• 360 Magazine
  • Cultuur
  • Gerecenseerd

Gerecenseerd

360 Magazine | Amsterdam | 19 maart 2019

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland komen.

© Getty Images
© Getty Images

OPERA | De Afrikaanse passie

Zuid-Afrikaans operakoor zingt onverschrokken, vitaal en krachtig. Met Pasen komen ze naar Nederland.

In 2013 werd het Zuid-Afrikaanse gezelschap Cape Town Opera Chorus tijdens de International Opera Awards in Londen uitgeroepen tot beste operakoor ter wereld. Deze grootste permanente non-profitorganisatie voor podiumkunsten in Zuid-Afrika biedt gratis opleidingen aan getalenteerde landgenoten en toert de wereld rond. Met overweldigend succes. ‘Ik denk niet dat je ooit een betere interpretatie van Carmen zult zien,’ schrijft The Cape Times. Carmen (Violina Anguelov) zou het toneel betreden als ‘een tijger die uit haar kooi breekt, seksueel, vitaal…’ The Argus een door de groep vertolkte aria uit tot een van de ‘verfijndste, zuiverste, emotioneelste’ uitvoeringen. *Desmond Tutu *noemt het koor ‘uniek, rijk van kleur en krachtig, een vertegenwoordiging van ’s lands beste kwaliteiten’.

In 2016 kwam het gezelschap in opspraak toen twaalf leden werden weggestuurd nadat ze hadden verklaard financieel te worden uitgebuit. Directeur en oprichter Michael Williams ontkende alle beschuldigingen. Williams’ initiatief, schrijft Die Welt, was juist bedoeld als een emancipatie 
van het genre, dat lange tijd werd gezien als witte kunst bij uitstek. In 
een recensie van de voorstelling African Angels, met de kop ‘De kerk van de zwarten voor een stadium vol blanken’, noemt de Duitse krant het *CTOC *het meest flexibele koor ter wereld, vanwege de improvisaties en de grote rol 
die ze het publiek toekennen. ‘Vreugdevol, onverschrokken, vitaal, krachtig, vurig en mooi, zoals je het vandaag de dag niet meer te horen krijgt in de Europese kerk.’

Tussen 2 en 20 april voert het koor op verschillende locaties in Nederland The Africa Passion uit, kijk bijvoorbeeld op www.nkt.nl

FILM | De moed van Marie Colvin

*Het cliché van de oorlogscorrespondent, voor wie 
alleen echte feiten en echt nieuws telde. *

Dit jaar organiseert het Zwitserse tijdschrift Reportagen voor het eerst True Story Award, een festival voor het betere journalistieke verhaal. De behoefte aan dappere verslaggevers, aldus de website, is groter dan ooit. Marie Colvin was het toonbeeld van zo’n dappere journalist. Ze stierf in 2012, op haar 56e, door een explosie in Homs, waar ze weigerde te vertrekken voordat ze materiaal had om aan te tonen dat de regering op onschuldige burgers schoot. Eerder verloor ze een oog in Sri Lanka, waarna ze met kenmerkend piratenooglapje door het leven ging.

Documentairemaker Matthew Heineman maakte de biopic A Private War over haar, die door Johanna Schneller van The Globe and Mail *‘een krachtige erkenning van het belang van journalistiek’ wordt genoemd. Ook Monica Reid van Far Out Magazine *vindt de film ‘een inspirerende ode’ aan het vakgebied. Dat sommigen de verfilming wat eendimensionaal vinden, begrijpt Reid wel. Er is een gebrek aan duiding: Colvins impact wordt enkel getoond, niet toegelicht. Peter Bradshaw van *The Guardian *vindt dat dit gebrek aan aandacht voor de 
psychologische kant wordt goedgemaakt door ‘de keiharde, directe projournalistieke aanpak. Marie Colvin geloofde in echte feiten en echt nieuws.’

The New Republic *stelt zich kritischer op. ‘Er zijn zo veel vragen waar de film geen antwoord op geeft. Zo sleepte Colvin bijvoorbeeld vertalers mee in gevaarlijke situaties, omdat ze geen vloeiend Arabisch sprak.’ De film reduceert een gecompliceerde vrouw volgens de recensent tot ‘trauma, drank en getyp’ en geeft toe aan Hollywoods neiging verslaggevers te romantiseren. Volgens Donald Clark van *The Irish Times valt dat Heineman niet aan te rekenen. Colvin wás nou eenmaal dat cliché, dat ‘nog meer verslaafd was aan gevaar dan aan drank en sigaretten en het leven van haar redacteurs tot een hel maakte, maar er door haar talent mee wegkwam’.

Nu in de bioscoop

© Studio Hans Wilschut
© Studio Hans Wilschut

KUNST | Een ander perspectief

De waarheid is niet het verhaal.

Na UnAuthorised Medium is in EYE Amsterdam nu de tentoonstelling A Tale of Hidden Histories te zien, die eveneens tot doel heeft de subjectiviteit van historische bronnen en de beperkingen van het geheugen bloot te leggen. Het getoonde werk ‘onderzoekt de constructie van verhalen en hoe verhalen veranderen wanneer ze vanuit verschillende perspectieven worden verteld en herteld,’ schrijft See All This.

Zo was het Zuid-Afrikaanse fotografieduo Broomberg & Chanarin niet tevreden met het fotografiegebruik een door henzelf opgericht tijdschrift. ‘Negentig procent had geen enkele connectie met de personen in kwestie,’ vertelden ze Bomb Magazine. Ze besloten zelf naar bijvoorbeeld vluchtelingenkampen en psychiatrische inrichtingen te reizen om te interviewen en te fotograferen. In The Day Nobody Died filmen ze twintig willekeurige seconden in Afghanistan, waar ze mee naartoe mochten als onderdeel van het Britse Leger. Hun doelstelling was het tegenovergestelde van oorlogsfotografie te creëren, aangezien de verschrikkingen van de oorlog toch niet op beeld zijn vast te leggen.

Het werk van de Israëlische, in New York opgeleide en in Berlijn woonachtige Omer Fast begint altijd met een interview. Hij gaat op zoek naar iemand met een indrukwekkend verhaal en laat deze persoon vertellen. Dan bewerkt hij de ervaringen zodanig dat niet meer is uit te maken wat wel en niet echt is, zoals dat past ‘in een wereld waar nepnieuws en echt nieuws niet zijn te onderscheiden en waar een tweet voor waar wordt aangenomen’. ‘Ik gebruik niet de realiteit, maar verhalen en representaties,’ citeert New York Magazine Fast. ‘De waarheid erachter interesseert me niet. Voor mij ligt die verborgen in de vertelling.’ LW

T/m 19 mei te zien in EYE, Amsterdam

LITERATUUR | Ferrantes zelfportret

*Dichter bij de enigmatische schrijver zul je niet komen. *

‘Zelfs Tolstoj is een onbeduidende schaduw 
als hij een wandeling maakt met Anna Karenina,’ citeert The Guardian Elena Ferrante. Zij weigert mee te doen aan de cult rondom de kunstenaar en houdt haar identiteit verborgen. Met haar zojuist in het Nederlands verschenen Frantumaglia doet ze hier nog een schepje bovenop. ‘Hiding in plain sight’, kopt The New York Times. ‘Dichter dan dit zul je niet bij Ferrante komen,’ zegt haar uitgever. In Frantumaglia vertelt Ferrante over haar Napolitaanse achtergrond en haar kindertijd. Uit brieven, verhandelingen en interviews stelt ze een levendig zelfportret samen. 


Volgens Alexander Chee van The New Republic *verwijst dit boek in ieder geval de omstreden onthulling dat Ferrante in werkelijkheid vertaler Anita Raja zou zijn naar het rijk der fabelen: ‘Dat zou betekenen dat Frantumaglia metafictie is, haar meest experimentele werk tot nu toe.’ Carrie Lorig noemt in *Entropy Mag Ferrantes opzet om zowel in de kunst als in haar leven erbuiten volledig integer te zijn ‘even kunstzinnig als provocerend als radicaal als ijzersterk. Ik moet er bijna van huilen. Nee, ik moet ervan huilen.’

LW

Deze titels worden getipt door Athenaeum Boekhandel in Amsterdam.

De boekhandel van de wereld – Andrew Pettegree

Andrew Pettegree en Arthur der Weduwen vertellen het verhaal van de opkomst en het grote succes van het bloeiende zeventiende-eeuwse Nederlandse boekenbedrijf, toen dat het centrum van de boekenwereld vormde en we hier gemiddeld meer boeken bezaten dan in enig ander land in Europa.

De onbewoonbare aarde – David Wallace-Wells

David Wallace-Wells brengt de laatste wetenschappelijke inzichten samen tot een schokkende aanklacht: we slagen er maar niet in om een betere toekomst voor de mensheid te creëren. Als we onze aanpak van klimaatverandering niet snel veranderen, zullen desastreuze ontwikkelingen plaatsvinden.

Brutus. De nobele samenzweerder – Kathryn Tempest

Biografie van een bijzondere Romeinse senator. Hij was filosoof, staatsman, vredestichter en legeraanvoerder. Maar bovenal is Marcus Junius Brutus bekend als ’s werelds beroemdste moordenaar. Was het verkeerd van Brutus om zijn beschermheer te vermoorden, of had hij gelijk om zijn idealen te doen gelden?

Het onteigende brein – Jules Montague

Wat gebeurt er met de menselijke geest als mensen de greep op de werkelijkheid verliezen door dementie, parkinson, alzheimer, verslaving of ernstige slapeloosheid? De Britse neuroloog Jules Montague zoekt antwoorden op wezenlijke vragen over ons geheugen, onze persoonlijkheid en onze identiteit.

Voor een ander Europa – Étienne Balibar

De Franse filosoof Étienne Balibar stelt dat het Europese project in een politieke en morele impasse verkeert. Een weg terug is een illusie en dus staan we voor de keuze: of Europa volhardt in zijn technocratisch besturen of we proberen een nieuw type federaal Europa uit te vinden, democratisch en solidair.

Auteur: Laura Weeda

Dit artikel werd samengesteld door Laura Weeda.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 heeft 1000 nieuwe leden nodig

Deze maand bieden wij daarom een deel van onze artikelen gratis aan. Zo kunt u vast kennismaken met ons aanbod. Leden blijven toegang houden tot onze maandelijkse digitale editie en het archief.