• 360 Magazine
  • Reader
  • Gerecenseerd

Gerecenseerd

360 Magazine | Amsterdam | 07 januari 2021

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

‘Het leek zo’n goed idee’

Recensenten over de nieuwe Clooney

FILM – Netflix zou een datagestuurde benadering hebben bij het creëren van haar ‘content’, maar je hebt geen computers nodig om je te vertellen dat The Midnight Sky een goed idee was, schrijft Rohan Naahar van de Hindustian Times. Een van de bekendste acteurs ter wereld – George Clooney – in de hoofdrol, een script dat klinkt als een mix van twee Oscar-winnende films – Gravity en The Revenant –, die beide ook nog eens kaskrakers werden. Clooney zelf was dan ook groot fan. Hij kreeg het script door Netflix opgestuurd omdat de rol bij hem zou passen, maar liet het hoofd van de filmafdeling weten dat hij precies wist hoe deze film geregisseerd moest worden: ‘Veel dialoog eruit, zodat het een soort melancholische meditatie wordt.’ Hij noemt de film, citeert de Financial Times, ‘een schitterend verhaal over wat we elkaar kunnen aandoen als we niet opletten, en als we niet naar de wetenschap luisteren’ – met een verwijzing naar de tijd waarin we leven.

Maar de recensenten delen zijn mening niet. Salon noemt de film, waarin Clooney na een apocalyptische gebeurtenis in 2049 op de Noordpool achterblijft en de zorg op zich neemt voor een zevenjarig meisje, ondanks visuele flair en interessante animatie ‘een saaie aangelegenheid’. Leonard Maltin schrijft op zijn eigen filmsite dat hij tijdens het kijken steeds het gevoel had de film eerder te hebben gezien, ‘zo bekend zijn de plotlijnen en (…) actiescènes’. Omdat Clooney als gewoonlijk samenwerkt met de besten, aldus Maltin, ziet het resultaat er fantastisch uit. ‘Maar zelfs de buiten-gewoon getalenteerde componist Alexandre Desplat [verantwoordelijk voor de filmmuziek] wordt verslagen door zo’n onopvallend scenario.’

‘Laat dit een les zijn,’ concludeert ook Naahar. ‘In de haast om met George Clooney te werken, lijkt iedereen over het hoofd te hebben gezien dat het script dringend moest worden bijgeschaafd.’

Laura Weeda

The Midnight Sky is sinds 23 december op Netflix te zien.

De andere kant van de medaille

Een klodder smerigheid erbij en het wordt pas echt mooi

LITERATUUR – ‘Oud en nieuw tegelijk, en juist daarom eigentijds. Een mix van Picasso, Cobra en Asger Jorn, met een vleugje Basquiat.’ Zo probeert het Britse kunstmagazine Dazed het werk van de Engelse kunstenaar Daniel Crews-Chubb te typeren.

In 2015 zat Crews-Chubb (36) een paar maanden in Istanboel als artist in residence. Op de muren van kunstgalerie Galerist mocht hij zich uitleven voor zijn eerste solotentoonstelling. Silla Aggül van de Turkse krant Evrensel zag ‘abstracte en figuratieve muurschilderingen waarin telkens een koppel is afgebeeld dat zowel in harmonie leeft als conflicten uitvecht’.

Begin 2020 vestigde Crews-Chubb voorgoed zijn naam toen hij mocht exposeren tijdens Art Basel in Hongkong. Waarschijnlijk ook omdat de kunstbeurs kort na het uitbreken van de coronapandemie volledig online ging en daardoor massa’s extra kunstinkopers uit alle windstreken aantrok, vlogen zijn kunstwerken over de toonbank. Die trend hield aan. Tijdens de kunstbeurs Frieze in New York in mei waren vijf van zijn zes tentoongestelde doeken een kwartier na de opening verkocht.

David Pagel van The Los Angeles Times noemt het werk van Crews-Chubb ‘onconventioneel, maf en soms zelfs anarchistisch. Zouden ze er billboards van maken, dan kwam het verkeer onherroepelijk vast te zitten.’ Pagel spreekt van een ‘fysieke, gelaagde’ stijl: ‘Door de uiterst zorgvuldige constructies van schetsen, falen, doorzetten en opnieuw beginnen openbaart zich een authentieke waarheid: dat schoonheid zonder een dot smerigheid lang niet zo boeiend is.’

De vraag is waar je het werk van Crews-Chubb kunt zien nu het zo goed verkoopt en musea en galerieën gesloten zijn. In The Observer tipt criticus Helen Holmes museum Artland in New York. Dat blijft de komende tijd weliswaar ook dicht maar blijkt digitaal prima toegankelijk. De ‘fascinerende’ werken van Crews-Chubb komen volgens Holmes goed tot hun recht in een ‘uitmuntende’ 3D-rondleiding. ‘Je kunt geheel naar eigen inzicht inzoomen en zelf je perspectief bepalen. Toegegeven, niet de sfeer en de lichtval van een écht galeriebezoek maar het komt aardig in de buurt.’

Diederik Samwel

Werken van Daniel Crews-Chubb zijn onbeperkt te zien via www.artland.com/exhibitions

Sopraan brengt elk lied tot leven

Het eclectische repertoire van de Egyptische zangeres

MUZIEK – De term ‘eclectisch’ valt vaak als het over de Egyptische sopraan Fatma Said gaat. Op haar album El Nour (het licht) opent ze met Ravel, maar zingt ze naast het werk van andere klassieke componisten ook Arabische en Franse liederen en liedjes van Lorca. ‘De stem van Said is vanaf het begin uitzonderlijk; de helderheid van haar tonen is ongerept en natuurlijk (…) haar vocale interpretaties zijn formidabel, communicatief en openhartig,’ meent The Classic Review. Ook volgens The Sunday Times heeft de nog geen dertigjarige Said alles in huis om een zangeres van topklasse te worden. Niet alleen een geweldige stem, maar ook ‘intelligentie, het poëtische inzicht en de muzikale verbeeldingskracht om een lied tot leven te brengen, zin voor zin, woord voor woord’. Volgens The New Yorker kan Said alles zingen omdat ze zich aan de muziek verbindt, door zichzelf te zijn.

Voor haar optreden (onder voorbehoud) in Het Concertgebouw koos ze onder andere muziek van Ravel, Obradors en Mozart maar ook van Najib Hankash en Gamal Abdel-Rahim.
LW

Fatma Said, 19 januari, Concertgebouw Amsterdam.

‘Laatste boek’ Martin Amis

*Hilarische, opzienbarende én gênante autofictie *

LITERATUUR – Critici weten zich niet goed raad met Inside Story, het laatste boek van de Engelse schrijver Martin Amis (71). Memoires, essays, een verzameling autobiografische vertellingen, een literair testament misschien? Dat laatste zou nog best eens kunnen, suggereert James Parker in zijn recensie voor The Atlantic: ‘Amis schrijft een paar keer letterlijk dat dit z’n laatste échte boek is. Of neemt-ie ons voor de zoveelste keer in de maling?’ En is het wel een roman, zoals Amis op de cover heeft laten zetten? ‘Maar welke roman heeft er een index achterin?’ vraagt Parker zich af. ‘Met nota bene een verwijzing naar zijn eigen vader: “Amis, Kingsley… likes nude magazines (p. 118).”’

Wat voor boek heeft Amis dan wel geschreven? Voor Joshua Whitehead van de Engelse krant The Mancunion bestaat de hoofdmoot uit beschrijvingen van Amis’ relaties met de Grote Drie: Philip Larkin, Saul Bellow en Christopher Hitchens: ‘De vele gesprekken, brieven en herinneringen met hen gebruikt hij als springplank om de grote thema’s van het leven aan te snijden: liefde, dood en verdriet.’ Maar de kracht van het boek is meteen ook de zwakte, vindt Whitehead. Voor wie goed is ingevoerd in de Britse literaire wereld is het een genot om de ‘oneindige schat aan hilarische anekdotes, hartbrekende bekentenissen en verrassende openbaringen’ te lezen. Whitehead kan zich tegelijkertijd voorstellen dat niet iedereen zit te wachten op ‘al die inkijkjes in andermans leven’.

Ook recensent Thomas Meaney van de New Statesman heeft moeite met de vele beschrijvingen van relaties met bekende schrijvers: ‘Hier wringt het dat hij zijn eigen milieu met de gewone wereld verwart.’ De passages over de Engelse taal in Inside Story vormen voor Meany dan ook een onverwachte bonus: ‘Dan stelt hij zich op als strenge lijfwacht. Of hij nu de woordkeuze van Updike onderuithaalt of het taalgebruik in Bellows Herzog corrigeert.’

Aidan Smith liet zich op het verkeerde been zetten, tekent hij op in The Scotsman: ‘Moet dat nou, zulke openingszinnen? De lezer welkom heten en zijn kat Spats voorstellen? Dat verwacht je niet van het enfant terrible van de Britse literaire scene.’ Maar waar de recensent aanvankelijk vermoedt dat hij Amis’ ‘slechtste boek ooit’ in handen heeft, verandert dat gaandeweg in ‘misschien wel zijn beste ooit’.
DS

Martin Amis, Inside Story. Uit de eerste hand verscheen in december bij uitgeverij Atlas Contact.

360 Top-5 non-fictie

Deze titels worden getipt door Athenaeum Boekhandel in Amsterdam.

WolfstijdHarald Jähner

Harald Jähner schildert het sociale panorama van 1945-1955, een decennium dat beslissend was voor de Duitsers en in veel opzichten heel anders was dan we denken. Wolfstijd is een grote naoorlogse mentaliteitsgeschiedenis die de Duitsers in al hun diversiteit toont.

Een bezeten landMonica Black

Historicus Monica Black put uit niet eerder gepubliceerd materiaal en beweert dat de obsessie met het bovennatuurlijke het gevolg was van de onuitgesproken schuld en schaamte van de Duitse natie die opmerkelijk stil was over wat ‘het meest recente verleden’ werd genoemd.

Dingen die je laten zien dat het leven schitterend isChan Jae Lee & Kyong Ja Ahn

Zoals zoveel grootouders zochten de Koreaanse Chan Jae Lee en Kyong Ja Ahn naar een manier om verbonden te blijven met hun kleinkinderen, die op afstand wonen. De wijsheden die de grootouders aan de jongere generaties doorgeven, bieden hoop en vreugde.

Big TechRana Foroohar

Financial Times-journalist Rana Foroohar doet verslag van de opkomst van tech-reuzen als Amazon, Facebook en Google en beschrijft hoe Big Tech zijn onschuld verloor. Met onze privégegevens worden miljardenwinsten gemaakt en fake news heeft een grote impact op onze democratie.

Één levenMegan Rapinoe

‘Stap over je eigen schaduw heen. Wees meer, wees beter, wees groter, doe meer dan je kunt.’ Dat is de boodschap van Megan Rapinoe, een van de meest getalenteerde sporters ter wereld. Deze voetbalster is voorvechter van vrouwenrechten en drijvende kracht achter sociale veranderingen.

Dit artikel werd samengesteld door .
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 is jarig en trakteert!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en krijg 3 maanden gratis toegang tot 360 online.