• 360 Magazine
  • Cultuur
  • Gerecenseerd

Gerecenseerd

360 Magazine | Amsterdam | 23 januari 2019

Een selectie uit door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland 
komen.

KUNST | Verkalkte muren en spaceshuttlelanceringen

Daniel Arsham voert je mee naar nieuwe dimensies

Bij openingen van zijn tentoonstellingen krioelt het van de skateboarders en hipsters. Zijn Instagramacount ‘is een kunstwerk op zich, met foto’s vanuit Arshams onheilspellende (overwegend) zwart-witperspectief, dat zowel speels als apocalyptisch is’, schrijft The New York Times. Nu heeft Daniel Arsham, de kunstenaar uit New York die zich inlaat met architectuur, design, film en beeldende kunst, voor het eerst een tentoonstelling in Nederland. Volgens Vogue geeft zijn werk je het gevoel dat je je in een andere dimensie begeeft, zoals Calcified Living Room, een woonkamer gevuld met jarenvijftigdesign dat versteend lijkt te zijn. ‘Het verkalkte interieur van de kamer doet denken aan de binnenkant van een grot bedekt met mineralen, of de door lava behouden stad Pompeii’, aldus het modetijdschrift.

Arshams eigen associaties zijn futuristischer. In een interview met Vice 
vertelt hij hoe hij als kind in Florida lanceringen van de spaceshuttle zag en geïntrigeerd raakte door ‘wat wij als mensen wel niet allemaal kunnen’. 
Hij werkte zijn fascinatie uit tot een korte film die in 2089 speelt en waarin onder anderen Juliette Lewis een rol speelt. ‘Ik was meteen geraakt door 
de menselijkheid van zijn werk’, vertelt de actrice en zangeres aan 
W Magazine. In de film speelt ze een wetenschapper die het klimaat
 probeert te redden. Pharrell Williams, van wiens eerste gitaar Arsham een replica van vulkanisch as vervaardigde, noemt de kunstenaar in The New York Times niet alleen ‘de meester van de illusie’, maar prijst hem ook om de ‘echtheid’ van zijn metaforen. Die echtheid vindt Arsham belangrijk,
vertelt hij aan Tribeca Film: ‘Sommige kunstenaars leven in hun eigen wereld en vinden het onbelangrijk of een ander die wereld ooit kan zien. Zo’n kunstenaar ben ik niet.’

Daniel Arsham: Connecting Time, 18 januari t/m 30 september in het Moco Museum, Amsterdam

FILM | Von Trier schiep een serial killer

Een tweeënhalf uur durende provocatie

De Deense filmmaker Lars von Trier, een van de oprichters van het Dogma 95-collectief, werd sinds 2011 geweerd van het filmfestival in Cannes. Hij had op een bijeenkomst rondom zijn film Melancholia ‘beledigend lichtzinnig’ gesproken over de nazi’s. Hij zei Hitler wel te begrijpen, hoewel die ‘ook zijn fouten had gemaakt’. Ook prees hij de kunstzinnige kwaliteiten van rijksarchitect Albert Speer en hoe deze in het naziregime werden ingezet.

Pas dit jaar verscheen Von Trier weer bij de Gouden Palm-uitreikingen, met The House That Jack Built, over een seriemoordenaar die volgens The New Yorker een ‘uiterst simplistische vertolking is van het idee dat Hitler zich met sadistische politiek inliet als gevolg van zijn mislukte artistieke carrière’. De hoofdrolspeler van het verhaal is Jack (Matt Dillon), een ingenieur uit Washington die graag kunstenaar wil worden, maar als eigenlijke passie het vermoorden van vrouwen heeft.

‘Kan de beruchte prins der provocatie van de internationale arthousefilm middels een verhaal over een seriemoordenaar zijn eigen geïnternaliseerde vrouwenhaat onderzoeken?’ vraagt LA Times zich af. Maar nee, het blijft bij dit gedachte-experiment, volgens de recensent, die misschien nog wel het meest teleurstellende aan de film vindt dat het geen complete flop is. ‘Von Trier heeft net genoeg intrigerende momenten, acteerprestaties, ideeën en lef om deze rotzooi überhaupt naar buiten te brengen bij elkaar gescharreld om de indruk te wekken dat de film misschien toch op een of andere manier de moeite waard is.’

The Chicago Tribune ziet minder lagen en heeft het over ‘de saaiste film over een serial killer in de geschiedenis van saaie films over serial killers. Volgens Rolling Stone is het overbodig dat de film in de hel eindigt, waar de moordenaar net als in La Divina Commedia door Vergilius heen wordt geleid, aangezien je je daar als kijker al tweeënhalf uur in bevindt. Volgens Arizona Central lopen deze recensenten echter rechtstreeks in de val: de film zou een tweeënhalf uur durende provocatie zijn aan het adres van degenen die Von Trier sinds zijn gewraakte uitspraken in het verdomhoekje plaatsen. ‘Je hebt er een ziekelijk gevoel voor humor en een sterke maag voor nodig. Maar wie Jack zonder meer afschrijft, mist Van Triers boodschap niet alleen, maar onderschrijft hem ook.’

The House That Jack Built draait nu in de bioscoop.

MUZIEK | Psychodrama zonder drama

*Korngolds verboden opera *

De Oostenrijks-Joodse componist Erich Wolfgang Korngold was 23 tijdens de 
première van Die tote Stadt, in 1920. De opera, die gaat over het rouwen om een verloren liefde, sloeg enorm aan bij het door de Eerste Wereldoorlog getraumatiseerde publiek en 
was een van de grootste successen uit die tijd. Tot het werk door de nazi’s werd verboden. Korngold week uit naar Hollywood, waar hij grondlegger werd van de symfonische film-muziek.

Toepasselijk dus dat bij huidige uitvoeringen van Die tote Stadt vaak filmbeelden worden getoond. Al vindt The New York Times dat die overbodig afleiden van het stuk: ‘We hadden net zo goed een film kunnen kijken. Maar dat is misschien de opzet.’ Korngolds muziek noemt de recensent lyrisch, levendig en schitterend georkesteerd. ‘Geen wonder dat hij het in Hollywood goed deed. De muziek draagt sensualiteit uit, en dramatiek, maar de mysterieuze en obsessieve kant van het verhaal komen er wat mij betreft niet in terug.’ Volgens Der Spiegel is de opera ‘jong gebleven als een vampier’. De recensent vergelijkt Korngold met hedendaagse popartiesten en begrijpt waarom hij nog altijd een grote inspiratiebron voor soundtracks vormt.

The Guardian is niet onder de indruk van het verhaal. Het grootste gedeelte speelt zich af in een droomwereld, waarbinnen ‘de personages zich in constante emotionele razernij bevinden. Maar tot aan [spoiler alert] de cathartische moord gebeurt er niets. En die is zo voorbij. 
Dit is psychodrama zonder drama.’

LITERATUUR | Vrij van sentiment

Het gevaar van een succesvol debuut

‘Er is niets moeilijker dan het tweede boek na een veelbelovend debuut’, begint Der Spiegel zijn recensie van het tweede boek van de Hamburgse journaliste Kristine Bilkau, wier werk De gelukkigen in 2016 unaniem werd geprezen. ‘Een liefde, in gedachten is als een eendimensionale foto uit een krant uit de jaren zestig. De camera blijft meestal boven het oppervlak hangen, scènes en anekdotes zijn losjes aan elkaar verbonden en schuren zelden tegen elkaar.’

Die Zeit noemt het boek over de ingewikkelde liefdesrelatie tussen ‘de naïeve, uitbundige, moderne Antonia Weber en de galante, beleefde, maar een beetje onzekere Edgar Janssen’ daarentegen ‘excellent’. ‘We weten allemaal hoe liefde je kan overvallen als een verkoudheid en dan weer overgaat, maar slechts weinigen lukt het er zo vrij van sentiment over te schrijven.’ De keuze voor de jaren zestig, waarin de oude rolmodellen niet langer gelden maar nog wel aanwezig zijn, zou volgens het Duitse weekblad bijdragen aan de geslaagdheid van de roman.

_
Een liefde, in gedachten (vertaling: Pauline de Bok) verschijnt in februari bij Cossee._

Auteur: Laura Weeda

Dit artikel werd samengesteld door Laura Weeda.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 heeft 1000 nieuwe leden nodig

Deze maand bieden wij daarom een deel van onze artikelen gratis aan. Zo kunt u vast kennismaken met ons aanbod. Leden blijven toegang houden tot onze maandelijkse digitale editie en het archief.