• Reportagen
  • Reader
  • Huisarrest

Huisarrest

Reportagen | Bern | 08 juli 2020

Duizenden gepensioneerde Argentijnen die hun pensioen willen opnemen, verdringen zich overal in het land voor banken en stellen zich daarmee bloot aan het risico van besmetting. Gezien de precaire situatie in de overvolle staatsgevangenissen van Californië worden 3500 gevangenen voortijdig vrijgelaten.

De Filipijnse president Rodrigo Duterte beveelt politie en leger op iedere burger te schieten die weigert zich aan de lockdownregels te houden. Op de La Almudena-begraafplaats in Madrid vinden doorrijbegrafenissen plaats, die tien minuten duren. De Dow Jones beleeft zijn beste week sinds 1938 op hetzelfde moment dat 22 miljoen Amerikanen hun baan verliezen.

Volgens Lufthansa-bestuursvoorzitter Carsten Spohr verliest de luchtvaartmaatschappij ‘zo’n miljoen euro aan liquiditeits-reserves per uur’. De Britse koningin probeert haar onderdanen gerust te stellen tijdens een televisietoespraak, pas de vierde ongeplande uitzending van dien aard tijdens haar 68-jarige bewind. In Düsseldorf wordt de paasmis in een drive-intheater gehouden. De kerkdienst eindigt met een koor van toeters,
terwijl de priester de bijna vijfhonderd aanwezige auto’s zegent. Drie Russisch-orthodoxe priesters in het Russische Belgorod bestrijden het virus van boven, door met iconen en wierook-vaten te zwaaien vanuit een helikopter. 

Santiago de chili

Chili
‘Ik ga nog liever dood dan dat ik thuisblijf,’ vertelt Germán me op een vrijdagmiddag tijdens een lunch in zijn kleine appartement waarvoor hij een vriendin en mij uitnodigde. Hij is genezen van kanker en is vastbesloten om zijn leven te leiden zonder de opgelegde restricties van de coronapandemie, omdat eenzaamheid, het niet kunnen praten, dansen of lachen met de mensen die hij aardig vindt hem meer angst inboezemt. Veel andere Chilenen denken er precies zo over, ondanks de maatregelen die men in Chili vanaf half maart stukje bij beetje heeft geïmplementeerd om de verspreiding van covid-19 af te remmen.

Een aantal mensen kon zijn oren niet geloven, sommigen werden panisch en anderen wantrouwden gewoonweg de adviezen waarop tijdens de pandemie keer op keer werd gehamerd. Het advies ‘Niet de straat op gaan’ wordt halfslachtig opgevolgd in Chili, dat niet alleen te kampen heeft met deze gezondheidscrisis, maar ook te maken heeft met een explosie van sociale protesten, sinds in oktober 2019 miljoenen stedelingen de straat op gingen om hun eisen kracht bij te zetten en zo het openbare leven grotendeels lamlegden. Velen vragen zich af: hoe het nieuwe normaal na te leven waartoe de autoriteiten oproepen? Wij hebben geen idee hoe dat moet.
Johana Idaly Fernández Rincón

Villa Clara

Cuba
Eugenia Flores drinkt liever geen koud water meer. Nu ze 74 is, krijgt ze er de rillingen van. Ze woont alleen in een huis in Zulueta, een dorp bij Villa Clara, dat om haar heen begint af te brokkelen en waar ze niet beschikt over een ijskast, televisie of toilet. Eugenia Flores slijt haar dagen in gezelschap van haar drie katten, een Russische radio en grote stapels boeken, die verspreid over de vloer liggen en stammen uit de tijd dat ze lerares was. Ja, Eugenia was 41 jaar lang lerares, ze was een van die leraressen die in de begintijd van de Cubaanse Revolutie de bergen in trokken om de boeren te leren lezen en schrijven. ‘Alles wat solide is, verdampt,’ zegt ze Marx citerend om haar frustratie te uiten over het nieuwe vaderland dat ze haar hadden beloofd maar dat nooit werkelijkheid is geworden. Deze vrouw is een van de vele Cubanen die tijdens de piek van de coronapandemie het huis uit moet om in haar eerste levensbehoeften te voorzien. Ze moet elke dag de straat op, op zoek naar iets te eten of zeep om zich te wassen.
Abraham Jiménez Enoa

Miami

Verenigde Staten
Ik zit bij het raam te schrijven en vanaf de tweede week van de lockdown zie ik in de bibliotheek bij het strand mensen met mondkapjes formulieren invullen om een werkeloosheidsuitkering aan te vragen. Omdat er zo veel mensen in Florida zijn die in hotels en restaurants werkten en die vanwege de pandemie zonder werk zijn komen te zitten, was het onlineaanvraagsysteem al in de eerste week vastgelopen. Aanvankelijk was er van maandag tot en met vrijdag slechts één bibliotheekmedewerker met rubberen handschoenen en mondkapje die de formulieren uitdeelde en ze vervolgens in een doos stopte. Daarna werden het twee dozen, drie, twee bibliotheekmedewerkers, en eentje speciaal op zondag.  Na vier weken coronapandemie bereikte de VS het hoogste werkeloosheidscijfer sinds de Grote Depressie: 14,7 procent, meer dan 20,5 miljoen werklozen, voor het overgrote deel hispanics, net als ik. Ook ik kreeg in week vier een telefoontje van mijn baas met de mededeling dat ik was ontslagen. Nu schrijf ik in grote onzekerheid.
Maye Primera

​​​​​​​ Brighton, Verenigd Koninkrijk  – © Unsplash
​​​​​​​ Brighton, Verenigd Koninkrijk  – © Unsplash

Iffwil

Zwitserland
Als je op een boerderij woont en werkt, dan ben je eraan gewend dat er in de stad dingen zijn als public viewing en after-work parties, dat anderen naar een businesslunch gaan, een powernap houden, vanwege een loveparade alles afzetten of door een burn-out het beroepsleven achter zich laten. Dat deze dingen nu vervangen zijn door social distancing, home-office en lockdown brengt weliswaar afwisseling in het vocabulaire, maar eigenlijk gaat het nog altijd om hetzelfde: iets stads waarover in de media opgewonden wordt gedebatteerd, maar wat geen rol speelt in het leven op het platteland. Een werkdag op het land is voor de meesten hier reuring genoeg, als er mest aan kleeft, moet je vroeg of laat je handen wassen en meer dan vijf boerinnen en boeren hebben toch nooit op hetzelfde moment tijd om een praatje te maken.
Urs Mannhart

Madrid

Spanje
Bleekmiddel en pizza’s. In de Madrileense supermarkten kun je geen bleekmiddel en pizza’s meer kopen, in Argentinië, mijn geboorteland, zo vertellen ze me, is bijna niets meer te krijgen, of het is zo duur dat je het niet kunt betalen. In een Argentijnse krant lees ik dat de vraag naar viagra enorm is gestegen; dat hoor ik hier nergens. Ik ben jaloers op het land waar ik ben geboren en krijg er een slecht humeur van, ik voel een raar soort opluchting dat ik in dit land ben, waar ik niet ben geboren. Het zijn twee verschillende landen, mijn twee landen, en in beide voel ik angst.

Een grote vooruitgang: de globalisering biedt je de mogelijkheid om op twee verschillende plekken angst te voelen. En het virus rechtvaardigt dat: wekenlang worden we gevoed door angst, sluiten we onszelf op uit angst, laten we alles wat we deden en alles wat we waren uit angst links liggen en worden we geleefd door angst. Bleekmiddel en pizza’s, pizza’s en bleekmiddel, viagra. Straks hebben we het over het mediterrane dieet en van die dingen. Straks praten we over straks, we hebben nog een lange weg te gaan.   
Martín Caparrós

Zagreb

Kroatië
De betoverende lentebloesems van Zagreb hebben een melancholieke uitstraling. Dit is dan ook het eerste jaar dat ze hun trouwe publiek moeten missen: de mens. Sterker nog, de lente van 2020 zou weleens de boeken in kunnen gaan als de eerste keer dat de natuur enkel zichzelf toebehoorde.

Slechts een paar voorbijgangers lijken de kersenbloesems in de voor publiek gesloten botanische tuin op te merken. We hebben het helaas allemaal veel te druk met het resetten van de manier waarop we ons gedragen in de openbare ruimte, teneinde een pandemie het hoofd te bieden: met een grote boog om elkaar heen lopen, met zorg een meter van anderen af gaan staan als we moeten wachten bij een stoplicht en ons ondertussen afvragen of we deze mondiale problemen ooit te boven zullen komen.

Ik ben nog maar vijf dagen in zelfisolatie en ik voel nu al een rilling over mijn rug lopen als ik in een film mensen zie die elkaar kussen of aanraken.
Ece Temelkuran

Tokio

Japan
‘In Tokio is de coronanoodtoestand uitgeroepen… blijf alstublieft thuis… ga alleen de deur uit voor noodzakelijke boodschappen.’ Elke ochtend om tien uur klinkt een computerstem met deze mededeling uit de luidsprekers van het Shibuya City Office. Op de Shibuya Crossing, een bekende toeristische plek midden in de stad, zou het normaal gesproken wemelen van de mensen: een onophoudelijke, immense stroom voetgangers. Nu lopen er alleen een paar nerveuze zakenlieden met een mondkapje. Toen premier Shinzo Abe op 7 april de noodtoestand afkondigde, riep hij de bevolking op de mens-tot-mensinteractie met 70 tot 80 procent terug te brengen. In tegenstelling tot het Westen gaat het hierbij om een oproep zonder wettelijke verplichting. De bevolking houdt zich er echter goed aan: uit gegevens van mobiele telefoons blijkt dat het aantal mensen dat op doordeweekse dagen het station van Shibuya aandoet, in januari en februari gemiddeld 65 procent lager lag dan voorheen. Het zou de vermaarde Japanse gezagsgetrouwheid kunnen zijn. Daarnaast lijkt het alsof de Japanse bevolking spijt heeft dat men in groten getale naar de bloeiende kersenbloesems is gaan kijken: de vermoedelijke reden van de piek in het aantal coronagevallen.
Sawa Yasuomi

Rio de Janeiro

Brazilië
Elke avond om acht uur horen we onze buren met potten en pannen slaan om hun onvrede te uiten over de Braziliaanse president Jair Bolsonaro, die met alle geweld de ernst van de coronapandemie wil ontkennen. Het is het hoogtepunt van de dag. De honden raken over hun toeren en gaan op zoek naar de bron van het geluid. En zodra het kabaal is afgelopen valt mijn tien maanden oude dochtertje in slaap. Toen ik besloot moeder te worden had ik me daar wel iets anders bij voorgesteld dan voor een baby te moeten zorgen tijdens een coronapandemie. Het is frustrerend: me zo goed mogelijk proberen te informeren zonder in paniek te raken en proberen me op het schrijven te concentreren terwijl ik ondertussen de zorg heb voor een kind dat net leert lopen. In het begin leek echt alles belangrijker dan de hele dag achter haar aan door de kamer te hobbelen. Het dagelijkse potten- en pannenconcert leek ons er voornamelijk aan te herinneren dat de loop waarin we allemaal gevangen zitten weer een cyclus heeft voltooid. Naarmate de weken verstreken maakte mijn onrust plaats voor wanhoop en vervolgens ging die wanhoop over in berusting.

Na een maand in quarantaine keek ik naar mijn dochtertje en was ik blij om haar zorgeloos te zien lachen, gelukkig met het bestaan. Als ze probeert op te staan en vervolgens omkukelt, kruipt ze gewoon het volgende avontuur tegemoet, in het volste vertrouwen dat het leven een aaneenschakeling is van kansen. Carol Pires
Dit artikel van verscheen eerder in Reportagen.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 is jarig en trakteert!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en krijg 3 maanden gratis toegang tot 360 online.