In de Noorse speelfilm Solomamma ontdekt de alleenstaande moeder Edith onverwachts de identiteit van de spermadonor van haar vierjarige zoon. Volgens de Noorse filmwebsite Filmweb is het een ‘warm, onvolmaakt en herkenbaar verhaal van keuzes, nieuwsgierigheid en nieuwe manieren om een gezin te vormen’.
In Solomamma ontdekt de Noorse journalist Edith (40) per ongeluk de identiteit van de zaaddonor van haar vierjarige zoontje Sigurd. Wanneer ze onder het mom van een reportage over zijn werk als gameontwikkelaar met hem afspreekt, staat haar wereld plotsklaps op zijn kop.
Ondanks een paar ‘niet-uitgewerkte zijsporen in het script’ vindt Birger Vestmo van NRK het een ‘warm en fijnzinnig drama met komische elementen’. Volgens hem richt regisseur Janicke Askewold zich niet op ‘het stigma en de controverses van kunstmatige bevruchting’. Daarnaast blijkt ‘dat Edith zelf zonder vader is opgegroeid en hoe dit haar eigen moederschap in relatie tot haar zoon kan beïnvloeden’.
Voor het Noorse Filmweb schrijft Erlend Lundgård dat Askewold voor het scenario ‘tientallen gesprekken met alleenstaande moeders voerde’. Het is de regisseur dan ook te doen om ‘de normalisatie van hun rol, zonder het perfecte hoofdpersonage te willen neerzetten. Het is een warm, onvolmaakt en herkenbaar verhaal van keuzes, nieuwsgierigheid en nieuwe manieren om een gezin te vormen.’
‘De film behoort net niet tot de crème de la crème van de Scandinavische relatiedrama’s’
Zijn collega van LoudandClear noemt de ‘chemie’ tussen de acteurs Lisa Loven Kongsli en Herbert Nordrum ‘zo overtuigend dat het verhaal vaart verliest zodra een van hen niet in beeld is. Door hun interacties – een precies geconstrueerde balans van naturalistische dialogen en ongemakkelijke stiltes – ontvouwt de plot zich tastbaar realistisch.’
‘De film behoort net niet tot de crème de la crème van de Scandinavische relatiedrama’s’, oordeelt Roland Meier in het Zwitserse OutNow. Vooral het op-en-top Noorse production design is hem bijgebleven: ‘Met Oslo als decor en volop vergezichten op de natuur, voeren verzorgd geklede mensen in strakke appartementen op hoog niveau discussies over liefde, seks en relaties alsof ze niets anders te bespreken hebben.’
‘Het vermogen om fijne nuances aan te brengen binnen de waarheid van Ediths individuele odyssee, maakt Solomamma complex en teder menselijk’, schrijft Debanjan Dhar voor High On Films.
