• 360 Magazine
  • Reader
  • Gerecenseerd

Gerecenseerd

360 Magazine | Amsterdam | 29 januari 2021

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

De vele gezichten van Tom Hanks nieuwe film

Western over oudere man en jong meisje.

Je kunt op allerlei manieren kijken naar News of the World, de film waarin Tom Hanks de rol speelt van Jefferson Kyle Kidd, een veteraan uit de burgeroorlog die ‘zowel externe als interne verwondingen heeft opgelopen’, en nu door Texas rijdt om het nieuws aan de bewoners voor te lezen. Hij komt een tienjarig meisje tegen (Helena Zengel) dat een groot deel van haar leven gevangene was van indianenvolk Kiowa en nadat haar ontvoerders zijn vermoord is achtergelaten bij de autoriteiten.

De Chicago Sun Times ziet in deze film over ‘een wild en rebels meisje dat nooit eerder een volwassene heeft ontmoet die haar medeleven en vriendelijkheid betoonde’ en een door de oorlog getraumatiseerde man vooral een film van hoop: ‘zonder het te beseffen zijn ze misschien wel elkaars laatste redding’. Of, in de woorden van Baltimore Magazine: ‘Precies de film die we nu nodig hebben.’

Volgens Rolling Stone is het vooral een meesterwerk van Hanks, die de rol met perfecte gelijkmatigheid zou vertolken en ‘niet al te veel stilstaat bij de moeilijke omstandigheden waaruit, ironisch genoeg, het hele drama ontstaat’, terwijl NewsWeek News of the World ziet als een doorbraak van Zengel, die volgens de recensent een gezicht heeft waarnaar je wilt blijven kijken en ‘een blik waarin intelligentie doorschemert’. ComicBook Debate typeert de film als mooi geschoten western, en NOW Toronto spreekt van een ‘white guilt trip’ die onhandig rond koloniaal geweld heen draait, inheemse karakters beperkt tot archetypen en indianen neerzet als magische wilden.

Nu op Netflix

Niemand ziet twee keer dezelfde Anatsui

Levende kunst in het Stedelijk Museum.

De eerste keer dat je een El Anatsui ziet, schijnt onvergetelijk te zijn. Het moment zou ‘het begin van een nieuw tijdperk’ zijn, ‘wonderbaarlijk’, een ‘water-verandert-in-wijnmoment’, beschrijft The New Yorker. Volgens The Hudson Review is de ervaring voor vrijwel iedereen ‘onverwacht (…) en aangenaam verwarrend’.

De 76-jarige Ghanese kunstenaar, die grotendeels in Nigeria woont en vooral bekend is vanwege zijn werk met flessendoppen, is ook in andere opzichten baanbrekend. Zo was hij de eerste zwarte kunstenaar die volgens ‘internationale maatstaven’ verdiende; vóór hem was er vrijwel altijd sprake van een of andere korting vanuit de gedachte: ‘Wat moet een Afrikaanse kunstenaar met zo veel geld?’ vertelt The New Yorker. Ook was hij de eerste Afrikaanse kunstenaar die, met Triumphant Scale vorig jaar in Bern en München, een eigen tentoonstelling had in grote westerse musea.

Om zijn monumentale werken voor deze tentoonstelling te voltooien, ‘breidde hij zijn werkplaats uit naar de gemeenschap’, schrijft New African Magazine. Hij rekruteerde meer dan 150 mensen. De schoonheid en rijkheid van zijn sculpturen is dan ook deels te danken aan het besef van de kijker dat ze met intensieve handenarbeid zijn vervaardigd, meent Nka, een kunsttijdschrift dat werd opgericht door de curatoren van Triumphant Scale en ‘brede kritische aandacht voor Afrikaanse kunstenaars’ beoogt.

Zijn materiaalkeuze licht Anatsui onder andere toe in The Guardian. Flessendoppen zijn veelzijdiger dan canvas en olieverf, aldus de kunstenaar; elke dop is met talloze individuen in aanraking geweest. Zijn werken ziet hij als een concentratie van ‘spirituele lading’ en als iets levends. Hij maakt geen schetsen voordat hij aan de slag gaat, want ook ‘bomen groeien zonder blauwdruk’, citeert The New Black Magazine. Met als gevolg, schrijft The New Yorker, dat niemand ooit twee keer dezelfde El Anatsui ziet.

Het Stedelijk Museum in Amsterdam kocht onlangs Anatsui’s wandsculptuur In the World But Don’t Know the Worldaan.

Ultieme ode aan overleden zoon

Drugs, dood en rock & roll.

Justin Townes Earle, wiens acht albums volgens Humo-criticus Mark Coenen behoren tot het ‘allerbeste wat Amerikaanse countrymuziek te bieden heeft’, overleed vorig jaar op 38-jarige leeftijd aan een overdosis. Zijn drugsverslaving had hij, evenals zijn muziektalent, niet van een vreemde. Vader Steve (1955), de rock,- country- en folkzanger die twintig (eigen) platen uitbracht en in zijn teksten vaak keihard stelling nam – onder meer tegen de Irak-oorlog, wapenbezit, de doodstraf en Donald Trump: ‘de eerste orang-oetang in het Witte Huis’ – wist in de jaren negentig ternauwernood zijn cocaïne- en heroïnegebruik te overleven.

Als eerbetoon nam Steve Earle tien van de beste songs van zijn zoon opnieuw op, samen met The Dukes, zijn vaste begeleidingsband. Volgens Earle was dat de enige manier om afscheid te nemen. Recensent Dan DeLuca van The Philadelphia Inquirer hoorde ‘de intense energie’ op het album. Zo viel hem op dat het nummer Harlem River Blues, dat over zelfmoord gaat, in een veel hoger tempo wordt gespeeld: ‘Maar ik begrijp dat wel: anders was het té pijnlijk geworden.’

Voor collega Scott Stroud is de ‘passie die de muzikanten in de plaat hebben gelegd bijna tastbaar’, schrijft hij in The Chicago Sun Times. ‘Je ziet het zo voor je: een gebroken vader die behoedzaam en liefdevol de juiste muzikale keuzes maakt om het werk van zijn zoon naar het hoogste plan te brengen.’

Jakob Biazza van de Süddeutsche Zeitung vindt het knap zoals Steve Earle kans heeft gezien het leven te vieren met de composities van zijn overleden zoon: ‘Sommige nummers klinken haast vrolijk met een tjilpende mandoline en een opgewekte steelgitaar, alsof je plotseling op een jamboreefeestje terecht bent gekomen. En toch: dood, ellende, waanzin en verwoesting schemeren er duidelijk doorheen.’ Volgens Biazza is het nu wachten op de producers van HBO of Netflix om dit ultieme vader-zoondrama te verfilmen.

Het album JT van Steve Earle & The Dukes verscheen op 4 januari, de geboortedag van zijn zoon Justin Townes.

Satirische aanklacht tegen algoritmes.

Wie het nieuws en social media volgt, ontkomt niet aan algoritmes die steeds nadrukkelijker het leven bepalen. Die vicieuze cirkel is volgens Colin Steele van The Canberra Times het centrale thema in Meanwhile in Dopamine City, het nieuwste boek van de Australische schrijver DBC Pierre. Steele spreekt van een ‘bruisende, dystopische roman, vol satirisch commentaar; in alle opzichten origineel’.

De roman van de winnaar van de Man Booker Prize met Vernon God Little, gaat over weduwnaar Lon Cush, een zelfbenoemd digibeet. Hij verliest zijn baan en moet alles in het werk stellen om met zijn twee kinderen overeind te blijven. Dat wordt nog erger wanneer er een smartphone in huis komt.

De invloed van de virtuele, onlinewerkelijkheid op ons dagelijks leven is vaker beschreven, stelt Claire Allfree in The Daily Mail. ‘Maar Pierre komt wel heel dichtbij.’ Vooral omdat die binaire wereld zich halverwege ook opdringt in het boek. Letterlijk: op de rechterpagina verschijnen voortdurend teksten: nieuwsalerts, push-upberichten en allerlei uitingen van een groeiend aantal personages. Volgens Allfree komt deze vorm neer op een ‘aanval op de concentratieboog van de lezer’. En als Pierre op deze manier voorkomt dat we ‘ons kritisch afvragen wat er in het huidige tijdsgewricht eigenlijk aan de hand is, heeft hij zijn punt gemaakt’. Voor het Ierse magazine Totally Dublin valt het boek in de categorie ‘hysterisch realisme’ en ‘onderschat Pierre de vitaliteit van het leven’.

Ondertussen in Dopamine City verscheen bij uitgeverij Podium

360 Top-5 non-fictie

Deze titels worden getipt door Athenaeum Boekhandel in Amsterdam.

Als een dief op klaarlichte dagSlavoj Žižek

In dit opmerkelijke nieuwe boek richt de beroemde filosoof Slavoj Žižek zijn blik op de wereld van Big Tech en laat hij zien hoe we met iedere nieuwe innovatiegolf steeds dichter bij een bizarre, letterlijke verwezenlijking komen van Marx’ voorspelling dat ‘alles wat solide is, in de lucht vervliegt’.

Cijfers liegen nietVaclav Smil

Is vliegen gevaarlijk? Hoeveel wegen alle koeien op de wereld? In Cijfers liegen niet gaat Vaclav Smil op zoek naar de nuchtere feiten over onze wereld. Met statistieken over landen, hun inwoners, grondstoffen, voedselvoorziening en transport, biedt Smil een nieuwe blik op de maatschappij.

Philippus en AlexanderAdrian Goldsworthy

Alexander de Grote had nooit een groot wereldrijk kunnen veroveren zonder de prestaties van zijn vader, Philippus II. Het was Philippus die de loop van de Macedonische geschiedenis veranderde en een zwak en economisch achterlijk koninkrijk transformeerde in een militaire grootmacht.

Negen lessen voor een bijzonder levenBenjamin Ferencz

Wat kan een eeuw levenservaring ons leren over geluk, ambitie, moed, liefde en hoe het meeste uit je leven te halen? Benjamin Ferencz, de 100 jarige, 1 meter 50-lange hoofdaanklager bij de Neurenbergprocessen, kan het weten en deelt zijn wijsheid in dit boek.

Sapiens, de graphic novelYuval Noah Harari

Vijf jaar geleden verscheen de Nederlandse vertaling van Sapiens, de kleine geschiedenis van de mensheid waarmee Yuval Noah Harari. Samen met David Vandermeulen en Daniel Casanave, beiden onbetwiste meesters van het stripschap, maakt Harari nu het beeldverhaal.

Dit artikel werd samengesteld door .
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 is jarig en trakteert!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en krijg 3 maanden gratis toegang tot 360 online.