• The Globe and Mail
  • Cultuur
  • ‘Oké boomer, dit is het nieuwe normaal’

‘Oké boomer, dit is het nieuwe normaal’

In tegenstelling tot onze ouders verrast deze crisis ons niet, schrijft deze twintigjarige: we zijn opgegroeid in een onzekere, apocalyptische wereld, achtervolgd door de klimaatcrisis, de opkomst van terrorisme en populisme.

Ik zat vandaag op de veranda te praten met een vriendin die op twee meter afstand zat. Toen ze wegging, ontsmette ik de plastic stoel waar ze op had gezeten en waste ik verwoed mijn handen hoewel ik haar niet had aangeraakt.

Ik had overwogen haar een van de Alison Roman-koekjes aan te bieden die ik de avond ervoor had gebakken, maar zag daar toch maar van af. Te riskant. Ik heb in geen weken in levenden lijve met een vriendin zitten praten. Het was een verademing.

Ons gesprek ging vooral over het virus, hoe onze families en vrienden ermee omgingen en onze gissingen naar hoe de toekomst eruit zou zien. Allemaal onderwerpen waar ik juist niet aan had willen denken, maar het voelde goed om dingen uit te spreken en te proberen ze een plaats te geven. Het voelde vooral goed om met iemand van mijn eigen leeftijd te praten.

Om er met mijn ouders en (virtueel) met hun vrienden over te praten is waardevol maar vreemd. Ik merk telkens dat ik zo mijn vraagtekens zet bij hun perceptie van de wereld. Ze blijven maar dingen zeggen als: ‘Echt onvoorstelbaar, dit.’ Of: ‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.’ En: ‘Het voelt allemaal zo surrealistisch.’ Ik heb geen idee waarom mijn ouders zo verbaasd zijn. Wisten ze dan niet dat de wereld continu verandert, dat het leven zoals wij het kennen in een oogwenk kan veranderen? Wisten ze niet dat de dood ons om de hoek ligt op te wachten?

WTC

Maar terwijl ik daar zo met mijn vriendin op de veranda zat, drong een belangrijk verschil tussen onze generatie en die van mijn ouders tot me door. Wij zijn opgegroeid in een wereld vol catastrofes. Ik was twee toen terroristen met vliegtuigen in het World Trade Centre in New York vlogen.

Mijn oom woonde niet ver bij het WTC vandaan en mijn ouders hadden hem aan de telefoon toen het tweede vliegtuig zich in de wolkenkrabber boorde. Hij keek uit zijn raam, dat een perfect uitzicht op de Twin Towers bood, terwijl het vliegtuig het gebouw raakte en explodeerde. Tot dat moment waren ze ervan uitgegaan dat het eerste vliegtuig een ongeluk was geweest. Die dag leerde ik de woorden ‘Oh my God!’ Mijn ouders vertelden me later dat ik de dagen erna alsmaar ‘Oh my God’ uitkraamde – zoals iedereen in de wereld.

Deze gebeurtenis was een van de schokkendste dingen die mijn ouders ooit hadden meegemaakt. Met 2.996 doden was het de eerste grote terreurdaad die tijdens hun leven in Noord-Amerika had plaatsgevonden. In dat van mij trouwens ook.

Angst

Ik heb veel van de primeurs in mijn ouders leven meegemaakt. Ik heb de wereldwijde opkomst van massale schietpartijen, terrorisme en populisme meegemaakt. Ik zat op de middelbare school toen Donald Trump werd gekozen. Ik zag hoe de mensen om me heen vol verbijstering, met wit weggetrokken gezichten, toekeken hoe de stemmen binnenkwamen. Iemand als Trump was nog nooit tot president van de VS verkozen.

Ik heb de grootste natuurbranden gezien en timelapses en video’s van de smeltende poolkappen. In mijn twintig levensjaren zijn honderden dieren uitgestorven. Als kind heb ik drie achtereenvolgende jaren de trappen van de CN Tower [het een na hoogste gebouw ter wereld, red.] beklommen om geld in te zamelen voor het Wereldnatuurfonds in de hoop mijn lievelingsdier, de ijsbeer, voor uitsterven te behoeden. Ik heb de zin ‘voor het eerst in de geschiedenis’ aan één stuk door gehoord. Ik weet niet beter dan dat de wereld in één enkel ogenblik dramatisch kan veranderen.

© Frank de Roo / HH
© Frank de Roo / HH

Terwijl dit allemaal gaande was zijn culturele tradities en gebruiken veranderd. Ik ben opgegroeid in een wereld waar mensen twijfelen aan God, hun regeringen, genderrollen en binair genderdenken. De lijst is eindeloos. Ik ben opgegroeid met het idee dat je instabiliteit en verandering kunt verwachten. Toen mijn vader en ik onlangs de hond uitlieten, zei hij voor de zoveelste keer hoe vreemd het allemaal was en dat hij het gevoel had dat hij in een apocalypsfilm was beland. Ik antwoordde dat hoe vreemd het ook was, ik toch het gevoel had dat het op de een of andere manier klopte. Deze apocalyptische, angstaanjagende, bizarre wereld voelt als de wereld waar ik mijn hele leven op ben voorbereid. Het voelt alsof het beeld van de buitenwereld eindelijk weerspiegelt wat er onder de oppervlakte gebeurt. Hij keek me aan en zei dat hij daar triest van werd. Het is ook triest. En angstaanjagend.

Elke generatie kent haar eigen angsten. Twintigers werden altijd al gekenmerkt door twijfel en onzekerheid. Het is een leeftijd van rebels zijn en op ontdekking uitgaan. Maar ik heb het gevoel dat ik niets concreets heb waartegen ik kan rebelleren. Iedereen om me heen is bang. Iedereen om me heen zit met dezelfde vragen als ik. Dus wat doen we in een wereld waar niemand antwoorden heeft? Het enige wat ik weet, is dat angst aanzet tot actie. Mensen zijn bang, dus blijven mensen thuis. Mensen zijn bang, dus hamsteren ze wc-papier. Mensen zijn bang, dus vinden ze nieuwe manieren om lol te maken. Angst motiveert.

Veel wetenschappers hebben gewaarschuwd dat zoiets als dit zou gebeuren. Dat we het niet zouden zien aankomen. Veel wetenschappers hebben gewaarschuwd dat dit nog maar het begin is van dit soort catastrofes. Ze hebben gewaarschuwd dat pandemieën veel vaker zullen voorkomen. Oké boomer, dit is het nieuwe normaal, en jullie zijn degenen die ons hierop hebben voorbereid. Jullie hebben ons verteld over klimaatverandering en ons naar het nieuws laten kijken. Jullie hebben ons smartphones gegeven toen onze hersenen nog in ontwikkeling waren en ons aangemoedigd mee te lopen met de Women’s March. Jullie schreven de ene na de andere bestseller over apocalyptische samenlevingen en produceerden kaskrakers en tv-series over uitgeputte werelden die niet zo veel verschillen van die van ons. Jullie hebben ons geleerd dit te verwachten. Mijn generatie zag dit al van mijlenver aankomen. Dus waarom zijn jullie dan zo verbaasd?

Auteur: Georgia Noble Irwin

The Globe and Mail
Canada | dagblad | oplage 291.500

Gelezen van oceaan tot oceaan, serieus en niet-geëngageerd; deze krant uit Toronto is het toonaangevende dagblad in Canada.

Dit artikel van Georgia Noble Irwin verscheen eerder in The Globe and Mail.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 heeft 1000 nieuwe leden nodig

Deze maand bieden wij daarom een deel van onze artikelen gratis aan. Zo kunt u vast kennismaken met ons aanbod. Leden blijven toegang houden tot onze maandelijkse digitale editie en het archief.