• Vanity Fair
  • Cultuur
  • De droom van Utopia, een plek zo volmaakt dat hij alleen in de fantasie kan bestaan (En op Instagram)

De droom van Utopia, een plek zo volmaakt dat hij alleen in de fantasie kan bestaan (En op Instagram)

Vanity Fair | Carina Chocano | 08 oktober 2019

Op surfer mum Courtney Adamo’s Instagramfeed, die bijna geheel bestaat uit foto’s van haarzelf, haar prachtige kinderen en haar fotogenieke vriendinnen, onveranderlijk gekleed in gekreukelde linnen kleren in aardetinten, lijkt het leven niet zozeer een oneindige vakantie, als wel een oneindige reisreportage. Is er ook een schaduwkant?

Courtney Adamo’s minimalistische keuken vol vintage houten meubelen is fantastisch, maar dat weet je al als je haar volgt. Haar huis behoort tot de eerste huizen die ooit in het historische stadje Bangalow in New South Wales werden gebouwd en is misschien wel het meest bekeken huis van Australië. Met zijn paneelkastdeurtjes, houten krukken, glazen weckpotten vol gedroogde etenswaren, aanrechtbladen van Blanc Marble (‘ietsje duurder dan Carrara’, vertelt ze in een blogpost over de verbouwing van haar keuken, ‘maar we zijn zo blij dat we het gedaan hebben’), Chelsea-hanglampen van Dunlin (669 dollar per stuk), SMEG-koelkast (2870 dollar), Lacanche-oven en -kookplaat (‘het fornuis van mijn dromen’, ongeveer 10.000 dollar), kan de keuken zo zijn weggelopen uit ‘Het kleine huis op de Trustfonds-prairie’. Adamo (@courtneyadamo, 264.000 Instagramvolgers) is een family lifestyle micro-influencer, wat, als je dat nog niet wist, een echt beroep is.

Adamo begon haar Instagramaccount in 2011 om foto’s van de kinderen met haar familie te delen. Ze wist niet dat haar account openbaar was, tot ze voor het eerst een reactie van een vreemde kreeg. Nu zit ze op een kwart miljoen volgers, maar gaat nog op dezelfde manier te werk. Nog steeds ziet ze haar feed als haar ‘persoonlijke ding’. Toch is er iets aan de eindeloze stroom foto’s – met altijd hetzelfde palet van beige, wit, oker en poederig roze, de op elkaar afgestemde kleren, het gestylde leven, de gesponsorde content, de kinderen als een soort hedendaagse Von Trappjes – waardoor het allemaal één grote reclamecampagne lijkt. Maar waarvoor? Voor kinderen? Goede genen? Goede smaak? Geluk hebben? In de commentaren willen haar fans weten hoe ze haar huis zo smetteloos houdt met vijf kinderen. (En het ís smetteloos.) Ze willen weten welk haarproduct ze gebruikt. Ze willen weten waar ze die jurk vandaan heeft, die kleur verf, die schoenen, dat leven. Ze willen weten wat haar geheim is.

Kruidenthee

Een regenachtige mogen op de laatste schooldag voor de paasvakantie, en Adamo, die Amerikaanse is maar al Australisch begint te klinken, zet thee: Earl Grey voor mij en kruidenthee voor haar tweejarige zoon Wilkie. Haar voorkomen – diep gebruind, opgestoken haar, geen make-up, chic-slobberig, havermoutkleurig vest van het Spaanse gebreide kledingmerk Babaà, blote voeten – is ontspannen, toch lijkt er niet helemaal met haar hoofd bij. Wilkie kruipt rond over de ontbijtbar, terwijl hij uit een porseleinen beker drinkt. Elke keer als hij die neerzet, verwacht ik dat de beker aan stukken gaat. Die beker heeft vier broertjes en zusjes overleefd, vertelt Adamo me, en zal hem ook wel overleven. Want Wilkie, wiens hele leven, inclusief zijn thuisgeboorte, online is vastgelegd, heeft een ‘ouderwetse kindertijd’: geen schermen, en absoluut geen plastic.

‘Hoe is het om steeds met je gezin te werken? Is dat moeilijk?’ vraag ik.

‘Nog meer thee?’ vraagt Wilkie, en hij houdt zijn beker omhoog.

‘Geen thee meer, schatje. Nee. Nee, we zijn allemaal klaar. Het is op. Wil je een beetje yoghurt?’

‘Ja,’ zegt Wilkie.

‘Ja graag, mama,’ zegt zij.

‘Ja graag,’ zegt Wilkie. ‘Ik vind yoghurt lekker.’

‘Je vindt yoghurt lekker, hè?’ zegt zij. Dan, tegen mij: ‘Wat vroeg je?’

‘Hoe je het vindt om met je gezin te werken.’

‘Ik weet het niet. Ik vind het heerlijk. Ik ben dol op mijn gezin. En ze snappen wat ik doe. Gisteren, toen mijn kinderen uit school kwamen, zei ik: “Jongens, Millie is er. Ik heb gezinsfoto’s nodig.”’ Ze heeft het over lifestylefotograaf en vriendin Amelia Fullarton (@ameliafullarton, 50.000 volgers). ‘Millie is er!’ zegt Wilkie.

‘Ja, Millie wás er, hè?’ Ze lacht tegen hem. ‘Gisteren.’

‘We hadden foto’s nodig voor het project waar ik mee bezig ben,’ gaat ze verder. ‘En dan snappen ze gewoon wat ze moeten doen, en doen ze het.’

Na een uitgebreid in de pers gevolgde, licht gesponsorde wereldwijde zoektocht van anderhalf jaar naar het langzame leven, streken ze neer in Byron Bay, Australië

Voor ze naar Byron kwam, heeft Adamo tien jaar in Londen gewoond. Halverwege de jaren 2000 werd ze een soort beroemdheid met haar mamablog, als medeoprichter van Babyccino, ‘een internationale lifestylewebsite voor moderne mama’s’, waar ouders die niet willen dat hun kinderen het standaardwinkelstraatspul dragen, kleding en speelgoed van exclusieve merken kunnen vinden. Adamo kwam in 2011 op Instagram en verwierf een aardige hoeveelheid volgers dankzij het blog, de lifestyletips en af en toe een stuk in een krant (ze heeft een journalistieke opleiding gevolgd). Maar in 2014 postte ze een schattige foto van haar toen anderhalf jaar oude dochter Marlow, die haar shirtje optrekt om haar navel te bekijken. Instagram verwijderde de foto, omdat die tegen de regels was. Adamo postte hem nog een keer en Instagram blokkeerde haar account. In een blogpost voor Babyccino klaagde Adamo dat Instagram ‘vier jaar familiefoto’s en herinneringen’ had gewist: ‘al onze reisfoto’s, de verjaardagsfoto’s van mijn kinderen… Allemaal weg’. Er kwamen meelevende hashtags. Adamo’s verhaal ging de hele wereld over. Toen het stof was neergedaald, was haar account weer toegankelijk en had zij genoeg volgers verzameld om ‘het Wembleystadion twee keer vol te krijgen’, zoals haar echtgenoot Michael het uitdrukte.

Ongeveer een jaar later namen Courtney, Michael en hun vier oudste kinderen (Easton van 14, Quin van 12, Ivy van 10 en Marlow van 6) een ‘gezinstussenjaar’; ze verkochten het huis, de auto en veel bezittingen en gingen op wereldreis. Adamo luidde de onderneming in met een afscheidsartikel in de Telegraph en de lancering van haar reisblog: ‘Somewhere Slower’. Na een uitgebreid in de pers gevolgde, licht gesponsorde wereldwijde zoektocht van anderhalf jaar naar het langzame leven, streken ze neer in Byron Bay, Australië. (Ze hebben nooit overwogen naar de VS terug te keren, zegt ze, omdat Michael een hekel heeft aan het consumentisme.) Daar werd Wilkie geboren, de oudere kinderen gingen er naar school en na anderhalf jaar met hun visa bezig te zijn geweest, begon Michael vanuit huis aan zijn baan als directeur van een animatiebedrijf in Melbourne. Tweeënhalf jaar na hun komst hier zijn de Adamo’s helemaal ingeburgerd. Soms beginnen ze de dag met een ‘surf sesh’ voor schooltijd. ’s Middags gaan ze soms ‘als gezin samenwerken.’

Aardetinten

Op Adamo’s Instagramfeed, die bijna geheel bestaat uit foto’s van haarzelf, haar prachtige kinderen en haar fotogenieke vriendinnen, onveranderlijk gekleed in gekreukelde linnen kleren in aardetinten, lijkt het leven niet zozeer een oneindige vakantie, als wel een oneindige reisreportage; een iets overbelicht, subtiel verzadigd, contrastrijk beeld van zorgeloze orde en beheersing. Maar op dit moment is ze gespannen. Er is veel te doen. Ze heeft vijf kinderen. Ze blogt nog steeds (zij het minder) voor Babyccino. Ze beheert haar Instagramaccount. En ze staat op het punt om een nieuwe zakelijke onderneming te lanceren in het lifestyledomein (inmiddels is die gelanceerd). Zoveel mensen inspireren is een hoop werk.

Die droom van Utopia – van een bestaan in een gezonde, gelukkige, langzaam levende, duurzame, afgezonderde gemeenschap van mooie dromers die willen ontsnappen aan de harde, materialistische, wrede wereld – is er altijd geweest, of in ieder geval sinds 1516, toen sir Thomas More dat woord koos als de naam van een fictief eiland waar alles volmaakt was en iedereen het met elkaar kon vinden. Utopia is een woordspeling op het Griekse woord voor ‘geen plaats’, dat in het Engels klinkt als het Griekse woord voor ‘goede plaats’: een plaats die zo volmaakt is dat hij alleen in de fantasie kan bestaan. Of op Instagram.

Sommigen volgen die droom naar verre landen, beveiligde woonoorden of zelf gevormde gemeenschappen. Anderen volgen gewoon mensen op sociale media, om via hen te leven. Byron Bay was lange tijd een ware hippie-surfer-welness- en alterna-lifestyle-bestemming, maar is inmiddels ook een soort virtueel Utopia geworden, mede dankzij alle verantwoorde, biologische, duurzame, bewuste modemerken die er de laatste jaren gevestigd zijn. En omdat acteur Chris Hemsworth er woont. En dankzij influencers.


Toen Adamo in 2016 in Byron arriveerde, was ze bij enkele plaatselijke micro-influencers wel bekend, al had zij nooit van hen gehoord. Op de eerste dag werd ze al uitgenodigd voor het lanceringsfeest van een tijdschrift. ‘Dat kwam zó goed uit,’ zegt Adamo. ‘Het leek me de perfecte kans om mensen te leren kennen.’ Het feest vond plaats in The Farm, die inderdaad een boerderij is maar ook een restaurant herbergt waarvan een van de eigenaars de echtgenoot is van influencer en kookboekenschrijfster Magdalena Roze (@magdalena_roze, 41.000 volgers). Aimee Winchester (@little.winnie, 87.700 volgers) was er ook, net als Claire Alexander-Johnston (@jetsetmama, 116.000 volgers), en Fullarton, die later Adamo zou fotograferen, onder andere voor de Spaanse Vogue en het kledingmerk Dôen.

‘De volgende dag gingen we samen koffiedrinken,’ zegt Adamo over de vrouwen die ze leerde kennen, ‘en daarna werden we echt goede vriendinnen en onze kinderen konden het ook met elkaar vinden. Al na een paar dagen in Byron Bay dachten wij: Ja, dit is onze plek. Dat wisten we gewoon.’

Byron Bay ligt op het oostelijkste puntje van het Australische vasteland. Het kreeg zijn naam van kapitein James Cook, die de plek vernoemde naar medewereldreiziger John Byron, grootvader van dichter lord Byron. Al ken je het verhaal niet, dan nog ken je het eigenlijk wel omdat dit over de hele wereld hetzelfde is gegaan. De mensen van het Bundjalungvolk, die het land 20.000 jaar lang hadden beheerd, werden onteigend. In maart van dit jaar heeft het Australische hooggerechtshof het belangrijkste oordeel in decennia geveld over de aanspraken van Aboriginals op het land, en daarmee over de traditionele rechten van inheemse volken op hun land en water. Maar tot 1968 mochten zij niet eens hun eigen kinderen grootbrengen, of vrijelijk rondreizen, hadden ze geen toegang tot onderwijs, mochten ze niet meer dan een bepaald bedrag verdienen, niet in restaurants eten, in openbare zwembaden zwemmen of stemmen.

Eind jaren zestig van de vorige eeuw ontdekten longboardsurfers Wategos Beach. In de jaren tachtig maakten de strandhutjes op Wategos plaats voor villa’s, en de hippie-surfervibe sloeg al snel over op de rest van de gemeenschap. De laatste jaren werkt de stad als een magneet op makers en vestigen veel kleine kledinglabels en onafhankelijke merken zich er.

In deze jonge, grotendeels witte, a-historische, neoliberale utopie van de verbeelding kan iedereen overal naartoe gaan

Dit is wat je ziet in Byron: mooie, maar volle stranden, chique winkels en leuke cafés, de gebruikelijke dagjesmensen, toeristenwinkels en Greyhoundbussen, linnen kleding in een verbijsterende variatie aan prijsklassen en voedzame grainbowls bestrooid met bloemblaadjes. In het Byron van je digitale, en steeds meer door merken gesponsorde fantasie zie dat allemaal, minus de lelijkheid: een zorgvuldig samengestelde verzameling plaatjes die precies verbeelden waar je al je hele leven naar verlangt (als je naar zulke dingen verlangt). Het is een land van grote ‘nomadische nesten’, die ‘hun stam vinden’ op de ‘reis van het leven’. Wat maakt het uit dat het Australische immigratie- en vluchtelingenbeleid draconisch, bijna onmenselijk is. In deze jonge, grotendeels witte, a-historische, neoliberale utopie van de verbeelding kan iedereen overal naartoe gaan. Je hoeft alleen maar een garage sale te houden, in de zigeunerwoonwagen te stappen, een punt op de kaart te prikken en een legale verblijfsstatus te krijgen op de plek die de beste achtergrond vormt voor jouw lifestyle.

Joe Galiese is een van de oprichters van Viral Nation, een bureau voor influencermarketing en -talent gevestigd in Toronto. Volgens hem bestaat er geen tweede plek als Byron Bay: een groep vriendinnen met een en hetzelfde publiek waarin ze de aandacht op elkaar vestigen, reclame voor elkaar maken en elkaar versterken, die leven, werken, liefhebben en hun ideale lifestyle vertonen in een zeer Insta-waardig paradijs. ‘Byron is is een sprookjesplek,’ zegt hij. ‘Dit is een voorbeeld van hoe de toekomst eruitziet: behoorlijk eng of behoorlijk cool, het is maar hoe je het bekijkt.’

De vrouw achter de Herz-counter wil weten waarom ik hier naartoe ben gereisd voor werk. Als ik haar vertel dat ik een artikel over influencers schrijf, kijkt ze me ongelovig aan. ‘In Byron?’ Ja, min of meer. Ze kijkt niet al te opgetogen. ‘En daar betalen ze je voor?’ Eh, ja. Ze wendt zich tot haar zwijgende collega en zegt: ‘Tja, zo kun je van alles doen, hè?’

Volgens de GPS moet ik de bij de rotonde de afslag nemen naar Hinterland Way, die niet zo afgelegen is als hij klinkt. Ik rijd achter de gedeukte witte Kia van de Adamo’s aan naar Wategos Beach. Het busje, met Michael achter het stuur, is volgeladen met kinderen en surfplanken. Ik rijd 75 aan de verkeerde kant van de bochtige weg vol gaten. Ik voel me net Hunter S. Thompson, maar dan nuchter en met veiligheidsgordel om. We komen bij het strand aan en na een half uur vind ik een plek om te parkeren. Ik tref de Adamo’s en hun vrienden weer in de buurt van de barbecueplaatsen. Het begint te miezeren, maar iedereen is gekomen om te surfen. De kinderen scharrelen vrijelijk rond, de nieuwe baby poept. Iedereen eet sandwiches, die mosterd missen, of iets dergelijks. Wilkie dwaalt af en wordt teruggebracht door een aardige onbekende vrouw. Iedereen vindt het erg grappig dat zij dacht dat hij een meisje was, omdat zijn haar in een knotje zit.

Murfers

Alle ‘murfers’ zijn er – een samentrekking van mum en surfer. Zij vormen Adamo’s kring van knappe, stijlvolle, ondernemende en creatieve jonge moeders met minstens twee kinderen, die met hun ontspannen, ongestructureerde leven een duizelingwekkende combinatie vertonen van fomo [fear of missing out, de angst om ergens niet bij te zijn] en squad goals. Ze wonen in ouderwetse huizen en geven hun zorgvuldig ongestylde kinderen namen die bedacht lijken voor een samenwerking tussen Goop [lifestyle- en kledingmerk] en Lemony Snicket [pseudonym van de Amerikaanse kinderboekenauteur Dan Handler]. Ze zijn getrouwd met behulpzame, knappe, nonchalant ogende, daadkrachtige mannen. Ze bepalen hun eigen dagindeling, bereiden hun eigen eten en maken hun eigen zeep. Ze hebben hun eigen merk. Ze zijn hun eigen merk.

Volgens minstens één Australisch tijdschrift hebben de murfers ‘precies de ideale lifestyle te pakken’, wat klinkt alsof ze moeiteloos een lastige manoeuvre uitvoeren waaraan alleen een elite van zeer goed getrainde enkelingen zich kan wagen zonder risico zich ernstig te verwonden.

Neem Aimee Winchester, Adamo’s beste vriendin, die klein en knap is, en getrouwd met de professionele bodyboarder Dave. Ze heeft vijf dochtertjes (Coco, 11, Autumn, 9, Juniper, 5, Clementine, 3 en Daisy, 3 maanden) en een kindernachtgoedlijn, Little Winnie, die vrijwel alleen online opereert. Ze heeft een opleiding tot yogalerares gevolgd, maar zodra ze die achter de rug had, raakte ze in verwachting van Coco.
Of neem Amanda Callan (@churchfarmgeneralstore, 26.600 volgers), een lang en slank voormalig model met een droog gevoel voor humor en twee zoons, Banjo en Percy. Zij runt samen met haar echtgenoot, musicus Andrew Morris van de Wilson Pickers, hun eigen bedrijf ChurchFarm General Store, een merk dat ‘handgemaakte en thuis gekweekte’ zeepjes en sausen maakt.

Byron Bay. Hier ijkt het leven niet zozeer een voortdurende vakantie, als wel en voortdurende reisreportage; een iets overbelicht, subtiel verzadigd, contrastrijk beeld van zorgeloze orde en beheersing. – © Unsplash
Byron Bay. Hier ijkt het leven niet zozeer een voortdurende vakantie, als wel en voortdurende reisreportage; een iets overbelicht, subtiel verzadigd, contrastrijk beeld van zorgeloze orde en beheersing. – © Unsplash

En dan zijn er de aanbiddelijke en onmogelijk coole gezusters Taninaka. Mia ("miaeatswolves,":https://www.instagram.com/miaeatswolves/ 24.000 volgers) is kunstenares en moeder van Ziggy, 5, Taro, 2, en Koa, 4 maanden. Hana ("hanataninaka,”:https://www.instagram.com/hanataninaka/ 16.300 volgers) is expert in linnen, heeft twee zoons: Zephyr, 4, en Dali, 2, en is in verwachting van een meisjestweeling. Samen runnen ze het door henzelf opgerichte Taninaka (@taninaka.san, 10.100 volgers): verantwoord, met plantaardige kleurstoffen geverfd, biologisch beddengoed voor baby’s. Mia en Hana zijn opgegroeid in Sydney en hebben ook in Bali gewoond. Ze zijn getrouwd met Jasson (@jasson.salisbury, 9.287 volgers), meditatieleraar, en Jeremy (@jdleefurniture, 11.400 volgers), die timmerman is maar nu fictie wil leren schrijven. Hana helpt Jeremy met de boeken (voor de meubelzaak, niet voor het schrijven).

‘Ik wist niet eens dat Courtney op Instagram zat,’ zegt Hana, als ik vraag hoe zij elkaar hebben leren kennen.

‘Ik weet nog goed, toen ik jou voor het eerst ontmoette, Aimee,’ zegt Mia. ‘Ik dacht bij mezelf: O, zij is rad! en iemand stuurde me je Instagramlink en ik dacht’ – haar stem wordt sceptisch – ‘Dát is niet hetzelfde meisje.’

Hana moet lachen.

‘Echt waar?’ vraagt Winchester verbaasd. ‘Waarom dan?’

‘Ik weet het niet!’ zegt Mia en ze barst in lachen uit.

Winchester had al een persoonlijk account voor ze haar bedrijf begon en daarna heeft ze alleen de naam van haar account veranderd, ‘dus het is altijd een mengeling geweest van persoonlijk en zakelijk.’

‘Amanda heeft het grootste bedrijf,’ zegt Mia. ‘Zij is de meest professionele van ons. Voor ons is het gewoon iets dat we ernaast doen.’

‘Ja, voor ons is het belangrijkste toch dat we thuisblijfmoeder zijn,’ zegt Winchester.

‘Wat zij hebben is fantastisch,’ zegt Mia, doelend op ChurchFarm. ‘Ze verkopen zeep, currypasta, hot sauce. Fantastisch.’

‘Amanda doet het samen met haar partner,’ legt Winchester uit. ‘Onze partners hebben een ander bedrijf. Dus voor ons gaat het in golven. Amanda’s bedrijf is bestendiger.’

“Mensen weten denk ik dat de vibe in Byron in het algemeen nogal chill is,” lacht Edwards

Imogen Edwards (@imogen_imaginations, 7.900 volgers) valt in. Edwards is lang, blond, mooi. Ze woont en surft hier al haar hele leven. Het bruin op haar benen ziet eruit alsof de basis ervoor in de jaren tachtig is gelegd.
‘Er zijn veel merken rond Byron en we kennen elkaar allemaal,’ zegt ze, ‘Het is een soort epicentrum voor het opbouwen van bedrijven. Een verzamelpunt voor slow merken.’

‘Iedereen probeert zijn eigen stukje te veroveren,’ zegt Winchester.

‘Ja, zodat we het niet allemaal aan de grote jongens overlaten,’ zegt Mia.

Edwards heeft geen merk, maar ze heeft wel drie dochters, en ze doet af en toe iets voor het muziekfestival Splendour in the Grass. Ze is geboren in een stadje dat Main Arm heet, een eindje landinwaarts vanaf Byron. Haar ouders gingen uit elkaar toen ze nog klein was en haar moeder, een van de eerste vrouwelijke surfers die wedstrijden surfte, huurde een huisje op het strand en werkte in een natuurvoedingswinkel. Soms kregen ze een bijstandsuitkering. Edwards heeft pas vorig jaar een Instagram-account aangemaakt, toen zij en haar partner in een opwelling hadden besloten om naar Zuid-Frankrijk te verhuizen. Ze deed het om nieuwe mensen te leren kennen en contact te kunnen houden met vrienden. In Parijs leidde dat account tot een koffiedate met een fantastische vrouw die twee kinderen op een antroposofische school had en surfte.

Ik vraag me af waarom de Franse vrouw contact met haar legde.

‘Mensen weten denk ik dat de vibe in Byron in het algemeen nogal chill is,’ lacht Edwards.

‘Wat?’ houdt Mia zich van de domme.

‘Zoals: wat is je sterrenbeeld…?’

‘Laten we gaan mediteren onder een boom.’

‘Het is de Byron-bubbel,’ lacht Mia. ‘Ik denk dat het een vrij bewust levende gemeenschap is, dus er zijn veel mensen die “jouw mensen” zijn.’

Ze zwijgen allebei even.

‘Het is goed om weg te gaan,’ zegt Mia dan. ‘Je moet soms wel weggaan.’

‘O ja, je moet soms weggaan,’ zegt Edwards begrijpend.

‘Maar dan kom je terug en dan is het zo’n fijne plek om thuis te komen.’

Het is even stil, terwijl ze hierover nadenken en dan stelt Edwards voor dat ik in mijn artikel de naam van de stad verander, om er niet nog meer reclame voor te maken.

‘Moeten we daar niet heen verhuizen?’ doet Edwards iemand na die net dit artikel heeft gelezen. ‘Hoe kunnen we vriendinnen worden met Mia en Hana, alsjeblieft?’

‘Het hele jaar door toeristenseizoen,’ lacht Mia.

Hana weet nog hoe iemand een keer op een camping in West-Australië Mia herkende en hen uitnodigde in haar café. Laatst, in het park, was er iemand die Callan herkende, of haar sandwich, dat ontging me even.

‘Ik liep een keer met Courtney op straat, toen Wilkie nog een baby was,’ vertelt Mia, ‘en toen was er een dame die riep “Wilkiiiie!” En Courtney had iets van…’ Mia doet alsof ze verschrikt terugdeinst. ‘En die vrouw zegt: “Ik volg jou op Instagram!”’

Net als papa’s

Later, terug in Los Angeles, FaceTime ik met Callan, die voor de paasvakantie naar de Gold Coast is getrokken. Callan was degene die als eerste de term ‘murfers’ gebruikte, als grapje nadat de groep vrouwen was begonnen met surfen. Ze had een heleboel geweldige foto’s waarvan ze niet wist wat ze ermee moest doen, en zo ontstond afgelopen mei @byronbaymurfers (5.126 volgers; ‘Mama’s zijn net als papa’s, alleen durven ze meer’). Aanvankelijk zette ze de feed op privé. ‘Maar de meiden zeiden: “Dit is zo cool… zet het gewoon openbaar!”’ We doen gewoon gek,’ zegt Callan.

Op Callans eigen feed, het ChurchFarm-account, kunnen mensen contact hebben met het merk via foto’s van de producten op de feed, natuurlijk, maar verder bestaat die grotendeels uit aantrekkelijke foto’s van het aangename leven op de farm: Callan en Morris die in de tuin werken of een vuurtje stoken. Beelden van de recente fotoshoot voor het merk Dôen, die de Church Farm gebruikte als achtergrond voor zijn voorjaarscampagne. Een clipje gemaakt door een plaatselijke filmer, van kleine momenten op de boerderij – Morris die groente oogst, Percy die eenden knuffelt, Callan in een babydolljurk van Dôen, die aardbeien plukt en Banjo knuffelt. De video, met een uitgebleekt super-8-achtig filter eroverheen en een slepend jarenzestig-Californisch garagerocknummer van de psychedelische rockband Allah-Las eronder, ziet eruit als een privéfilmpje uit een verloren tijd. Als ongebruikte beelden uit Wild Wild Country. Als een fotoshoot voor een chic modeblad.

Toen Callan en Morris acht jaar geleden van Sidney naar Byron verhuisden, kenden ze er niemand en hadden ze geen idee hoe ze hun geld zouden gaan verdienen. Ze wisten alleen dat ze het stadsleven spuugzat waren. Ze huurden een huis aan South Golden Beach en namen allerlei baantjes aan. Callan werkte in boerderijwinkels en Morris deed wat boerenwerk. Ze liepen tegen hun huis aan toen ze een ritje maakten in Northern Rivers. ‘We dachten: zou het niet cool zijn als die kerk te koop was,’ vertelt ze. En ja, er stond een bord. Ze kochten het huis rechtstreeks van de kerk.

Niet lang nadat ze hun bedrijf waren begonnen, stond het stel op de cover van het blad Slow Living. ‘We stonden in al die tijdschriften over langzaam leven, jeweetwel,’ lacht ze. ‘Andrew en ik maakten er wel eens grapjes over, omdat het best veel moeite kostte om alles voor elkaar te krijgen met onze kinderen en ons bedrijfje; dan waren we weer als gekken bezig om bestellingen de deur uit te krijgen ofzo, in de tijd dat we nog geen personeel hadden: “Jaja, slow leven hè?”’ lacht ze. ‘Het was bijna grappig dat wij zo werden neergezet, in die langzame, luie levensstijl, terwijl we het juist superdruk hadden. Het is zwaar om kinderen en een bedrijf te hebben! Het is gewoon hetzelfde leven, alleen in een andere omgeving.’

‘We maken weleens grappen over Instagram,’ zegt Callan. ‘Mijn schoolvriendin komt vrijdag hierheen vanuit Brisbane en zij zegt dan: “Ik kan maar beter mijn linnen jurkjes klaarleggen!” Ik heb veel vriendinnen in andere steden en die vragen me vaak: ‘Is het in Byron altijd zo? Dat jullie allemaal linnen dragen en met jullie kinderen spelen en uit picknickmandjes eten?’ Maar niemand doet alsof. We brengen echt veel tijd met onze kinderen door. Het is gewoon een iets andere lifestyle dan in de stad, denk ik. Ik weet wel dat het er van buitenaf gek uitziet.’


In het begin voelde Instagram als een soort balsem voor de geest – een wereld apart, weg van de voortdurende woede op Twitter en de verschrikkingen op Facebook. Al die mooie foto’s van schattige kindjes en prachtige interieurs en verre oorden werkten kalmerend, geruststellend. Toen kocht Facebook in 2012 Instagram en begon een jaar later met gesponsorde posts. In 2016 ging het bedrijf van een chronologische over op een algoritmische feed om te bepalen welke ‘momenten wij denken dat jij het meest koestert’. In 2018 waren er 3,7 miljoen merkgesponsorde influencersposts op de app, en volgens Statista zullen dat er in 2019 4,95 miljoen zijn. Binnen een paar jaar is de app voor sommige mensen (van allerlei pluimage) een echte baan geworden: je leven eruit laten zien als een vakantie. En voor anderen is het iets wat je er continu aan herinnert dat kijken naar mensen die leven alsof ze op vakantie zijn, de enige vakantie is die de meeste mensen zich kunnen veroorloven. Uit onderzoek is gebleken dat dit socialemediaplatform het schadelijkst is voor het geestelijk welzijn.

Courtney Adamo volgen is een ervaring die sterk lijkt op de val door het konijnenhol uit Alice in Wonderland. Je passeert verschillende niveaus, zoals gemeenschap en escapisme, dan ga je door de spiegel; je weet dat het niet kan, maar toch zie je haar schijnbaar moeiteloos een onbeheersbaar aantal kinderen van verschillende leeftijden beheersen, in een voortdurend gezellig samenzijn, tijdens eindeloze reizen, waarna ze zich nestelen in het volmaakte poppenhuis waar het zo te zien nooit rommelig wordt. Mensen volgen iemand als zij om geïnspireerd te worden, om het ideaalbeeld, om de projectie van hun eigen fantasie, de dosis dopamine, of om even te ontsnappen aan peutergekrijs, tienerdrama, financiële problemen, voorverpakt voedsel dat je niet zou eten als je niet zo blut of gespannen of gehaast was, huwelijksmoeilijkheden en lelijke plastic rotzooi. Mensen volgen anderen om zichzelf te beschadigen, om net zo lang te peuteren aan het verlangen en de onvervulde wensen tot er schaamte uit bloedt.

Uit onderzoek is gebleken dat dit socialemediaplatform het schadelijkst is voor het geestelijk welzijn

Onderaardse spiegelwereld

GOMIblog (de afkorting van ‘Get Of My Internets’) is ook een konijnenhol, maar dan duisterder; het leidt naar een afschrikwekkende onderaardse spiegelwereld, waar de kijkers obsessief bezig zijn met het ontmaskeren van de internetberoemdheden waarnaar ze het niet kunnen laten te kijken. De haat die Adamo daar over zich heen krijgt is diep. In commentaren wordt ze meedogenloos bekritiseerd – omdat ze niet transparant is over gesponsorde posts, over partnerschappen met merken en over de cadeaus die ze daarvan krijgt. Omdat ze haar kinderen exploiteert en tot product maakt. Omdat zij geen schermen mogen gebruiken, terwijl hun moeder hen op honderdduizenden schermen vertoont, waar andere mensen hen kunnen zien, maar zij zichzelf niet. GOMI-bezoekers pluizen fanatiek haar achtergrond uit – hoe de vaak genoemde tulpenboerderij waar ze is opgegroeid, gesticht door haar grootvader van vaderskant, de grootste leverancier van bloembollen ter wereld is. Hoe zij een achter-achter-achterkleindochter is van W.E. Scripps, de oprichter van het Scripps-mediabedrijf, dat zo succesvol was dat het in de jaren twintig van de vorige eeuw werd ondergebracht in een trust voor de familie, waarna het weer zo groot werd dat het in de jaren zeventig werd opgebroken. Het gedeelte dat Adamo’s grootmoeder van moederskant kreeg, Pioneers Newspapers, omvatte 22 publicaties in Washington, Montana, Oregon, Utah en Idaho. In 2013 kreeg het een nieuwe naam, The Pioneer News Group. Toen die grootmoeder overleed, werd Marnie Roozen, Adamo’s moeder, bestuursvoorzitter. In 2017 verkocht het bedrijf zijn krantendivisie aan Adams Publishing. De rest van het bedrijf is in het bezit van Roozen en haar broer en twee zussen, samen met ‘acht familieleden van de volgende generatie’, van wie een een invloedrijke murfer is.

‘Wij hebben een heerlijk leven en je hoort mij er natuurlijk niet over klagen,’ zegt Adamo later aan te telefoon. ‘Maar ik leid ook geen luxe, extravagant leven. En trouwens, dat is heel subjectief. Wat voor de één luxueus is, hoeft dat voor een ander niet te zijn.’

Het is lastig te achterhalen hoeveel een influencer verdient, maar volgens Instagram-marketingbedrijf Later kun je als vuistregel aanhouden dat influencers honderd dollar per post per 10.000 volgers krijgen, dus iemand met 250.000 volgers zou dan 2500 dollar per post verdienen. Factoren als categorie-exclusiviteit (de influencer mag niet posten over concurrenten) en het uitgeven van licenties voor content, waardoor het merk de content van de influencer op zijn eigen platformen kan posten, kunnen ook bijdragen tot de inkomsten van de influencer. De mate van betrokkenheid – likes, commentaren, interacties – neemt de laatste tijd af, maar dat geldt minder voor micro-influencers als Adamo, die met hun grote kring van betrokken volgers aantrekkelijk zijn voor merken die een partnerschap willen aangaan. Als een influencer bereid is zich aan een merk te binden, kan daar een lucratief langetermijncontract uit voortkomen. En betrokkenheid is wat de merken belangrijk vinden.
‘Reageren de influencers op de commentaren van fans? Krijgen ze reacties? Dat is belangrijk voor merken,’ zegt Lisa Jammal, directeur van Social Intelligence Agency, een socialemediabureau in Los Angeles. De markt voor mama-influencers is oververzadigd, maar Jammal schat dat iemand als Adamo zo’n 15.000 tot 20.000 dollar verdient als ze per maand twee of drie campagnes doet. Adamo, van wie de laatste negen posts (op het moment van schrijven) drie gesponsord waren, zegt dat ze dat inkomen bij lange na niet haalt. ‘Als ik het voor het geld deed, zou ik elke promotie aannemen, of veel meer concessies doen aan de merken die ik promoot,’ zegt ze. ‘Deze week nog heb ik er drie afgewezen, en dat waren echt grote.’

“Als je iemands leven ziet en haar mooie huis en haar volmaakt geklede kinderen, en je krijgt daardoor het gevoel dat je zelf tekortschiet, volg die persoon dan niet”

De dag voordat ik uit Byron vertrok, ging ik nog een keer bij Adamo langs, om te praten over haar nieuwe onderneming, een op abonnementen gebaseerde online combinatiecursus over gezinslifestyle. Het was schoonmaakdag en twee vrouwen aan wie ik niet werd voorgesteld, waren bijna klaar met de keuken. Over een week moest de cursus live gaan en Adamo had het druk. Haar programma was overvol. Na mij stond er nog een afspraak gepland.

De online cursus – die ze in drie maanden heeft bedacht en geproduceerd – heet In the Loop (@theloopcommunity, 1.208 volgers, besloten profiel). Hij bestaat uit vijf pdf’s met links naar video’s waarin Adamo en verschillende plaatselijke vriendinnen/deskundigen tips en adviezen geven over eten, interieur, ouderschap en gezinslifestyle. Volgens Adamo missen mensen communitygevoel in hun leven. Zij is dankbaar voor haar ‘geweldige community van vrouwen’ van wie ze elke dag leert, of dat nu op het strand is, tijdens een meidenetentje of waar dan ook. ‘Ik kom terug en ik ben geïnspireerd en ik heb geleerd.’ Met In the Loop wil Adamo dat community-gevoel uitbreiden en te gelde maken. Een abonnement kost 175 dollar. Er is geen gesponsorde content, afgezien van de ‘exclusieve kortingen’, zoals ze later aan BuzzFeed vertelde, op enkele van haar favoriete merken. ‘Ik zie het als een kans om iets te doen wat totaal niet gesponsord is,’ zegt ze. ‘Ik deel alleen dingen waar ik zelf echt dol op ben.’

De onlinecursus werd gelanceerd met een reclamevideo, een wazige montage van Adamo en haar gezin die met hun surfplanken naar het strand lopen over een pad onder een baldakijn van bomen. Het is een softfocusoptocht van vlechten, strooien hoedjes, linnen hesjes, tuinbroeken en gekruiste banden, met een aanstekelijke jingle in Braziliaanse sfeer. Het lijkt wel een trailer voor de remake van Picnick at Hanging Rock. ‘Als ik iets heb geleerd in veertien jaar moeder zijn,’ zegt Adamo in de voice-over, ‘dan is het dat het ouderschap een reis is die telkens weer verandert.’

De reacties variëren van zwijmelend tot woedend: ‘Leert de cursus je ook hoe je je kinderen grootbrengt in een bevoorrechte bubbel of over white privilege in de hele wereld, en met name in de Australische geschiedenis?’ vraagt iemand. ‘En hoe het is om een nanny te hebben, een huisman en massa’s extra hulp en ondersteuning?’ vraag een tweede. Daar heeft Adamo op geantwoord: ‘Plaats hier alsjeblieft geen onware reacties. Wij hebben al geen nanny of hulp met de kinderen meer sinds we uit Londen zijn vertrokken. Mijn man heeft een baan en werkt vijf dagen per week. We hebben geen hulp of familie in de buurt (afgezien van behulpzame vrienden) – niet dat ik vind dat er iets mis mee is als je dat wél hebt, maar ik vind het gewoon niet eerlijk om hier zomaar zulke totaal ongefundeerde leugens te schrijven. Bedankt.’

Authentiek beeld

In het artikel van BuzzFeed erkende Adamo dat ze ‘geboft heeft’ in haar leven, maar dat ‘het concept bevoorrecht zijn natuurlijk geheel subjectief is’. Ze heeft vier uur in de week huishoudelijke hulp. Ze vind het treurig dat sommige mensen het makkelijker vinden haar geluk te verklaren door onjuiste beweringen te doen over hoe ongelooflijk bevoorrecht zij wel moet zijn.

‘Toen we voor het eerst gingen reizen, waren er mensen die van alles zeiden, zoals: “Jullie gaan gewoon in chique vijfsterrenhotels logeren.” En dat was niet zo. We logeerden in Airbnb’s die tamelijk primitief waren.’

‘In het begin vatte ik dat heel persoonlijk op,’ zegt Adamo over de negatieve commentaren, die ze soms verwijdert. ‘Nu kan het me werkelijk niet meer schelen. Ik word ouder en zit beter in mijn vel – het maakt me gewoon niet meer uit of iemand negatief over me denkt.’

‘Ik vind wel dat als je een grote groep volgers hebt, het je verantwoordelijkheid is om een authentiek beeld te creëren. Niet dat ik de bal terug wil spelen, maar als je iemands leven ziet en haar mooie huis en haar volmaakt geklede kinderen, en je krijgt daardoor het gevoel dat je zelf tekortschiet, volg die persoon dan niet.’

Vorig jaar heeft Adamo’s buurvrouw, Claire Alexander-Johnston (de hierboven genoemde @jetsetmama), besloten om een socialemediapauze van vijf maanden te nemen, om wat rust in haar hoofd te krijgen. Een maand na mijn terugkeer uit Australië sprak ik Alexander-Johnston, die uit Londen komt en nog steeds Engels klinkt, aan de telefoon. Ze is niet meer zo bezig met internet. ‘Ik wilde gewoon niet meer in beslag genomen worden door mijn telefoon en dat voortdurende “ping, ping, ping”.’ Vroeger was ze dol op Instagram vanwege de creativiteit en het communitygevoel dat het netwerk bood. Toen kocht Facebook het, ‘en opeens heeft iedereen het over influencer zijn en algoritmes en hoe je dat doet’, zegt ze. ‘Dat kwam ineens allemaal op gang: “Kunnen we daarmee verdienen?” Mensen stuurden eerst gratis spullen en daarna begonnen de grote bedragen binnen te stromen: “We betalen je 5000 dollar als je deze babyvoeding promoot.” Ik kan wel 5000 tot 8000 dollar krijgen. Het is fantastisch! Die betrokkenheid moet je vasthouden! En toen dacht ik: Weet je, die betrokkenheid heb ik omdat ik niet de hele tijd dingen verkoop.’

Ze dook in de gesponsorde-niet-gesponsorde posts, tot ze besefte dat ze het niet meer wilde doen. Ze had het inkomen niet nodig. (Het bedrijf van haar man Richard Johnston, TripADeal, is een van de succesvolste reisorganisaties van dit moment.) Ze wilde nog steeds graag bedrijven ondersteunen, maar nam geen cadeaus meer aan. ‘Ik moest voor mezelf uitvinden hoe ik deel van die wereld kon uitmaken zonder het gevoel te hebben dat ik mezelf verkocht.’

Vroeger scrolde je door Instagram of bladerde in een tijdschrift en dan wist je dat je daar niet de werkelijkheid te zien kreeg. ‘En nu leek het opeens of iedereen zei: “Dit is wél mijn werkelijkheid. En het zou ook jouw werkelijkheid moeten zijn. En weet je wat, ik geef je mijn tien slimste tips om deze volmaakte werkelijkheid ook jouw werkelijkheid te maken,”’ zegt Alexander-Johnston. ‘En volgens mij is het echt moeilijk voor mensen – ook voor mij – om dat begrijpen en ertegen te kunnen. Het roept zoveel onzekerheden op: “Ik zal nooit genoeg zijn, ik ben niet genoeg, Ik ben niet goed genoeg. Ik ben niet schoon of netjes of knap of wit genoeg. En ik draag al helemaal niet genoeg linnen.”’

Schadelijk

Alexander-Johnston is zich nu meer dan voorheen bewust van het beeld dat werd geschapen van dat volmaakte leven en die fantastische vriendschappen. ‘Ik besefte hoe schadelijk het kan zijn voor vrouwen die eenzaam zijn of geen vriendinnen om de hoek hebben of werkende moeder zijn en hun kinderen elke dag naar de opvang moeten brengen… Ik zag in dat al dat vertoon van witte bevoorrechting behoorlijk confronterend werd voor de rest van de wereld, maar ook voor mij.’

Adamo werkt graag op een organische manier met merken. Elke keer als ze een e-mail krijgt met een verzoek, kijkt ze ernaar met Michael. Is het iets dat ze zelf zouden gebruiken, dan vragen ze of ze het eerst mogen testen. Ze wijst op het Babaà-truitje dat ze zelf aanheeft. Dat Spaanse bedrijf voor gebreide kleding vindt het belangrijk om zijn monsters te doneren aan vluchtelingen. ‘Ik werk met Marta (Bahillo, die Babaà leidt), aan twee of drie promoties in een jaar. Dat doe ik nu al drie jaar. In Engeland is een kindermerk, Nellie Quats, waarmee wij elk nieuw seizoen samenwerken. Veel merken waar ik mee werk zijn kleine, onafhankelijke labels gerund door vrouwen. Het is echt fijn om te kunnen bijdragen aan de groei van hun merk.’

Ik vraag hoe ze haar kinderen zover krijgt dat ze aantrekken wat zij wil, deels omdat mijn eigen tienjarige al sinds ze tweeënhalf was niet meer draagt wat ik wil.

‘We doen gewoon heel erg ons best om tegenover onze kinderen geen nadruk te leggen op wat ze aanhebben,’ zegt Adamo. ‘Ik bedoel, Easton is nu tiener, en natuurlijk heeft hij een mening. Als hij iets niet aan wil, wil hij het niet aan, en daar heeft hij gelijk in. Maar echt, we leggen nooit de nadruk op kleren. Soms, als bijvoorbeeld familieleden van mijn man, zijn zussen of zijn moeder, mijn kinderen zien, zeggen ze dingen als “O, wat een leuke jurk.” Ik wil niet dat dat belangrijk wordt gemaakt, dus wij proberen niet over kleren te praten.’

Authenticiteit speelt een belangrijke rol in wat Adamo verkoopt – net als het idee dat het leven dat zij leidt bereikbaar is. In de manier waarop ze op kritiek reageert, klinkt door hoezeer ze het gevoel heeft dat anderen haar ervan beschuldigen dingen te verbergen – dat ze een hele rits nanny’s heeft bijvoorbeeld. Maar dat beeld klopt niet. Dat ze zo bevoorrecht is, is niet wat mensen dwarszit. Wat mensen wél ergert is dat ze niet wil toegeven hoe die bevoorrechting dat zuivere, simpele leven mogelijk maakt. Die ongerijmdheid brengt mensen ertoe om zich in de giftige wereld van GOMIblog te storten. Omdat iedereen weet hoe verschrikkelijk moeilijk het is om kinderen groot te brengen, je huis op orde te houden, de rekeningen te kunnen betalen, te overleven. En het volgen van mensen die dat allemaal met gemak voor elkaar lijken te krijgen, die doen alsof het een talent en een verdienste is om gelukkig te zijn, wekt in de ogen van die volgers een ondraaglijk gevoel van vervreemding. Het is alsof je gek wordt gemaakt. Het maakt van Instagram een reusachtig, steeds jonger wordend portret van Dorian Gray, weggestopt in onze collectieve kast, mooier en mooier naarmate de wereld grotesker wordt.

Soms zit iemand een sigaret te roken en dan krijgen ze al die negatieve reacties over zich heen

Het pad naar Whites Beach bij Broken Head is weelderig en overschaduwd door een baldakijn van bomen. Het komt uit op een breed, wit, besloten zandstrand. De Adamo’s zijn hier vandaag met de Winchesters en een stel vrienden uit Finland naartoe gekomen. Adamo is aan het surfen. Winchester wiegt de pasgeboren Daisy. Clementine rijdt Wilkie rond als een pony.

Winchester is acht jaar geleden vanuit Sydney hierheen verhuisd omdat ze haar kinderen een ‘ouderwets leven’ wilde geven, zegt ze. ‘Daarom stuur ik hen naar de antroposofische school enzo – geen testen, geen tech – om te proberen hen langzamer te laten leven in een snelle wereld.’ Soms vindt ze het jammer dat ze haar persoonlijke Instagramaccount niet gescheiden houdt van haar zakelijke account, zegt ze. Adamo kijkt haar verbaasd aan. ‘Maar mensen verbinden zich juist aan het merk vanwege jou!’

Later die middag heb ik een afspraak met Mia en Hana en hun zoontjes in Brunswick Heads bij Ethel Foodstore, een café aan een drukke doorgaande weg. Zij bestellen flatbread, hun kinderen vragen om kombucha. De zussen wonen in Mullumbimby, waarover de site van de toeristeninformatie zegt: ‘Als je je afvraagt waar alle hippies van Byron gebleven zijn, rij dan naar Mullumbimby!’

Hana en Mia zijn blij dat ze even uit het huis van hun ouders weg zijn, waar ze wonen zolang ze allebei hun eigen huis hebben verhuurd voor de vakantie.

Afgelopen zomer hebben ze drie maanden vrij genomen om rond te reizen. Ze hadden hun eigen huis verhuurd om ‘wat schulden weg te werken enzo’ en hebben drie maanden lang gekampeerd.

‘Ik was de hele tijd zwanger, dus op het laatst was ik doodop,’ vertelt Mia.

‘Ik geloof dat ik na twee weken zwanger raakte,’ zegt Hana. ‘Het was leuk.’

‘Het is zwaar,’ zegt Mia.

‘Twaalf weken achter elkaar, zonder warme douche,’ voegt Hana toe.

‘Ja, ik geloof dat de langste periode zonder warm te douchen, een echt warme douche, zes weken was,’ lacht Mia. ‘De kinderen waren smerig, ze moesten zich in een emmer wassen.’

Hun afwezigheid heeft hen er nog eens aan herinnerd waarom ze het hier zo fijn vinden. Dat ze hier kunnen wonen, danken ze aan Instagram. ‘Ik weet niet hoe bedrijven vroeger ooit van de grond kwamen,’ zegt Mia. ‘Dat was zoveel moeilijker.’

‘Het is ons contact met de buitenwereld,’ zegt Hana.

Zij gingen pas Instagrammen toen ze een product hadden, vertelt Mia, terwijl merken met meer verstand van marketing eerst een schare volgers opbouwen voordat ze een product op de markt brengen.

‘Die hebben dan al een publiek,’ zegt Hana, ‘en dan zeggen ze: “O, ja, dit doen we óók.” Terwijl wij hebben gewacht tot we alles hadden… en toen kwamen we met “Hier is onze Instagram!”’ Ze lachen.

‘Ik denk dat het leuk voor mensen is als ze zien dat je ook moeder bent, dat je ook al die toestanden hebt, maar toch een bedrijf kunt runnen en op een bepaalde manier kunt leven,’ zegt Mia. ‘Ik weet eigenlijk niet wat ik vroeger postte, terwijl ik nu bijna het gevoel heb dat ik een merkidentiteit heb.’ Ze zwijgt even. ‘Hoe minder tijd je er aan kunt besteden, hoe beter, eigenlijk.’

Socialemediaknooppunt

Er wordt veel gezegd over de Instagramcommunity, maar minder over het effect van Instagram op echte gemeenschappen. Byron is klein en geïsoleerd, en de enorme schaalvergroting die het sociale netwerk met zich meebrengt, kan soms wringen. ‘Als je in het gewone leven uitgaat met vriendinnen, zijn er niet honderdduizenden mensen die ook zien hoe jij spaghetti zit te eten,’ zegt Alexander-Johnston. ‘Maar in Byron Bay kan dat zomaar gebeuren.’ Haar man is in Byron Bay opgegroeid en moet altijd erg lachen als hij ziet hoe zijn stadje in een socialemediaknooppunt verandert. ‘Je bent influencer, en je gaat om met vriendinnen die 500 volgers hebben. Opeens, van de ene dag op de andere, hebben zij er 5000, 10.000. Dan ben je zomaar ineens allemaal Instagram-beroemd dankzij elkaar. Het plant zichzelf voort.’

Die influencerwereld is een lastige plek om in te zijn en tast vriendschappen aan. ‘Ik weet dat ik in die absurde bubbel van witte bevoorrechting leef,’ zegt Alexander-Johnston. ‘Dat weet ik. Maar ik geef ook oprecht om vrouwen en om verandering en communityvorming, en ik hou van mijn kinderen.’

Er is nu meer begrip voor de waarde van privacy. Niet iedereen vindt het geweldig dat haar picknicks steeds worden geüpload. Alexander-Johnston denkt dat er een tegenbeweging aankomt, waar zij zelf nu al van geniet. ‘Het is pas iets van de laatste zes maanden, en ik vind het fantastisch,’ zegt ze. ‘Mensen die hun verjaarsfeest of hun babyshower houden, zeggen: “Dit is een no-Instagram-evenement en je mag geen foto’s of video’s maken, uploaden of posten.’

Mensen willen er niet de oorzaak van zijn dat anderen zich naar voelen omdat ze niet bij een verjaardag of etentje zijn. ‘Of soms zit iemand een sigaret te roken – ze zijn moeder en zondigen eens in het halfjaar met een sigaret – en verschijnt dan zo op de achtergrond van iemands Instagramvideo; en dan krijgen ze al die negatieve reacties over zich heen… Of mensen willen gewoon niet dat hun babyshower over vijftien verschillende Instagrams wordt uitgesmeerd. Ze willen dat gewoon niet meer. Dit komt in deze omgeving steeds vaker voor, eigenlijk, en dat vind ik leuk. Het is verfrissend.’

Als je van Instagram af gaat, krijg je echt minder uitnodigingen

Daar staat tegenover, heeft ze gemerkt, dat je, als je van Instagram af gaat, echt minder uitnodigingen krijgt. ‘Hier in de stad gaat het heel vaak van: “laten we iets bij The Farm doen”. Die en die geeft gratis dingetjes weg, en al je vriendinnen gaan erheen… Het punt is, er is verder niets om naartoe te gaan. Er zijn misschien drie plekken. Het is maar een klein stadje aan de oostkust van Australië, dat heb je zelf gezien. Er is niet veel te doen.’

Terug in Los Angeles belde ik Imogen Edwards. Zij en haar partner hebben onlangs het huis in Frankrijk verkocht en zijn naar Byron teruggegaan.

‘Het was eigenlijk alleen maar een fantasie: “Wauw, dit zouden we zomaar kunnen doen!”’ zegt ze over de verhuizing naar Frankrijk. ‘Ik had het niet echt doordacht. Het ging niet verder dan “Laten we ervaringen opdoen in ons leven! We kunnen dit doen! Wat zijn wij een geluksvogels dat we dit kunnen doen.”’

Ik merk op dat het eigenlijk grappig is, hoe ze het ene fantasieleven opgaf voor een ander, gelijksoortig fantasieleven.
‘Je hebt geen idee van al die mensen die me berichten sturen, die eigenlijk tegen me schreeuwen: “Wat doe jij verdomme?” Veel Franse meiden zeggen: “Ik volg jullie omdat ík júllie leven wil!”’

Edwards zegt dat ze er, toen ze terugkwam, heel eerlijk over is geweest dat ze met ‘nare gevoelens’ terugkeek op die ervaring van het verhuizen naar een ander land. ‘En dat is de werkelijkheid,’ zegt ze. ‘Alles ziet er mooi uit, maar er ontbrak iets voor mij.’

Ze besefte dat iedereen naar dat perfecte leventje streeft, perfecte foto’s post, de druk voelt om te zeggen dat alles perfect is. ‘Maar ik wil niet hoeven zeggen dat het perfect is. Ik wil niet dat mensen denken dat ik een perfect leven heb, want dat heb ik helemaal niet. Snap je? Niemand weet van de innerlijke strijd en de ups en downs – ik ben het gewoon zat om dat weg te poetsen.’

‘Mama-instagrammen,’ zegt ze, kan ervoor zorgen dat je een echte band met anderen krijgt en zo het isolement van het jonge moederschap verlichten. ‘Het kan je het gevoel geven dat iemand je steunt: “O, ik ben niet alleen!”’

Maar het schept ook een schijnintimiteit waarin je geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen. Je kunt iemand deleten. Je kunt zelf verdwijnen. De community is een gedeelde illusie die alleen echt is voor zo lang het duurt.

Over Frankrijk gesproken, ik vraag of zij heeft gehoord dat kinderen daar nu hun ouders voor de rechter mogen dagen omdat die kinderfoto’s van hen op sociale media hebben gepost.

‘Ik denk dat de kinderen op een dag zullen zeggen: “Mam, waarom heb je die foto van mij gepost? Ik zie er vreselijk uit!” Je krijgt vast verzet van je kinderen… Dat weet je pas als ze groot zijn en dan keren ze zich tegen je: “Verdorie, mam! Ik snap niet dat je dat hebt gedaan!” Terwijl een ander kind misschien wel tegen haar moeder zegt: “Bedankt dat je dat gedaan hebt, mam! Ik ben nu supermodel! Ik heb daar nooit voor hoeven knokken, omdat jij me dit podium hebt gegeven!”’

Auteur: Carina Chocano (@carina_chocano, 1.777 volgers)
Vertaler: Annemie de Vries

Openingsbeeld: © Unsplash

Vanity Fair
Verenigde Staten | maandblad | oplage 1.160.000

Kende sinds 1914 drie eigenaren die het blad elk een eigen karakter gaven. Sinds 1992 onder leiding van Graydon Carter gericht op mode, popcultuur en actualiteiten.

Dit artikel van Carina Chocano verscheen eerder in Vanity Fair.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 is jarig en trakteert!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en krijg 3 maanden gratis toegang tot 360 online.