Na jaren onderaan te eindigen op het Eurovisie Songfestival gooit het Verenigd Koninkrijk het over een andere boeg: minder serieus en met een Duitstalig nummer.
Een risico, noemt Sam Battle, artiestennaam Look Mum No Computer, zijn beslissing om voor Engeland een Duitstalig lied op het Songfestival ten gehore te brengen in een interview met de BBC. ‘Ik reis veel rond in een busje in Duitsland’, legt hij uit. ‘De mensen daar zijn erg aardig, dus ik dacht: Laten we een liedje schrijven over vakantie in Duitsland.’
‘Goed nieuws!’ aldus het commentaar van The i Paper. ‘Het lied van dit jaar is afschuwelijk. Vreselijk. Een zintuiglijke aanval, onaangenaam en zonder enige melodie. En juist daarom maken we kans om te winnen.’ Vorig jaar kwamen de Britten met een aangename, pakkende countryballade, die hun precies 0 punten van het publiek opleverde. ‘We hebben onszelf veel te lang te serieus genomen. En het begint een jaarlijkse vernedering te worden.’
Aangezien het VK de afgelopen vijftien jaar slechts één keer de top 10 haalde, ‘hebben we toch niets te verliezen’
Ook het conservatieve The Spectator, dat zich normaliter verzet tegen de vermeende erosie van de Britse identiteit, bagatelliseert de ernst van de situatie. Eins, Zwei, Drei, zoals het lied heet, is volgens Patrick West geen capitulatie, maar ‘een weerwoord tegen de geleidelijke homogenisering die is ontstaan door de opkomst van het Amerikaans-Engels’; ‘een gebaar van nederigheid en hoffelijkheid jegens onze Europese buren, om hen te laten weten dat we geen neerbuigende eentaligen zijn’. Daarbij komt nog dat ‘deze verwijzing herinnert aan de gedeelde wortels van onze gemeenschappelijke voorouders’, die vanaf de vijfde eeuw vanuit wat nu Duitsland is Groot-Brittannië binnenvielen en zich daar vestigden.
Aangezien het VK de afgelopen vijftien jaar slechts één keer de top 10 haalde, ‘hebben we toch niets te verliezen’, meent Stuart Heritage in The Guardian. ‘Ook al worden we gepresenteerd door iemand wiens artiestennaam me al doet huiveren als ik hem opschrijf. We gaan toch wel floppen, dus wat maakt het uit?’
