Alexanderroman uit het koninkrijk der augurken

Wit-Rusland | Extra verhaal | Grzegorz Szymanik  | 19 November 2020 - 18:0019 Nov - 18:00

De laatste dictator van Europa, de Wit-Russische president Aleksander Loekasjenka, houdt zijn land al ruim 25 jaar in een wurggreep. Nu de burgers de afgelopen maanden in grote getallen tegen zijn absolute macht in opstand zijn gekomen, is het zaak om het ware gezicht van de president nader te ontrafelen. De Poolse reporter Grzegorz Szymanik dook in 2011 in het onthutsende verleden van Loekasjenka. Zijn nog steeds actuele verhaal helpt ons nu zowel de persoonlijkheid van de brute dictator, alsook de recente ontwikkelingen in Wit-Rusland beter te begrijpen.     

Dat Wit-Rusland het land van de zon is, is door de staat bekrachtigd.

Ongeacht van welke kant je het land binnenrijdt zie je de affiches “Welkom in het land waar de zon altijd schijnt”. Vervolgens om de haverklap “Het land van de zon”, “Het land van de zon”, “Het land van de zon”, meiden tussen het graan, arbeiders met helmen op. Militairen. Allemaal spreken ze in de hoofdletters en glimlachen: “IK HOUD VAN MIJN LAND”, “WIT-RUSLANDEEN FIJN THUIS”, “WIT-RUSLANDMIJN LIED”.

Dit alles om het gebod “eer uw vaderland als uw moeder” niet te vergeten.

Eer uw vader.

Vandaag verdwijnt het land van de zon onder een pak sneeuw. Alle erven zijn eronder bedolven, verdomme, je kunt je stulp niet uit. De koe, nog niet gemolken, loeit in de stal. Een oud vrouwtje fietst op de weg. De wind blaast haar in het gezicht, en blaast haar bijna omver.

‘Waar gaat u heen, omaatje?’

‘Naar de jacuzzi.’

Ah, die mooie jacuzzi die Pappie heeft laten bouwen. Waarom zou hij het zijn streekgenoten niet gunnen? Hij ging hier naar school, hij beheerde een sovchoz. De makker die met dezelfde melk werd grootgebracht.

Tegenwoordig doen zelfs excursies het gebied tussen Vitebsk en Mohylev aan, waar Sjklov, Kopys en het piepkleine Aleksandrja liggen. Men wil de geboortegrond van de president zien. Hoe is die?

Nou, die is streng. Net als de president zelf. Wie niet naar de grond luistert, zal geen brood hebben. Maar hij kan ook belonen voor getoonde trouw. Hij is haatdragend. En onveranderlijk.

Zoals Pappie.

‘Hij was al zo toen hij hier woonde’, zullen de meesten zeggen. ‘Hij was goed, charosjij, hield vast aan discipline.’

‘Hij was al zo toen hij hier woonde’, zullen weinigen zeggen. ‘Een stuk verdriet was hij. Maar wie had gedacht dat hij ons ging vermoorden?’

Activeer uw gastaccount en lees direct verder

Of maak gebruik van onze tijdelijke aanbieding.

Plaats een reactie