Mijn leven als bloedsmokkelaar

The Guardian / 360  | 21 December 2019 - 10:0021 Dec - 10:00

Jarenlang smokkelde Kathleen McLaughlin Amerikaans bloed naar China, toneel van het grootste en dodelijkste bloedplasmaschandaal ter wereld. Ze moest wel.

Mijn meer dan tien jaar durende carrière als internationaal bloedsmokkelaar begon in 2004 met een triviale bezigheid: mijn koffers pakken. Voorzichtig stopte ik twee halveliterflacons in twee draagbare koeltasjes. Die glazen flesjes bevatten een stroperige vloeistof, een krachtig geneesmiddel gemaakt van afweercellen die bij duizenden mensen waren ingezameld. Een verpleegkundige kon mij dat via een infuus toedienen om mijn eigen immuunsysteem af te remmen, te zorgen dat het mijn zenuwstelsel niet met verlammende afweerreacties bombardeerde. Maar eerst moest ik dat plasma, en mijn eigen naalden, China in zien te krijgen.

Kort nadat ik te horen had gekregen dat ik een zenuwaandoening had waarvoor ik af en toe zo’n transfusie nodig had, verkaste ik van de VS naar China – het land van het grootste en dodelijkste bloedtransfusieschandaal aller tijden. Ik was al vroeg op de hoogte van een statistisch gegeven dat tijdens mijn bijna vijftien jaar lange verblijf in dat land mijn handelen zou bepalen: naar schatting de helft van alle in China verkochte medicijnen
was destijds vervalst of vervuild. En dat was nog maar één symptoom van een falend zorgstelsel waarin bloedtransfusies misschien het beruchtst waren.

Dat alarmerende feit weerhield mij er niet van naar China te vertrekken: Ik wilde er per se als journalist aan de slag. Ik wilde op avontuur en het was een eindeloos fascinerend land. Ik wilde waarschijnlijk ook niet onder ogen zien dat mijn aandoening chronisch was – dat ik er nog vele jaren, misschien zelfs mijn leven lang, geregeld ziek van zou worden.

» Lees verder in de Reader / op Blendle

» Abonneer u op onze nieuwsbrief: wekelijks berichten uit de buitenlandse pers in uw inbox.

Plaats een reactie

© Wodicka / Ullstein Bild / Getty