• Reportagen
  • Reader
  • Huisarrest

Huisarrest

Reportagen | Bern | 08 juli 2020

Het aantal mensen dat positief test op covid-19 passeert voor het eerst sinds het begin van de pandemie de grens van een miljoen. In de Verenigde Staten verliezen 3,3 miljoen mensen hun baan. De prijs van ruwe Western Canada Select-olie daalt naar 4,18 Canadese dollar voor een vat van 159 liter, minder dan de prijs van een halve liter fatsoenlijk Canadees bier.

Het Hongaarse parlement geeft premier Viktor Orbán toestemming om bij volmacht te regeren, waardoor de scheiding der machten wordt ontmanteld; kritiek op het regeringsbeleid inzake corona kan nu vijf jaar gevangenisstraf opleveren. Italië pleit in een paginagrote advertentie in de Frankfurter Allgemeine Zeitung voor eurobonds. Aleksandr Loekasjenko, de president van Wit-Rusland, doet de internationale reactie op het virus af als ‘massapsychose’ en verklaart dat infecties het best kunnen worden bestreden door het halen van een frisse neus. In Spanje vat de politie drugsdealers in de kraag die zich voordoen als maaltijdbezorgers. ‘Als de regering het probleem niet kan oplossen, dan moet de georganiseerde misdaad het maar doen,’ verklaart een bende in het zuiden van Rio de Janeiro, waarna ze een lockdown invoeren in de favela’s van de stad, tegen het beleid van president Bolsonaro in. Volgens verscheidene nieuwsbronnen gaat koning Vajiralongkorn van Thailand samen met twintig concubines in zelfisolatie in een luxehotel in het Duitse Garmisch-Partenkirchen. Mensen met de Marokkaanse en Algerijnse nationaliteit in Spanje betalen smokkelaars vijfduizend euro om hen de Straat van Gibraltar over te zetten,
de gebruikelijke smokkelroute maar nu andersom.

Londen

Verenigd Koninkrijk
Hoewel de regering ons aanspoorde binnen te blijven ‘om de nationale gezondheidszorg te ontzien en mensenlevens te sparen’, openden we op 26 maart om acht uur onze voordeur en stapten naar buiten. Zelfs in onze rustige straat in ons rustige stadje stonden onze buren, van wie we sommigen voor de crisis treurig genoeg niet eens kenden maar met wie we nu contact hadden via de buurt-Whatsapp, voor open ramen, op balkons, in deuropeningen of in hun voortuin. Sommigen van ons waagden ons zelfs aarzelend een stukje de weg op. Iedereen applaudisseerde. Er werd gejoeld en gejuicht. Iemand stak vuurwerk af, dat de avondhemel verlichtte. En het was een overweldigende ervaring: een moment van magische onderlinge verbondenheid, een uitdrukking van eenstemmigheid zoals je maar zelden meemaakt. Je wist dat zich overal in het land zulke taferelen afspeelden, dat er overal werd geapplaudisseerd voor de artsen en verpleegkundigen en anderen die in de frontlinie stonden om een onzichtbare besmettelijke ziekte te bestrijden die de wereld overspoelde en een spoor van dood en verdriet achterliet. De eerste avond van het Grote Applaus was zo indrukwekkend omdat het maar zo kort duurde. Omdat ze gedwongen waren sociale afstand te bewaren zwaaiden de mensen langs onze straat elkaar al na een paar minuten gedag en deden hun ramen en deuren weer dicht. De vreemde, onnatuurlijke rust van de afgelopen dagen keerde terug. Ook wij gingen weer naar binnen en terwijl ik iets te drinken maakte in de keuken gebeurde er iets onverwachts: ik begon onbedaarlijk te huilen, alsof er diep in mijn binnenste iets was ontketend.
Jason Cowley

Barcelona

Spanje
Als je een plek zou moeten aanwijzen die kan dienen als politieke graadmeter dan zijn dat de balkons van onze huizen. Wij zijn gezegend met een balkon dat uitkijkt op een kruispunt van avenida’s. Honderden balkons laten zien wat er leeft onder de mensen. De afgelopen jaren waren op de balkons in onze buurt twee vlaggen te bespeuren: de estelada, de Catalaanse vlag met de ster, die staat voor de onafhankelijkheid van Catalonië, en hier en daar een protestvlag waarmee de vrijheid geëist wordt van de gevangen Catalaanse separatisten. Wanneer we andere Spaanse steden bezochten, was het straatbeeld precies andersom: veel Spaanse vlaggen en een anti-onafhankelijkheidssentiment. Al jaren zitten we gevangen in die dichotomie. En toen kwam het coronavirus, dat een logica brak die van ijzer leek. Wat de politiek niet lukte, noch de protestgroepen noch de media, nee, zelfs het voetbal niet, is het coronavirus wel gelukt. Het welzijn van ons allemaal laten uitstijgen boven de vlaggen van onze politieke voorkeur. Vandaag gaan we in elke uithoek van Spanje om acht uur ’s avonds op ons balkon staan om het vel van onze handen te klappen voor onze gezondheidszorg, die gratis en voor iedereen is.
Javier López Menacho

4 juli 2020, Londen, Verenigd Koninkrijk  © Peter Summers / Getty
4 juli 2020, Londen, Verenigd Koninkrijk  © Peter Summers / Getty

Caïro

Egypte
Toen de passagier niet kon ophouden met hoesten zwenkte het minibusje plotseling en stopte langs de kant van de weg. Verwijtend draaide de chauffeur zich om. ‘Dat klinkt als een droge hoest,’ zei hij. ‘Volop slijm,’ antwoordde de passagier. ‘Laat zien!’ En dus moest, voordat het minibusje zijn reis langs de Nijl kon vervolgen, de passagier de zakdoek tonen waarin hij had gehoest. Op de witte stof tekende zich duidelijk een groenige substantie af. ‘Zie je nou?’ snauwde hij tegen de chauffeur. ‘Niks droge hoest.’ Daarna keek hij naar de andere passagiers, die de woordenwisseling hadden gevolgd, terwijl ze van de een naar de ander keken. ‘Ik zweer dat ik ook geen koorts heb gehad.’
Youssef Rakha

Butte

Verenigde Staten
Terwijl de covid-19-pandemie Amerika steeds meer in haar greep krijgt en haar tentakels inmiddels zelfs tot in onze dunbevolkte staat Montana reiken, maak ik lange wandelingen over begraafplaatsen. Deze wandelingen zijn niet naargeestig, maar helpen me een puzzel van mijn geboorteplaats te leggen waarin onze huidige nationale crisis doorklinkt. Zo veel mensen die hier begraven liggen, zijn een eeuw geleden omgekomen tijdens de grieppandemie, deels omdat deze stad net als vele andere in de VS weigerde op slot te gaan om de verspreiding van het virus te stoppen. De politieke leiding van ons land houdt ons nu voortdurend voor dat het middel erger is dan de kwaal, dat onze collectieve economische ontberingen zwaarder zullen wegen dan het dodental van het virus. Maar de honderden graven van mensen die stierven tijdens de griepepidemie van 1918, toen deze stad en zijn kopermijnen weigerden dicht te gaan, vertellen ons het ware verhaal, dat heel anders is en een stuk gevaarlijker.
Kathleen McLaughlin

Nairobi

Kenia
Voor de uitbraak van de covid-19-pandemie leidden de inwoners van de Keniaanse hoofdstad Nairobi en andere steden een zorgeloos leven. Ze waren gewend ’s ochtend naar hun werk te gaan, zich rond lunchtijd en ’s avonds te verdringen in cafés, restaurants en discotheken of naar internationaal voetbal te kijken op de televisie. Wanneer ze goede bekenden tegenkwamen, was handen schudden of elkaar omhelzen een must. Voor sommigen was handen wassen zelfs na toiletbezoek een luxe. Maar dat alles is nu veranderd door de maatregelen die de regering heeft ingevoerd om de verspreiding van het coronavirus in te dammen. Nu wassen en ontsmetten Kenianen hun handen vaker dan vroeger, ze dragen mondkapjes, begroeten hun vrienden en familieleden alleen nog maar op afstand en zijn in hun bewegingsvrijheid beperkt door avondklokken en lockdowns. Diepgelovige gemeenschappen gaan niet langer naar kerken en moskeeën, zoals pleziermakers niet langer naar cafés of nachtclubs gaan. Momenteel zijn ze allemaal ware socialeafstandsadepten geworden.
Patrick Mayoyo

Yaoundé

Kameroen
Het is een paar uur vóór zes uur ’s avonds. En de drukke, lawaaierige hoofdstraten van de stad Yaoundé bieden een ongebruikelijke aanblik. Gammele taxi’s, auto’s en motorfietsen vervoeren mensen heen en weer in het chaotische verkeer. Het ziet er dramatisch uit, bijna als een Bijbelse chaos. Oorzaak van de gekte is drank. Veel mensen willen gewoonweg zo veel mogelijk flessen met de geliefde vloeistof achteroverslaan voordat om zes uur het verbod op de verkoop van alcohol ingaat. Net als die broze oude man die snel naar een al overvol café loopt, terwijl hij in zichzelf mompelt, waarschijnlijk om zijn budget voor het drinkgelag van die dag te berekenen. Wanneer hij op een stoel in de buurt van een jongedame zit, bestelt hij in één keer zes flessen bier. Vervolgens schuift hij zijn mondkapje op en neer om met grote behendigheid de ene fles na de andere te ledigen. De drinkebroer zegt dat hij behoorlijk oud is en niet zeker weet of hij het virus wel overleeft als het toeslaat, zodat hij een van zijn laatste romances het liefst met de bierfles beleeft. Hij had zich nooit voorgesteld dat er een tijd in zijn leven zou komen dat zijn handen meer alcohol zouden consumeren dan zijn mond. Als de klok eenmaal zes uur slaat, zijn de man en anderen bereid zich op te sluiten in het café om aan de toorn van politieagenten te ontkomen. Als ze maar in een roes raken voordat ze naar huis gaan, corona of geen corona.
Amindeh Blaise Atabong

Hanover

Verenigde Staten
Laatst, in de plaatselijke supermarkt, was ik de enige die een mondkapje droeg. Ik voelde me opgelaten. Het was nog vóór de aanbeveling om in het openbaar een mondkapje te dragen. Ik was bijna klaar met mijn boodschappen toen een vrouw breeduit mijn gangpad in kwam. Ze ging niet aan de kant, zoals de rest van de mensen. Ze had maar een paar spullen, waaronder een plant in een pot, en ze had een scheve grijns op haar gezicht. Hoe dichterbij ze kwam, hoe indringender die grijns werd, met als duidelijke boodschap dat mijn mondkapje bespottelijk was, een teken dat ik meeging in de paranoia. We wonen in een liberale studentenstad op het Amerikaanse platteland. Misschien was deze vrouw een Fox News-adept, geloofde ze niet in alle wetenschappelijke onderbouwingen. Ik maakte me uit de voeten. ‘Niet te geloven, toch?’ zei ik later op hoge toon tegen mijn man, toen ik weer thuis was. ‘Tja,’ zei hij. ‘Misschien is het gewoon haar manier om met de spanning om te gaan.’ Wat later, inmiddels gekalmeerd, moest ik weer aan haar denken. Die lach. Kon het zijn dat die helemaal niet was bedoeld om de spot met mij te drijven? Kon het zijn dat die lach haar eigen masker was, bedoeld om angst en paniek te verhullen?
Sarah Schweitzer

Dit artikel van verscheen eerder in Reportagen.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 is jarig en trakteert!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en krijg 3 maanden gratis toegang tot 360 online.