Mag de menopause door medisch ingrijpen worden uitgesteld?

The Times / The Telegraph / 360  | 24 September 2019 - 10:0024 Sep - 10:00

Een kliniek in Birmingham biedt vrouwen de kans hun vruchtbare periode met decennia te verlengen. Is dat de volgende stap in de seksuele revolutie of moet juist de werkomgeving radicaal veranderen?

» Lees dit artikel in de Reader

JA

Verbazingwekkend nieuws: een kliniek in Birmingham biedt vrouwen de kans om de menopauze wel twintig jaar uit te stellen. Daarvoor wordt via een laparoscopische ingreep een stukje eileider verwijderd, vervolgens ingevroren en dan opnieuw geïmplanteerd wanneer de vrouw de menopauze bereikt, zodat haar hormoonproductie weer op gang komt. Met deze behandeling, zeggen de artsen, kunnen vrouwen nog tot hun 52ste kinderen krijgen.

De behandeling wordt al vijftien jaar toegepast bij jonge kankerpatiëntes, maar als ze ook op deze manier werkt, is dit een enorme doorbraak.

Vrouwen worden gegijzeld door hun biologische klok: een ongelijkheid die alles beïnvloedt, van hun carrière, waarin ze moeten opschieten om een stevige positie te bereiken, tot hun relatie met mannen, waarin het machtsevenwicht verschuift naarmate de vrouw minder keuzevrijheid heeft.

Gelijkheid had in de jaren zestig van de vorige eeuw al een flinke stap vooruitgezet, dankzij de pil, die vrouwen hielp om één aspect van hun tirannieke biologie in eigen hand te nemen. Nu zouden ze nog een aspect kunnen beheersen.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Duurt een paar minuten, stopt automatisch.
Bedankt

“Vrouwen worden gegijzeld door hun biologische klok: een ongelijkheid die alles beïnvloedt”

Toch vond bijna niemand dit goed nieuws. Uit alle hoeken klonken de bekende zorgen die elke keer opduiken wanneer vrouwen de kans krijgen om zelf controle uit te oefenen over hun vruchtbaarheid, of het nu ging om het invriezen van eicellen in de afgelopen paar jaar, ivf in de jaren zeventig of de pil in de jaren zestig.

Om te beginnen is er altijd de angst dat het ‘onnatuurlijk’ is. Vervolgens is er een periode waarin de nieuwe wetenschap alleen aanvaardbaar wordt gevonden voor therapeutische toepassingen. Vrouwen die er gebruik van maken worden gezien als egoïsten of als slachtoffer van een mannelijke samenleving. Dat laatste gaat echter voorbij aan waar het echt om gaat, namelijk dat deze nieuwe technologieën de controle van mannen afpakten en die aan vrouwen gaven. Steeds meer vrouwen willen het moederschap uitstellen. Waarom zou je dat niet respecteren?

En wat betreft de mensen die vinden dat de technologie alleen moet worden gebruikt voor de behandeling van gezondheidsproblemen: de menopauze is daarvoor een uitstekende kandidaat. Slechts 20 procent van de Britse vrouwen heeft geen last van ernstige schadelijke effecten, zoals osteoporose, hartaanvallen en psychische problemen. De gemiddelde leeftijd waarop de menopauze begint is 51. Het hoogste aantal zelfmoorden onder vrouwen valt in de leeftijdsgroep 50 tot 54. Dat de menopauze vaak ‘bevrijdend’ wordt genoemd is ook een teken van seksisme; zouden mannen de kans afwijzen om langer vruchtbaar te zijn?

De volgende seksuele revolutie staat voor de deur. We moeten haar binnenlaten.

Auteur: Martha Gill

Martha Gill is politiek journalist. Ze schrijft voor onder andere The Economist en The Guardian.

NEE

In de roman van Oscar Wilde, Het portret van Dorian Gray, verkoopt de held zijn ziel om zijn jeugdige schoonheid te behouden, terwijl zijn portret op zolder door de tijd wordt aangetast. Laten we proberen ons een 21ste-eeuwse Dora Gray voor te stellen.

Wetenschappers hebben een behandeling uitgevonden waarbij een plakje van Dora’s eileiders voordat ze veertig wordt op ijs wordt gezet. Wanneer ze de menopauze nadert, wordt het stukje eileider teruggezet in haar baarmoeder, waarna het de hormonen afgeeft waardoor ze jong blijft en misschien nog wel tot haar zestigste kinderen kan krijgen.

In 2040 staan zelfs oma’s op de rode lijst van bedreigde diersoorten. Want wanneer een vrouw pas achter in de veertig of vijftig een gezin hoeft te beginnen – want dat is zo goed voor je carrière! – en vruchtbaar blijft tot ze minstens zeventig is, dan is de kans klein dat haar kinderen nog voor haar dood een baby zullen krijgen.

“In 2040 staan zelfs oma’s op de rode lijst van bedreigde diersoorten”

Waarom zouden Dora en haar vrouwelijke tijdgenoten niet profiteren van deze ultieme antiverouderingsbehandeling? Je kunt me cynisch noemen, maar in mijn ogen gaat het er bij dit soort ‘doorbraken’ altijd om vrouwen biologisch geschikt te maken voor een werkomgeving die door mannen voor mannen is bedacht. Waarom niet die werkomgeving radicaal veranderen, zodat vrouwen met een gerust hart hun carrière kunnen onderbreken (en hervatten) en kinderen kunnen krijgen op het tijdstip dat de natuur ervoor heeft gereserveerd?

Terwijl er zo veel voor de menopauze te zeggen is, vooropgesteld dat de bijbehorende lichamelijke en fysieke klachten serieus genomen en goed behandeld worden. Het geeft een ongelooflijke vrijheid om verlost te zijn van die krankzinnige maandelijkse cyclus. Ik had me nooit echt gerealiseerd hoeveel last ik van PMS had, tot ik niet meer menstrueerde. En er is een reden waarom mensen de enige grote apensoort zijn waarvan vrouwen nog lang na de vruchtbare leeftijd doorleven. Oma’s, zo blijkt, waren in de evolutie cruciaal voor het overleven van jonge kinderen en voor het welbevinden van de groep als geheel. Dat zijn ze nog steeds. Een wereld zonder oma’s, zonder al die wijsheid, zorgzaamheid en inzicht in wat echt belangrijk is – je moet er niet aan denken.

Dora Gray moet nog eens goed nadenken of ze haar menopauze wil uitstellen om de eeuwige jeugd te krijgen. Ze raakt dan misschien niet haar ziel kwijt, maar ze loopt wel een leeftijd mis waarop de menstruatie-ellende eindelijk voorbij is en een vrouw de heldin wordt in het tweede bedrijf van haar leven.

Auteur: Allison Pearson  

Allison Pearson is columnist bij The Telegraph. Ze is de auteur van de roman How Hard Can It Be, over een hoofdpersoon die worstelt met discriminatie van oudere vrouwen op de werkvloer.

The Times  | Verenigd Koninkrijk  | dagblad | oplage 618.000
Het oudste en bekendste Britse dagblad (1785) is eigendom van Rupert Murdoch. Lang het naslagwerk voor en de stem van het establishment.

The Telegraph | Verenigd Koninkrijk  | dagblad | oplage 840.000
Anti-Europees tot op het bot, strijdlustig en imagobewust, kortom: het conservatieve dagblad van Engeland op broadsheet.

Plaats een reactie