijn ten aanzien van romantiek op het werk, de overgrote meerderheid van de werknemers is er in ieder geval niet mee gebaat. Vorig jaar staakten McDonald’s-werknemers in het hele land tegen een gebrek aan bescherming tegen seksuele intimidatie op de werkvloer. Tientallen vrouwen dienden sinds die tijd een aanklacht in tegen het bedrijf omdat het niet optreedt tegen seksuele intimidatie en wraakoefeningen.

In plaats van de persoonlijke relaties tussen werknemers te willen sturen, zouden bedrijven beter echte, structurele beschermingsmaatregelen kunnen doorvoeren. Individuele ‘problematische’ relaties aanpakken levert misschien publiciteit op, maar het doet weinig voor de mensen waar zij de verantwoordelijkheid voor dragen.

Auteur: Jessa Crispin

Jessa Crispin is de presentatrice van de podcast Public Intellectual en de auteur van Why I am Not a Feminist: a Feminist Manifesto en The Dead Ladies Project

The Guardian
Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 134.000

Onafhankelijke kwaliteitskrant van linkse signatuur.

Plaats een reactie