De doelen van de oorlog zijn niet bereikt

‘Slechts enkele uren nadat hij wereldwijde bezorgdheid had gewekt door te dreigen de Iraanse beschaving te vernietigen,’ verraste Donald Trump iedereen op dinsdag 7 april door, een uur voordat zijn ultimatum afliep, aan te kondigen dat Washington en Teheran een staakt-het-vuren van twee weken waren overeengekomen in ruil voor de heropening van de Straat van Hormuz, meldt Foreign Policy.

De Amerikaanse president meldde dat de gesprekken over een ‘langetermijn’-vredesakkoord met Iran ‘zeer vergevorderd’ waren. Teheran diende ‘een voorstel van tien punten’ in dat ‘een haalbare basis voor onderhandelingen vormt’, verklaarde hij.

De Iraanse leiders bevestigden op hun beurt dat ze de Straat van Hormuz ‘voor een periode van twee weken’ zouden heropenen ‘als de aanvallen op Iran stoppen’, schreef de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi op X.

360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

The New York Times analyseert dat de strategie van de Amerikaanse president om ‘zijn toevlucht te nemen tot extreme verbale escalatie hem ongetwijfeld heeft geholpen de uitweg te vinden die hij al weken zocht’. Dit succes alleen al zou zijn overtuiging kunnen versterken dat de methoden die hij in de New Yorkse vastgoedwereld heeft geleerd – gevestigde conventies negeren en maximalistische eisen stellen – ook in de geopolitiek werken.

Maar ‘dit lost geen van de fundamentele problemen op die de oorlog hebben veroorzaakt’, waarschuwt The Times. Iran wordt nog steeds geregeerd door ‘een theocratisch regime, gesteund door het formidabele Islamitische Revolutionaire Gardekorps, dat aan het hoofd staat van een geïntimideerde bevolking die geteisterd wordt door raketten en bommen’, benadrukt de krant. ‘Bovendien blijft de nucleaire voorraad van Iran intact, inclusief de 440 kilogram verrijkt uranium die in theorie de aanleiding vormde voor dit conflict.’

Dit artikel van Marc van Rijswijk verscheen eerder in Foreign Policy.