• 360 Magazine
  • Cultuur
  • Gerecenseerd

Gerecenseerd

360 Magazine | Amsterdam | 21 september 2018

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.


MUZIEK | Jongensachtig, 
androgyn en muzikaal nog sterker

Nieuw album van Christine and the Queens

In Frankrijk wordt al maanden vol verwachting uitgekeken naar het nieuwe album en de wereldtournee van Christine and the Queens. Deze Franse band onder leiding van Héloïse Letissier (haar officiële naam, die naar eigen zeggen alleen nog door haar ouders wordt gebruikt) brak 
vier jaar geleden door met een verrassende combinatie van funk en 
synthesizerpop. Van het debuutalbum Chaleur humaine gingen wereldwijd 1,3 miljoen exemplaren over de toonbank.

Om de spanning nog wat op te voeren, werd deze zomer alvast een drietal tracks gelanceerd. Marie Poussel, muziekjournalist van Le Parisien, is 
meteen zeer te spreken over Damn dis-moi en de bijbehorende clip: ‘Een 
andere look: kortgeknipte haren en een jongensachtig, androgyn en 
superatletisch uiterlijk. Ze zal er geen fans door verliezen, integendeel. 
De video houdt het midden tussen West Side Story en Michael Jacksons Bad, met als uitgangspunt de iconische foto van arbeiders die boven op het 
Rockefeller Center in New York op een ijzeren balk balanceren.’

Volgens Antoine Engels van de Franse editie van de Huffington Post valt aan de nieuwe songs van Christine and the Queens duidelijk te horen dat de muzikante lange tijd in de VS heeft doorgebracht: ‘Haar muziek zit vol funky riffjes na de samenwerking met g-funk-producer Dâm-Funk, en ze heeft zich laten inspireren door de Californische hiphopcultuur. Bovendien zijn haar songs voortaan tweetalig.’

Julia Bennarous schrijft in Le Figaro dat Christine, die in interviews telkens benadrukt dat ze voortaan als ‘Chris’ (tevens de titel van het nieuwe album) door het leven gaat, ‘zich muzikaal nog sterker heeft ontwikkeld, terwijl 
het gemak waarmee ze optreedt, de poëzie, de gepolijste choreografie en de volmaakte beheersing van haar image zijn gebleven’.

Chris van Christine and the Queens komt uit op 21 september. Tournee: 11 oktober Luxemburg, 12 oktober Brussel, 13 oktober Amsterdam.

FOTOGRAFIE | Puzzelstukjes van 
naakte lichaamsdelen

Fotograaf Sepuya onderzoekt zijn identiteit door middel van collages

Fotografie – De Amerikaanse fotograaf Paul Mpagi Sepuya (35) maakt het zijn publiek niet altijd even gemakkelijk. Volgens kunst-criticus Barry Schwabsky van het Amerikaanse opinieblad The Nation komt zijn werk neer op een ‘spel met spiegels, kadreren binnen het kader en het destilleren van nieuwe beelden uit bestaande foto’s. Vaak weet je niet meteen welk lichaamsdeel je ziet, maar word je uitgedaagd een puzzel op te lossen.’

Arthur Lubow schrijft in The New York Times ‘dat Sepuya door middel van zijn collages onderzoekt hoe zijn identiteit wordt bepaald door zijn donkere huidskleur en zijn homoseksualiteit’.

Alex Greenberger vindt in het Amerikaanse kunstmagazine ARTnews dat Sepuya het verband tussen fotografie, voyeurisme en identiteit ter discussie stelt: ‘Dat verklaart het gebruik van gelaagde beelden en collages.’

De tentoonstelling Double Enclosure van Paul Mpagi Sepuya is van 14 september tot 18 november te zien 
in FOAM in Amsterdam.


FILM | Onmogelijke liefde in Mumbai

Indiase speelfilm over gender en klasse

In de Indiase speelfilm Sir verruilt de jonge weduwe Ratna het 
Indiase platteland voor de wereldstad Mumbai. In haar dorp betekent ze voor haar schoonfamilie een extra mond om te voeden, terwijl een nieuw huwelijk per traditie is uitgesloten. Als bediende van een steenrijk yuppenstel hoopt ze geld bij elkaar te sprokkelen om via een carrière bij naaiateliers ooit een succesvol modeontwerpster te worden.

In het chique appartement waar ze terechtkomt, hoeft ze alleen voor 
Ashwin te werken. Die blijkt zwaar aangeslagen, nadat zijn bruiloft op het laatste moment is afgeblazen. Al snel vallen ze voor elkaar, maar het 
klassenverschil maakt een liefdesrelatie ook in het hedendaagse India bij voorbaat onmogelijk.

‘Regisseur Rohena Gera laat goed zien dat beide karakters meer zijn dan de som van hun sociale en financiële status’, schrijft Wendy Ide in het Britse onlinefilmmagazine Screen Daily. ‘Het begint alleen te wringen zodra ze de twee overtuigend wil samenbrengen. Zij blijft de toegewijde en gehoorzame bediende, terwijl zijn gedrag niet los valt te zien van de optie om misbruik van zijn positie te maken.’

Volgens Jordan Mintzer in The Hollywood Reporter biedt Sir een ‘warm 
en genuanceerd inzicht in een liefdesverhaal binnen een situatie vol beperkingen en tegenstrijdigheden. Een gebroken hart betekent een nieuwe stap op weg naar emancipatie.’ Het zou Mintzer niets verbazen wanneer Sir ‘hetzelfde internationale succes ten deel valt als The Lunchbox vier jaar geleden’.

Maggie Lee vindt in het Amerikaanse magazine Variety dat Gera ‘zorgvuldig toewerkt naar de gevoelige en schrijnende confrontatie tussen beide karakters. Daarin blijven het pragmatisme van Ratna en het naïeve 
idealisme van Ashwin volkomen geloofwaardig binnen de maatschappelijk ingesleten ongelijkheid tussen gender en klasse.’

Sir van Rohena Gera draait vanaf 20 september in de Nederlandse bioscopen.

LITERATUUR | Te veel hooi op zijn vork

Voortijdige biografie over naoorlogs Europa

Waar zijn boeken over de eerste helft van de twintigste eeuw, Hitler en de beide wereldoorlogen de Britse historicus Ian Kershaw wereldfaam en zelfs de eretitel Sir opleverden, hebben critici genoeg aan te merken op zijn nieuwste boek Roller-Coaster: Europe, 1950-2017. ‘Kershaw weet de complexe oorlog in voormalig Joegoslavië nog goed te duiden’, schrijft Michael Burleigh in de Evening Standard. Maar de criticus heeft vergeefs gezocht naar de cultuurgeschiedenis over de afgelopen decennia: ‘Geen reflectie op de overgang naar een door beeldschermen gedomineerde samenleving. Wat Kershaw over cultuur schrijft, houdt bij Jean-Luc Godard en Günter Grass uit de jaren vijftig alweer op. Nergens iets over Michel Houellebecq of Michael Haneke.’

Robert Tombs van The Times vindt dat Kershaw te veel hooi op zijn vork heeft genomen en arbitraire keuzes heeft gemaakt. ‘Dit boek moet je lezen voor een scherp inzicht in 
de Koude Oorlog of het mirakel van de economische wederopbouw van West-Europa in de jaren vijftig en zestig. Maar wie meer wil weten over de opmars van de Baltische Staten of de positie van Zweden en Zwitserland, komt bedrogen uit.’

Simon Heffer stelt in The Telegraph dan ook dat het ‘soms te vroeg is om geschiedenis te schrijven. Dan dient een wetenschapper te accepteren dat hij zich met journalistiek bezig houdt.’

De Nederlandse vertaling Een naoorlogse achtbaan: Europa 1950-2017 ligt sinds eind augustus in de boekwinkel.

Auteur: Diederik Samwel

Dit artikel werd samengesteld door Diederik Samwel.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

En ontvang wekelijks het beste uit de internationale pers in uw mailbox.