• 360 Magazine
  • Cultuur
  • Gerecenseerd

Gerecenseerd

360 Magazine | Amsterdam | 11 januari 2018

Een selectie uit door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland komen.


MUZIEK | Bij gebrek aan een 
vrouwelijke protagonist

Londense band is uniek, verrassend en energiek

Ruimte is belangrijk voor Pumarosa, opgericht door Isabel Munoz-Newsome en Nicholas Owen. De band speelde in een halfvervallen huis in de Londense wijk Peckham, waar ze hun optreden voortzetten ondanks een gaslek en een stroomuitval en een afgeladen menigte door gaten in de muren toekeek. Ze werden door een plaatselijke surrealist uitgenodigd om in een Italiaanse bioscoop te repeteren, waar lokale dorpelingen naar de bioscoop kwamen om getuige te zijn van nachtelijke improvisatiesessies.

‘Ik heb een sterk gevoel bij [locaties],’ verklaart leadzangeres Isabel Munoz-Newsome, van Chileense afkomst, tegen The Independent. ‘Ik weet gewoon dat sommige plekken niet goed zullen zijn voor ons.’ Het debuutalbum, The Witch, komt mede voort uit haar verlangen naar een vrouwelijke protagonist, die ze tot haar grote frustratie veel te weinig terugvindt in bijvoorbeeld films en televisieseries, vertelt ze het Britse dagblad. Drummer Nick Owen licht tegen Noisy de titel toe: ‘Een heks wordt in het patriarchaat gezien als een vrouw die andere mensen bezweert met gekke drankjes, maar je kan haar ook zien als een vrouw die sterk en onafhankelijk is en een centrale rol bekleedt in de samenleving. Die vrouw wordt vaak gedemoniseerd binnen de maatschappij, van steniging tot seksisme.’ Hij is van mening dat iedere band een vrouw zou moeten hebben.


Een van Isabels protagonisten is haar veertienjarige zusje, die danseres is. Aan haar is het nummer ‘Priestress’ gewijd, dat volgens The Fader ‘uiterst zelfverzekerd en intens opent’ om vervolgens steeds verder te escaleren. ‘En als het refrein, een herhaaldelijk “you dance”, na een langgerekt couplet eenmaal losbarst, ben je voor je het weet verloren in zeven en een halve minuut semi-Baleaarse gelukzaligheid.’ The Guardian vindt de band niet op iets lijken wat al bestaat, en ook The Line of Bestfits bejubelt de eigen sound, en noemt het album ‘een onvoorspelbaar beest van een plaat, waar je onmogelijk niet enthousiast over kunt zijn. (…) Het ene moment zijn ze politiek en kwaad, het volgende vieren ze de kracht van het lichaam en omarmen ze spiritualiteit.’

Het door de band zelf uitgevonden genre industrial spiritual is volgens Rolling Stone geen slechte omschrijving vanwege de ‘kille, The-Cure-meets-Depeche-Mode-met-een-zweem-Interpol-vibe’. De weinige kritiek die het album kreeg komt o.a. van DIY Mag, dat sommige nummers als ‘meer van hetzelfde’ vindt klinken. Het eindoordeel luidt dat het album ‘veel genialiteit bevat – en een paar dipjes die meer beloven’.

Pumarosa speelt op 13 januari in de Ziggo Dome en op 14 januari in de Tolhuistuin, Amsterdam.

FILM – ‘Niks te doen en 
niemand om te zijn’

Jeugdige zoektocht naar vrijheid in Georgië

‘Georgië zou meer van zulke jeugd moeten hebben’, zegt Salome Machaidze, een van de makers van de Georgische documentaire When the Earth Seems to be Light tegen Vice. Macahidze was meteen al verrast dat het groepje Georgische skaters minder weghad van de ‘punks’ uit haar jeugd en vond ze opvallend slim, welbespraakt en minder dwars dan ze had verwacht. In de tijd dat ze spijbelen van school en over de verlaten viaducten en lege zwembaden van het ‘magische Tbilisi’ skaten, spreken ze over liefde, God, het leven. ‘Niks te doen, nergens en niemand om te zijn’, zo omschrijft Dazed deze ultieme vrijheid.

Maar het is een schijnvrijheid: de jongens zijn zich maar al te goed bewust van de beperkingen van hun toekomstbeeld. Door de documentaire heen zijn journaalbeelden van demonstraties verweven, tegen de grote, inperkende macht van de politiek en de kerk, tegen corruptie. ‘Hoewel onaangedaan door de pijn van het vallen, raakt de bekrompenheid die ze om zich heen tegenkomen ze diep’, schrijft The Daily Indie, zoals wanneer een van de skaters wordt uitgelachen vanwege zijn afwijkende haardracht.


Los van ‘letterlijk alle skaters die er in Georgië zijn’ (David Meskhi tegen Vice) komt ook de Franse jonge skater, muzikant en acteur Lukas Ionesco in de documentaire voor, die eerder te zien was in Larry Clarks The Smell of Us over de destructieve skatescene in Parijs. De gedachte achter zijn rol is niet geheel duidelijk (‘Hij was er gewoon ineens, net als in de film’), maar zijn aanwezigheid stelt een welbekende paradox aan het licht; Ionesco geeft herhaaldelijk te kennen hoe vrij hij zich in Georgië voelt, waar minder sprake is van structuur en regels. Ondertussen zouden alle skaters met wie hij optrekt er een moord voor doen om naar Parijs te trekken .

Toch erkent ook de Parijzenaar uiteindelijk de moeilijke kant van het leven van de jongens met wie hij optrekt. Tegen Dazed noemt hij de documentaire ‘misschien iets meer treurig dan blij, omdat [de jongens] allemaal grote dromen hebben maar bij gebrek aan een visum en geld nergens heen kunnen – ze zitten vast in een arm land.’

Op IDFA in Amsterdam won de film, die tot stand kwam naar aanleiding van de foto’s van medemaker David Meskhi, al de prijs voor Best First Appearance, door Bozar te Brussel wordt When the Earth seems to be Light op 18 januari vertoond in het kader van Bridges, East of the West Film Fest.

Auteur: Laura Weeda

Dit artikel werd samengesteld door Laura Weeda.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 heeft 1000 nieuwe leden nodig

Deze maand bieden wij daarom een deel van onze artikelen gratis aan. Zo kunt u vast kennismaken met ons aanbod. Leden blijven toegang houden tot onze maandelijkse digitale editie en het archief.