• Pressian
  • Politiek
  • Red de Zuid-Koreaanse democratie

Red de Zuid-Koreaanse democratie

Pressian | Chang Sok-jun | 18 februari 2017

De massale volkswoede die Zuid-Korea al maanden in zijn greep houdt, draait om meer dan president Park Geun-hye alleen. Dertig jaar nadat de democratie in het land werd ingevoerd, maken aristocraten er als vanouds de dienst uit.

De massale demonstraties die sinds november 2016 in Zuid-Korea worden gehouden, hebben als belangrijkste doel de president af te zetten. Er doen mensen aan mee van alle politieke overtuigingen; lang niet altijd denken zij hetzelfde over zaken als het minimumloon, het chronisch tekort aan banen of de stationering in het land van Amerikaanse thaad-antiraketsystemen [aangekondigd voor juli 2017].

Logisch gezien zou er aan deze demonstraties een einde moeten komen zodra het Constitutioneel Hof de afzetting van president Park Geun-hye [waar het parlement op 9 december toe besloot] bevestigt.

Toch moet het volk de pleinen na deze eerste overwinning niet verlaten. Wordt deze beweging niet voortgezet, dan zal op den duur toch onvermijdelijk een nederlaag volgen. Er zijn miljoenen mensen naar de demonstraties gekomen, wat zich alleen laat verklaren vanuit een breed gedeelde overtuiging dat het land in crisis is. De angst is groot onder de bevolking dat de democratische republiek, voortgekomen uit de strijd van juni 1987, in gevaar is en in een oligarchie met erfopvolging zal veranderen. Natuurlijk zijn we nog lang niet terug bij de dictaturen van Park Chung-hee [1963-1979, vader van de huidige president] of Chun Doo-hwan [1980-1988], maar alle betogers delen een verontwaardiging over het feit dat het land door slechts enkele families wordt geregeerd.

Kliek

Neem het geval van Choi Soon-sil, door de internationale pers ook wel schertsend een ‘vrouwelijke Raspoetin’ genoemd. Zonder ooit aan verkiezingen deel te nemen heeft zij veel macht naar zich toe kunnen trekken. Hoe meer kiezers haar marionet Park Geun-hye steunen, des te machtiger Choi Soon-sil wordt. Zonder dat de burgers er iets van merkten, is artikel 1, lid 2 van de grondwet (‘de nationale soevereiniteit komt het volk toe en alle macht komt van het volk’) hiermee aanzienlijk aangetast. Het fundamentele principe van een democratische republiek is met voeten getreden.

Mevrouw Choi dankt haar macht aan haar familie, met name aan haar vader Choi Tae-min [die Park Geun-hye goed kende]. Ook haar dochter Chung Yoo-ra, zus Sun-deuk en nichtje Jang Si-ho [allen meegesleept in het huidige politieke schandaal] maken deel uit van deze kliek. Het is net een aristocratische familiestamboom uit een of andere slechte televisieserie, al begon hun geschiedenis met een kleine sekte [begonnen door Choi Tae-min in de jaren zeventig; Zuid-Korea werd toen geregeerd door de families van Park en Choi, die innig met elkaar verbonden waren].

Toen bekend werd welke privileges Chois dochter Chung Yoo-ra had genoten, waren de betogers verontwaardigder dan ooit. Het geval laat goed zien hoe de macht van deze families precies werkt. Universiteiten, bedrijven, politieke partijen, publieke instanties, de pers: allemaal werden ze geacht deze jonge vrouw te bevoordelen. Mevrouw Choi en haar dochter bewogen zich door Europa als leden van de nieuwe Koreaanse aristocratie van het mondiale tijdperk. Chung Yoo-ra liet zich er op sociale netwerken op voorstaan machtige ouders te hebben. De macht die zij geërfd heeft is wat haar betreft geen privilege, maar een bewijs van haar superioriteit. De meritocratie waar de republiek altijd zo trots op was, is verworden tot aristocratie.

Chung Yoo-ra, dochter van Choi Soon-sil, genoot van haar privileges. – © HH
Chung Yoo-ra, dochter van Choi Soon-sil, genoot van haar privileges. – © HH

Toen de Koreanen duidelijk werd waar de familie van Choi zich allemaal schuldig aan had gemaakt, opende dit hun de ogen over de toestand van hun land. Ze begrepen dat ze overheerst worden door zogenaamde aristocraten en door anderen die het dolgraag willen worden. De gevallen van Kim Ki-choon en Woo Byung-woo [respectievelijk de voormalige kabinetschef van president Park en haar presidentieel secretaris voor Burgerzaken, beiden betrokken bij het schandaal] geven een beeld van het machtsmisbruik van deze bureaucraten en van de manier waarop zij hun rijkdom vergaarden. Hun kinderen maakten zich al op om hen op te volgen, dankzij hun opleiding aan elitescholen, studies in het buitenland en hun uitstekende netwerk. Voor dit soort mensen 
is het volk niet meer dan ‘vee’, zoals een hoge ambtenaar van het ministerie van Onderwijs het uitdrukte [deze man moest in juli 2016 ontslag nemen nadat hij het volk had vergeleken met honden of varkens die alleen maar te vreten hoefden te krijgen].

De mensen vragen zich af wat er van hun land geworden is, dertig jaar na het begin van de democratisering

In deze context wordt ook weer naar de chaebols gewezen. Het was al bekend dat de macht binnen deze industriële conglomeraten overgaat van vader op zoon, en dat daar bitter weinig tegen te doen valt. Maar nu staat het systeem van erfopvolging opnieuw in de schijnwerpers, vanwege de angst dat het hele land in handen van deze kleine groep erfgenamen zal vallen. De derde generatie chaebol-chefs, zoals Lee Jae-yong van de Samsung-groep [die recentelijk in de affaire-Park/Choi ondervraagd werd], vormt de kern van deze aristocratie. Park Geun-hye kun je er beter het symbool van noemen. Maar door het aura van haar vader Park Chung-hee, die haar aan een verkiezingsoverwinning hielp, is zij nu in de ogen van de bevolking besmet.

De woede tegen deze aristocratie houdt het vuur onder de demonstraties brandend. Het volk eist het herstel van de democratie. De opgave waar het Koreaanse volk in de eenentwintigste eeuw voor staat, heeft veel gemeen met die van de Fransen aan het eind van de achttiende eeuw, vandaar ook het opduiken van guillotines tijdens de betogingen.

De mensen vragen zich af wat er van hun land geworden is, dertig jaar na het begin van de democratisering. Het gaat hier niet om een eigenaardigheid van de Koreaanse democratie, zoals Park Chung-hee het noemde. Dezelfde tekenen van regressie zie je overal ter wereld. De democratische republiek moet worden gered, en dat moet de ultieme doelstelling van de betogers zijn, zelfs nadat Park Geun-hye – die alleen maar het symbool was voor de werkelijke strijd – is vertrokken. Er moeten hervormingen plaatsvinden, om te voorkomen dat het land door aristocraten geregeerd wordt.

Auteur: Chang Sok-jun
Vertaler: Valentijn van Dijck

Beeld bovenaan: Demonstranten dragen maskers van de Zuid-Koreaanse president Park Geun-hye (l.), en Choi Soon-sil, de ‘vrouwelijke Raspoetin’. – © HH

Pressian
Zuid-Korea | pressian.com

Dit ‘webzine’ heeft als 
slagzin: ‘een tijdschrift met een mening’, en wordt binnen het Zuid-Koreaanse politieke landschap over het algemeen als progressief beschouwd.

Dit artikel van Chang Sok-jun verscheen eerder in Pressian.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

En ontvang wekelijks het beste uit de internationale pers in uw mailbox.