Samenwerken en kennis delen

Groot-Brittannië | Europa | The Spectator  |  6 October 2020 - 09:00 6 Oct - 09:00

Hoe tijdelijk zijn de coronamaatregelen die wereldwijd leiden tot protectionisme en isolationisme, vraagt de Zweedse liberale auteur Johan Norberg zich af. ‘We moeten ons niet van het buitenland afsluiten, maar samenwerken, zodat we kennis en oplossingen met elkaar kunnen delen.’

De grote pandemie van 2020 heeft tot een uitzonderlijke uitbreiding van de staatsmacht geleid. De halve wereldbevolking kreeg allerlei beperkingen opgelegd en miljoenen bedrijven, van kleine cafés tot multinationals, mochten geen zaken meer doen. In vrije samenlevingen werden vreedzame wandelaars en joggers achtervolgd door drones of aangehouden door politieagenten die om hun papieren vroegen. Allemaal met als doel het coronavirus te verslaan. Wees gerust, zei men, het is maar tijdelijk. Maar zo langzamerhand moeten we ons afvragen: hoe tijdelijk precies? Milton Friedman waarschuwde al: ‘Niets is zo permanent als een tijdelijk overheidsprogramma.’

Maatregelen die een jaar geleden nog ondenkbaar leken, zijn haastig en zonder discussie ingevoerd. En net als in veel andere landen werden die ook in Groot-Brittannië telkens weer op een andere manier gerechtvaardigd. Eerst was de lockdown er om ‘tijd te winnen’ zodat de gezondheidszorg zich goed kon voorbereiden. Vervolgens moesten we de ‘curve afvlakken’. Maar toen de curve na een paar weken zijn top had bereikt, bleven de beperkingen niet alleen gelden maar werden ze zelfs strenger.

Activeer uw gastaccount en lees direct verder

Of maak gebruik van onze tijdelijke aanbieding.

Plaats een reactie