Moby beweegt zich al decennia moeiteloos tussen verschillende genres. Voor de invulling van zijn drieëntwintigste album Future Quiet koos hij voor ingetogen pianomuziek. Ideaal voor bij de thee, aldus een recensent van Esprits Critiques.
Van rock en elektro tot triphop en techno. Liever melodieuzer, bombastischer of juist meer ingetogen, met een vleugje ambient? Noem een muziekgenre en Moby is erin thuis. Het leverde wereldwijde hits op als In This World (2001) of Go (2009), de dance-klassieker met de befaamde sample uit de titelmuziek van de Twin Peaks-dramaserie van David Lynch. Zoals het andersom vaak genoeg gebeurde dat Moby’s composities zijn terug te horen in (speel)films of commercials.
Op Future Quiet, de 23ste plaat van Moby, de artiestennaam van de Amerikaanse muzikant, songwriter, producent en deejay Richard Melville Hall (61), staan 14 tracks waarin zijn pianospel centraal staat met een totale speelduur van 85 minuten. ‘Niet geschikt om casual naar te luisteren,’ vindt Jochen Reinecke van Plattentests. ‘Boze tongen kunnen beweren dat het album het goed doet tijdens een hypno- of fysiotherapiesessie. Maar misschien is dat een kwaadaardige kijk op een muzikaal werk waarop de maker het aandurft ten minste één ding na te streven: traagheid, elegie, vorst en kou een stem geven.’
De recensent van Esprits Critiques doet de suggestie ‘om de muziek cadeau te doen bij een box met theezakjes. Dat is niet bedoeld als kritiek, maar als dosering. Als je vrijwillig kiest voor weinig adrenaline, neem dan tenminste iets dat vakkundig is gemaakt en waar je ontvankelijk voor bent.’
Clash Magazine beschouwt Moby als een ‘ambachtsman van gevoeligheid, vreugde en mijmering’
De collega van Parisienne Life schrijft dat Moby met dit ‘intieme en minimalistische werk een toevluchtsoord tegen de intensiteit van het moderne leven’ heeft gecreëerd. Moby ziet kans ‘prachtige geluidslandschappen’ te maken en ‘hart en ziel te raken met dit goddelijke album.’
In Clash Magazine beschouwt Jack Dennison-Thompson Moby als een ‘ambachtsman van gevoeligheid, vreugde en mijmering’ en een ‘geniale producent’. Volgens hem heeft hij ‘in de omgang met zijn eigen angst en slapeloosheid een 14-sporen therapie voor zijn eigen geest gecreëerd en hij is zo ‘vriendelijk om die aan de wereld aan te bieden.’
Albert Koch van Musikexpress noemt Moby’s laatste album een ‘verzameling pianostukken en ambient orkestminiaturen’. De kunst bij deze muziek is om ‘in het niemandsland tussen impressionisme, artpop en eigentijdse klassieke muziek, niet in kitsch te vervallen.’
Future Quiet van Moby verscheen eind februari
