• Contrepoints
  • Politiek
  • 6. De clan-Hollande gebruikt de grondwet als poetsdoek

6. De clan-Hollande gebruikt de grondwet als poetsdoek

Contrepoints | 23 februari 2016

De liberale website Contrepoints laat geen spaan heel van de maatregelen van de regering-Hollande en 
het Franse parlement. 
‘Dit is het werk van een stelletje dwangmatige knutselaars.’

We kunnen het zeggen: het terrorisme heeft gewonnen. Er was weliswaar een 
bijzonder gewelddadig bloedbad voor nodig, maar het is gelukt, snel en afdoend: de Franse staat is op jammerlijke wijze door de knieën gegaan.

In de nacht van 8 op 9 februari heeft het lafste parlement van de Vijfde Republiek ervoor gekozen de zwakste (of toch bijna zwakste) regering die Frankrijk ooit gehad heeft slaafs te 
volgen: de Assemblée nationale nam die avond met 103 stemmen voor, 26 stemmen tegen, bij 7 onthoudingen, het eerste artikel van de grondwetswijziging aan dat betrekking had op 
de verankering van de noodtoestand 
in de grondwet.

Waar moet je beginnen om de verbijstering, wat zeg ik?!, de consternatie te verklaren die zich van iedere weldenkende burger meester maakt wanneer dit onderwerp ter sprake komt?


Natuurlijk is er het aantal grapjassen dat is afgekomen op deze slachtpartij van onze vrijheden. Van de 577 parlementsleden die door de burgers worden betaald om zich namens hen uit te spreken, achtten slechts 136 het zinvol aan de stemming deel te nemen, en slechts 106 stemden vóór. U hebt het inderdaad goed gelezen: een ingrijpende grondwetswijziging is aangenomen door slechts een vijfde van de parlementsleden, die vervolgens komen jammeren dat er steeds minder burgers komen op-
dagen bij verkiezingen (die dus gewoon hun voorbeeld volgen), en over de steeds dieper wegzakkende geloofwaardigheid van het publieke debat (dat van hen dus).

Sommige mensen waren verbaasd, hebben zelfs openlijk het geringe aantal parlementariërs aan de kaak gesteld voor een zo belangrijke stemming. Heel goed. Maar het echte probleem is dat dit geen uitzondering is maar regel. We herinneren ons andere stemmingen, al even belangrijk, die ’s nachts werden gehouden door een klein groepje parlementariërs die min of meer blij waren dat zij een wet in alle discretie hadden kunnen aannemen.

Mediadingetje

Trouwens, we kunnen vaststellen dat zelfs het debat over de ontneming van de nationaliteit, een mediadingetje dat alle neurotische politici van het land die om aandacht verlegen zitten had gemobiliseerd, de plenaire vergaderzaal niet vol kreeg: 332 parlementsleden achtten het zinvol te komen opdagen voor dit afzichtelijke geknutsel aan de grondwet. Dat was drie keer zo veel als voor de opneming van de noodtoestand in de grondwet, hetgeen betekent dat er toch nog 42 procent van de volksvertegenwoordiging was ondergedoken…

Je kunt het draaien zoals je wilt, maar het blijft ongelooflijk dat in een democratie, die toch ergens, in de verte, representatief wil zijn, wetten kunnen worden aangenomen terwijl er honderden parlementariërs afwezig zijn. Het lijkt onwaarschijnlijk dat er geen quorum hoeft te worden gehaald en dat er geen gedragscode wordt ingevoerd, of, laten we eens gek doen, dat er niet een bepaalde ethiek leeft onder de parlementariërs die we daarvoor betalen.

Hoe kan dat kleinzielige gekrakeel in de plenaire vergaderzaal ervoor zorgen dat het Franse grondgebied veiliger wordt?

Bovendien moet je je de vraag stellen: hoe gaat deze grondwetswijziging ertoe bijdragen dat het terrorisme wordt bestreden? Hoe kan dat kleinzielige gekrakeel in de plenaire vergaderzaal ervoor zorgen dat het Franse grondgebied veiliger wordt? Nogmaals, onder het mom het land beter voor te bereiden op ernstige gevaren, door met de rode lap van het terrorisme te zwaaien – dat in Frankrijk nog altijd minder slachtoffers maakt dan kanker, huishoudelijke ongelukken of de werkloosheid waar de regering zich mee bezig zegt te houden – wordt er van alles en nog wat in de wetsteksten opgenomen…

En dan is er nog het onderwerp zelf.

Terwijl men veinst dat men de noodtoestand alleen maar nauwkeuriger wil definiëren in de grondwet, maakt de wetgever vooral van de gelegenheid gebruik om terloops kleine misdadige amendementen aan te brengen. En hoe.

Omdat de noodtoestand moest worden verankerd in de grondwet (O ja? Moest dat echt?), werd er ook maar meteen een amendement ingediend door een zekere Sébastien Denaja dat in één moeite door werd aangenomen waardoor ‘gedurende de noodtoestand het Parlement van rechtswege bijeenkomt en de Assemblée nationale niet mag worden ontbonden’.

Tijdens de noodtoestand mag de Assemblée niet worden ontbonden. Nee, allicht niet.

Knutselaars

Ik vraag me af wat er achter dit soort wijzigingen zit (of welke wijziging dan ook) die verband houden met de noodtoestand. Evenals je je veel situaties kunt voorstellen waarin de ontbinding van het parlement de situatie zou 
verergeren, kun je je ook situaties voorstellen waarin een verbod op ontbinding de situatie uiterst ingewikkeld maakt. In een zo belangrijke tekst gaan zitten knoeien bij elke gebeurtenis, hoe ingrijpend ook, is het handelsmerk van een stelletje dwangmatige knutselaars die denken dat ze het beter weten dan hun voorgangers terwijl ze nooit bewezen hebben dat ze het zelfs maar even goed kunnen.

Tegelijkertijd begrijpen we ook dat de noodtoestand iedere neiging van de oppositie om zich te verzetten tegen een artikel 49, lid 3* zal wegnemen omdat het in feite nergens toe dient. Handig voor ieder opgewonden standje dat zich in amusante wetgevingsavonturen wil storten.

Gelukkig hebben we serieuze professionals in de regering! Als we een bende clowns en corrupte politici zouden hebben, zou ik me ernstig zorgen maken.

De wetgever maakt van de gelegenheid gebruik om misdadige amendementen aan te brengen

Maar het meest interessant aan al dit grondwettelijke gedoe is de duivelse timing: er zijn nog geen drie maanden verstreken of er zijn ingrijpende wijzigingen in de grondwet doorgevoerd, er zijn duizenden huiszoekingen verricht, er is gestemd over kilometers wetstekst om stelselmatig alles weg te snoeien wat de burger als nieuwe vrijheid zou kunnen hebben – met name op digitaal gebied – en alles terug te dringen wat hij verder nog aan schamele vrijheden had. Drie maanden…

En omdat we het nu toch hebben over duivelse timing, waarom niet ook even wat er gebeurd is – terwijl het geknutsel aan de grondwet in volle gang was – in verband brengen met de benoeming van Laurent Fabius in de Grondwettelijke Raad? Ach, dat is toch helemaal niet verbazingwekkend omdat er al wekenlang geroezemoesd werd over deze nieuwe baan voor het factotum dat ogenschijnlijk belast was met het ministerie van Buitenlandse Zaken. Maar toch moet je dit cynische trekje van president Hollande bewonderen, die aan de ene kant de grondwet laat wijzigen door een volksvergadering 
die naar zijn pijpen danst (nou ja, voor zover ze komt opdagen), en aan de andere kant in de Grondwettelijke Raad, de hoeder van de grondwet, iemand benoemt die zijn onschuld 
niet heeft kunnen aantonen, noch als premier, noch als tweede man.


En ten slotte, oh ironie van het geniepige of spotzieke lot, vernemen we dat de Onberispelijke Republiek van de wielerminnende president zich genoodzaakt ziet om het proces tegen Jérôme Cahuzac, de (socialistische) 
ex-minister uit de regering-Ayrault, wegens belastingfraude uit te stellen wegens… een grondwettelijke aangelegenheid, uiteraard.

Naarmate de dreigingen voor de Republiek zijn toegenomen, van de aanslagen tot het verlies van monopolies via internet en de afnemende geloofwaardigheid van het publieke debat, heeft de regering, op de voet gevolgd door een parlement dat wetsvoorstellen alleen nog maar afhamert, wel moeten reageren met het enige instrument waarover zij beschikt, in een funest crescendo: eerst met decreten en wetten, vervolgens met organieke wetten, en ten slotte met het min of meer grootschalige geknoei in de grondwet. De overheid, op te veel gebieden incompetent en op alle gebieden gevaarlijk, reageert zich af, maakt 
zich breed in de media en legt haar onvermogen zelfs vast in de tekst van de grondwet van de Republiek…
Het is duidelijk: de grondwet, die wordt uitgewrongen en waarmee alles kan worden schoongepoetst, is het duizenddingendoekje van de clan van Hollande geworden.

  • artikel in de Franse grondwet op grond waarvan de regering een wet kan aannemen zonder dat er in het parlement over behoeft te worden gestemd (noot van de vertaler).

Vertaler: Dirk Zijlstra

Beeld bovenaan: François Hollande. – 
© Philippe Wojaze / Reuters

Contrepoints
Frankrijk | Contrepoints.org
Contrepoints is een Franse website, links-liberaal getint, en opgericht in 2007 door de vereniging liberaux.org. Deze vereniging heeft tot doel ‘het liberale gedachtegoed in de Franse taal te verspreiden, evenals het onderricht in liberale opvattingen, via alle communicatiemiddelen’. Volgens Libération kan ‘liberale’ beter vervangen worden door ‘rechtse’ een classificatie waartegen Contrepoints zich altijd verzet heeft. Gepeperde meningen, dekt mischien meer de lading.

De naam van de website is een eerbetoon aan politiek filosoof en journalist Raymond Aron (1905-1983), de liberale tegenhanger van Jean-Paul Sartre en een van de motoren achter het kortstondige bestaan van het blad Contrepoints. Aron was meer dan dertig jaar commentator van Le Figaro, en de laatste jaren van zijn leven van het weekblad L’Express. De website heeft 500.000 ‘unieke bezoekers’ per maand en wordt gefinancierd uit giften en de contributie van leden van de vereniging. Hun motto: nivellering van bovenaf.

Dit artikel van verscheen eerder in Contrepoints.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 heeft 1000 nieuwe leden nodig

Deze maand bieden wij daarom een deel van onze artikelen gratis aan. Zo kunt u vast kennismaken met ons aanbod. Leden blijven toegang houden tot onze maandelijkse digitale editie en het archief.