• El Diario
  • Reader
  • Warren Beatty, Madonna en ik

Warren Beatty, Madonna en ik

El Diario | 29 april 2020

Dit lijkt allemaal niet belangrijk en dat is het ook niet, dit verwacht je eerder in een kroniek van Patty Diphusa dan in een kroniek van de lockdown waarin we nu leven. Maar zo absurd is het geheugen wanneer het herinneringen selecteert.

Antonio Banderas in Dolor y gloria (2019). In 1990 is Almodóvar er getuige van hoe Banderas wordt verleid door Madonna.
Antonio Banderas in Dolor y gloria (2019). In 1990 is Almodóvar er getuige van hoe Banderas wordt verleid door Madonna.

Toen maandagavond [30 maart] de nieuwe, strengere quarantainemaatregelen bekend werden gemaakt begon ik last te krijgen van de eerste symptomen van claustrofobie. Dat was laat, want ik heb al behoorlijk lang claustrofobie en pleinvrees, ik weet wel dat dit twee tegengestelde aandoeningen zijn, maar mijn lichaam is paradoxaal, dat is een van zijn kenmerken, dat is altijd al zo geweest.

Die avond wist ik al dat ik de volgende dag zou proberen de deur uit te gaan, ik voelde me als iemand die op verraderlijke wijze een misdrijf gaat plegen. Als iemand die zich tegen wil en dank aan een verboden genoegen over gaat geven. Ik klink als goedkope literatuur, en dat klopt als een bus, dat krijg je van deze lockdown.

Ik had nauwelijks een plan, ik zou eten gaan kopen, dat was echt nodig want ik woon alleen. En dus trok ik die dinsdagochtend kleren aan om de deur uit te gaan en voelde dat ik iets bijzonders aan het doen was: iets netjes aantrekken! Ik heb dat altijd ervaren als iets intiems en iets heel speciaals, en ik had dat al zeventien dagen niet gedaan. En ik dacht ineens aan verschillende andere gelegenheden waarvoor ik me had opgedoft, dat waren heel belangrijke momenten voor mij geweest, die zich in mijn geheugen hebben gegrift, besef ik nu. Ik herinnerde me bijvoorbeeld dat ik me in 1980 in de calle Lope de Rueda opdofte voor de première van Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón in bioscoop Peñalver in de Calle Conde de Peñalver. Hoewel dat een bioscoop was waar doorgaans films werden vertoond die elders al in première waren gegaan, was het voor mij alsof de première van mijn eerste film in het Kodak Theatre in Los Angeles plaatsvond. Het was de eerste keer dat ik een film van mijzelf zag met publiek erbij, de eerste keer dat de toeschouwers in een echte, volle bioscoop in het commerciële circuit naar beelden keken die ik samen met mijn vrienden had gemaakt in de achttien maanden dat de opnames hadden geduurd. De mensen die niet de zaal uit liepen, proestten het uit. Ik herinner me dat ik een rood satijnen jack aanhad dat ik op de Portobello Road Market in Londen had gekocht.

Kragen en smokings

Je kleedt je niet altijd met een bepaald doel voor ogen, althans, dat herinner je je niet altijd. Ik weet nog hoe ik twee jaar na de première van Pepi, toen La Movida [Spaanse culturele beweging die na de dood van Franco in 1975 experimenteerde met de nieuwe vrijheden] nog in volle gang was, welbewust een grijs pak met een Mao-kraag aantrok om in de hippe wijk Malasaña naar een bar te gaan die gerund werd door een jongen op wie ik een oogje had. Ik ben nooit van de Mao-kraagjes geweest, ik ben meer van de Perkins-kraag, die je onderkin maskeert. Ik herinner me het pak met de Maokraag omdat de jongen in kwestie twee of drie jaar een deel van mijn leven was. En niet zo’n klein beetje ook.

Madonna: ‘Vraag aan Antonio of hij vrouwen graag slaat’

Ik herinner me ook de smoking van paarse shantoeng van de modeontwerper Antonio Alvarado en de enkellaarsjes met studs (van het type dat Louboutin nu maakt) waarin ik me vertoonde op de eerste Oscaruitreiking van mijn leven, in 1989. We vielen niet in de prijzen, mijn band met actrice Carmen Maura spatte uit elkaar, en toch is dat bezoek aan Los Angeles in mijn herinnering geplaveid met heerlijke gebeurtenissen.

Vier of vijf dagen voor de ceremonie hadden we bij Jane Fonda thuis gegeten, die dolgraag een remake wilde maken van Mujeres al borde de un ataque de nervios. Ze had niet veel mensen uitgenodigd, Anjelica Huston en haar partner Jack Nicholson, die Bibi Andersen vertelde dat hij haar die middag had gezien bij een wedstrijd van de Lakers. Cher, die zich had opgemaakt om niet opgemaakt te lijken en die superknap was om te zien, veel knapper en ook veel kleiner dan ik dacht. En Morgan Fairchild. Jawel! Ik verkeerde in de veronderstelling dat de volgende gast aan wie ik zou worden voorgesteld iemand als Susan Sontag zou zijn en was zeer aangenaam verrast, want ik dacht dat Morgan Fairchild in een lagere divisie speelde dan de andere vrouwen (al is het niet niks als je in de series Flamingo Road en Falcon Crest hebt gespeeld). Jane Fonda moet in de gaten hebben gehad dat ik was verrast want ze vertelde me later die avond dat zij altijd samen met Morgan Fairchild naar demonstraties ging, die was minstens zo feministisch als zij.

We waren de hele avond ondersteboven van die fantastische vrouwen en van Jack. We maakten veel foto’s van onszelf met hen en met de schilderijen die aan de muren hingen en die waren gemaakt door Janes vader, Henry Fonda.

Madonna

De dag na de uitreiking word ik opgebeld door een vrouwenstem. Ze zegt, alsof ze zich zogenaamd niet bewust is van de indruk die ze op mij maakt: ‘Hallo, ik ben Madonna, ik ben Dick Tracy aan het opnemen en zou je graag de set willen laten zien, vandaag heb ik geen opnames en heb ik alle tijd voor je.’

Het had een nep-Madonna kunnen zijn, of een psychopaat die mij wilde vermoorden op een van die kale vlaktes die James Ellroy zo goed beschrijft in zijn romans (als jullie The Black Dahlia gaan lezen dan weten jullie precies wat ik bedoel, zijn moeder werd op een van die kale vlakten vermoord). Jullie kunnen ook de verfilming van het boek gaan zien van de zeer door mij bewonderde Brian De Palma, met Scarlett Johansson en Hilary Swank, maar eerlijk gezegd was die niet zo geslaagd. Voor de quarantaine kan hij ermee door, maar ik zou jullie eerder een heleboel andere films van De Palma aanraden: Sisters, Phantom of the Paradise, Carlito’s Way, Body Double – met Melanie Griffith op het hoogtepunt van haar carrière en slank als een den – en vooral Scarface met Al Pacino.

Sla The Black Dahlia over en stel een programma samen met al deze films, jullie zullen me dankbaar zijn. Allemaal juweeltjes, supertoegankelijk en superonderhoudend, aan het slot van dit drieluik zal ik een lijst met aanraders samenstellen. Terug naar het telefoontje van Madonna: het had ook iemand kunnen zijn die me een poets wilde bakken, maar mijn gevoel van eigenwaarde was, ook al had ik dan geen Oscar gewonnen, groot genoeg om niet te twijfelen aan de authenticiteit van het telefoontje. Madonna’s stem gaf me het adres van de studio waar de opnames plaatsvonden, en daar vervoegde ik me, volledig in de wolken.

Gezegd moet worden dat het hele team, van Warren Beatty tot Storaro [Italiaanse cameralegende Vittorio Storaro] niet aardiger voor mij hadden kunnen zijn. Ze behandelden me alsof ik George Cukor was. Beatty wilde per se dat ik ging zitten op de stoel waar zijn naam op stond, op de plek van de regisseur dus, zodat ik de opname van de scène kon zien waarmee ze bezig waren. Ik stond op het punt om hem te bekennen dat ik als kind mijn seksualiteit ontdekte toen ik hem in Splendor in the Grass zag (de metselaar uit Dolor y Gloria bestond toen nog niet) maar ik hield me in, uiteraard. Ze waren een scène aan het opnemen waarin een onherkenbare Al Pacino aan één stuk door ratelde. Die rol leverde hem het jaar daarop een Oscarnominatie op, de film kreeg drie Oscarbeeldjes.

Madonna liet me alle decors zien en ik leerde iemand kennen die ik heel erg bewonder, Milena Canonero, de kledingontwerpster die toen al twee Oscars had gewonnen (voor Dick Tracy zou ze het jaar daarop worden genomineerd), voor Chariots of Fire en Barry Lyndon. Twee aanraders om de quarantaine mee door te komen. Mijn favoriet is Barry Lyndon van Kubrick. Milena Canonero zou nog twee Oscars winnen, ik herinner me niet voor welke films dat was. Er was waarschijnlijk niets wat die dag zo veel indruk op mij maakte als het bezoek aan het atelier waar Canonero haar werk deed. Het zou de enige reden zijn geweest waarom ik in Hollywood had willen werken: die obsessieve aandacht voor detail.

Details

Een van de onderscheidende kenmerken van de stripfiguur Dick Tracey is zijn gele hoed. Milena wilde koste wat het kost dat geel uit de strip hebben. Ze liet me zo’n tweehonderd hoeden zien die zich alleen maar van elkaar onderscheidden door een subtiel kleurverschil. Ik herkende mezelf volledig in die obsessieve aandacht voor detail. Op mijn manier doe ik hetzelfde wanneer ik een film maak, ik kan niet anders werken (al kan ik wel met veel minder geld toe dan zij).

Als Madonna je belt en zich voor je uitslooft zoals ze deed op de dag nadat ik geen Oscar had gewonnen, wil dat zeggen dat de material girl enorm in je geïnteresseerd is. We zagen elkaar het jaar daarop al snel weer tijdens haar Blond Ambition Tour.

Ik ben gaan schrijven om dit allemaal te vergeten, het is een soort vlucht vooruit

Toen ze in Madrid was, organiseerde ik een groot flamencofeest voor haar met La Polaca, maar zij had mij al duidelijk gemaakt dat er afgezien van mijzelf maar één andere gast was die ze graag wilde ontmoeten: Antonio Banderas.

Ik beloofde haar dat Antonio er zou zijn, maar zei er niet bij dat hij niet zonder zijn toenmalige echtgenote zou komen, Ana Leza, die een groot fan van de zangeres was.

In Bed with Madonna

Zij, Madonna, besliste wie waar zou zitten (er waren verschillende ronde tafels voor mijn vrienden en de dansers). Zij ging uiteraard aan de hoofdtafel zitten, met mij aan haar rechterzijde en Antonio aan haar linkerzijde. Ana Leza stuurde ze naar de verste tafel in die grote zaal.

Madonna had alleen maar aandacht voor ons twee en een beetje voor La Polaca, die er prachtig uitzag. Een lid van haar team had een uitstekende camera bij zich om alles op te nemen, ‘als aandenken’, zo vertelde Madonna mij. Ik vond het vreemd dat er naast een cameraman nog een jongen was, met een klapbord, een elektronisch klapbord dat ik toen voor het eerst van mijn leven zag. Ik vond het vreemd, maar een goede gastheer houdt ook dan zijn mond. En ik moest voor Madonna een aantal dingen vertalen die haar buitengewoon interesseerden aan Antonio. In die fase van zijn carrière stond Antonio op het punt om als een raket omhoog te schieten, ¡Átame! was al in première gegaan
in Amerika en was bij de critici en in Hollywood (en bij Madonna) zeer in de smaak gevallen, maar toen, in 1990, sprak hij nog geen woord Engels.

Dat vertel ik omdat ik een jaar later zie dat er een film in première gaat, In Bed with Madonna, en dat een groot deel daarvan is opgenomen tijdens mijn feest in het Palace Hotel; de jacht op Antonio is een van de belangrijke verhaallijnen en uiteraard was in de film te zien hoe zij Ana Leza met één zin uitschakelde. Aan het slot van het diner waagde Ana het om zich bij ons te vervoegen en op een plagerig toontje tegen de goddelijke blonde vrouw te zeggen: ‘Ik zie dat je mijn man leuk vindt, dat verbaast me niets, alle vrouwen vinden hem leuk maar dat vind ik niet erg want ik ben erg modern.’ Waarop Madonna antwoordde: ‘Get lost.’

Cecilia Roth in Todo sobre mi madre (1999). De film kreeg zowel een Oscar als een BAFTA-award en een Golden Globe voor de beste buitenlandse film.
Cecilia Roth in Todo sobre mi madre (1999). De film kreeg zowel een Oscar als een BAFTA-award en een Golden Globe voor de beste buitenlandse film.

Slaan

Dit lijkt allemaal niet belangrijk en dat is het ook niet, dit verwacht je eerder in een kroniek van Patty Diphusa dan in een kroniek van de lockdown waarin we nu leven. Maar zo absurd is het geheugen wanneer het herinneringen selecteert. Het kan me niet schelen dat het op een afrekening lijkt, maar als het omgekeerde was gebeurd (als ik opnames van Madonna en haar groep had gemaakt en met al dat materiaal een film had gemaakt die daarna de hele wereld over was gegaan) dan zou ik een proces aan mijn broek hebben gehad waarvan ik nog steeds niet zou zijn bijgekomen.

Maar waar ik het over had: tijdens het diner zei Madonna op een bepaald moment tegen mij: ‘Vraag aan Antonio of hij vrouwen graag slaat’ (ik zweer dat het zo is gegaan). Ik vertaal het voor hem. Antonio zegt niets, stamelt wat en zet een gezicht op in de trant van ‘ik ben een Spaanse heer en voor een vrouw doe ik wat ik moet doen’. Antonio’s zwijgen en zijn gezichtsuitdrukking zeiden genoeg, maar Madonna wilde meer. Vraag hem, zegt ze nu, of hij het lekker vindt om door vrouwen geslagen te worden. Ik vertaal dat, ‘to hit’ en ‘women’ waren twee woorden die ik in 1990 al kende. Antonio zette hetzelfde gezicht op, dat geen ja en geen nee uitdrukte, maar wel aangaf dat een Spaanse heer doet wat de dames van hem verlangen.

Ik vertel dit in eerste plaats omdat het echt is gebeurd en omdat dit het grappigste voorval van die avond was, maar ze heeft het niet in de film willen opnemen. En dankzij deze pandemie weet de wereld nu hoe het er werkelijk aan toe is gegaan tijdens dat diner.

Op elf januari jongstleden had ik een dubbelrol in Los Angeles. Ik moest aanwezig zijn op twee vrijwel gelijktijdige ceremonies waar Dolor y gloria was uitgeroepen tot Beste Buitenlandse Film. Ik droeg een zwart pak van Givenchy met daaronder een trui met een Perkins-kraag in dezelfde kleur. De eerste ceremonie was georganiseerd door de AARP (American Association of Retired Persons), die lobbyt voor de rechten van mensen van boven de vijftig. De AARP heeft zijn eigen, prestigieuze prijzen en de ceremonie is belangrijk genoeg om op televisie uitgezonden te worden. De prijzen heten de Movies for Grownups Awards. Ik weet niet hoe je dat zou moeten vertalen, iets in de trant van Prijzen voor Films voor Volwassenen. Die prijzen zetten de beste films van het jaar in het zonnetje, met uitzondering – dat wel – van kinderfilms en kinderachtige films. Annette Bening werd bekroond voor haar hele carrière, The Irishman werd uitgeroepen tot Beste Film, Scorsese tot Beste Regisseur, Renée Zellweger viel in de prijzen voor haar rol in Judy en Adam Sandler voor zijn rol in Uncut Gems. Ik zat met Sandler aan tafel en hij was zo hoffelijk om niet tegen me te zeggen hoe geërgerd hij was vanwege Antonio’s Oscarnominatie omdat alles erop wees dat die nominatie ofwel naar hem zou gaan voor zijn prachtige vertolking in Uncut Gems ofwel naar Robert de Niro, maar uiteindelijk had de Academy de voorkeur gegeven aan Antonio.

Ook Noah Baumbach viel in de prijzen dankzij zijn geweldige script voor Marriage Story. (Ik raakte bevriend met Noah en zijn vrouw Greta Gerwig, en we spraken af dat we elkaar elke keer als ik in New York was zouden zien.) En Dolor y gloria werd uitgeroepen tot de Beste Buitenlandse Film.

Voordat de prijzen werden uitgereikt kwam een stralende Annette Bening naar mijn tafel om me te begroeten, samen met haar man Warren Beatty, niet minder stralend op zijn drieëntachtigste. We feliciteerden elkaar en Annette vertelde dat ze had gevraagd om de rechten van Lucia Berlins Handleiding voor poetsvrouwen en dat ze haar hadden gezegd dat ik die had. We spraken over het boek – dat ik eveneens van harte aanraad voor deze quarantaine, de tijd staat stil wanneer je de verhalen van Lucia Berlin leest – en ik vertelde haar dat zij een ideale keuze zou zijn voor de rol van het oudere personage. Ik kon dat zeggen omdat alle mensen die in de prijzen waren gevallen de vijftig al waren gepasseerd. Ik was als eerste aan de beurt tijdens de prijsuitreiking, want de organisatoren wisten dat ik nog een ander feestje had, de uitreiking van de Los Angeles Film Critics Association Awards, die een stuk minder formeel was. De critici waren zich al aan het bezatten tijdens de borrel vooraf.

In mijn dankwoord noemde ik Warren, al had ik het niet over het wonderbaarlijke ontwaken van mijn seksualiteit. Wel vertelde ik met grote tevredenheid dat hij nu eindelijk in een van mijn films zat (denk aan de beelden van Natalie Wood en Beatty in de monoloog van Asier Etxeandia).
In hetzelfde pak en met dezelfde wens om te behagen en behaagd te worden verscheen ik in het Hotel InterContinental, waar de critici hun superprestigieuze prijzen vierden en uitlegden hoe het dit jaar had moeten gaan. Beste Film: Parasite; Beste Acteur: Antonio Banderas, en Beste Internationale Film: Dolor y gloria.

Rare gewaarwording

Maar wat ik wilde zeggen: ik ging voor het eerst na zeventien dagen van totale lockdown de straat weer op. Ik wilde deze gewaarwording niet mislopen, en ik had een echte reden, eten kopen in een soort kruidenierswinkel ergens in mijn buurt. Het was een rare, rustgevende gewaarwording, een zeer aangename stilte en leegte. Ik dacht op dat moment niet aan de doden en de mensen die besmet waren, dit was een volstrekt nieuw beeld van Madrid en een al even ongewone situatie waarvan ik nog niet weet hoe ik die zou moeten omschrijven. Ik denk liever niet aan de slachtoffers (dat is niet helemaal waar, ik probeer te helpen waar ik kan). We kennen allemaal de verschrikkelijke cijfers en ik ben dit drieluik nu juist gaan schrijven om dit allemaal te vergeten, het is een soort vlucht vooruit. Als ik stil blijf staan bij de werkelijkheid val ik vast in één klap dood neer. En dat wil ik niet.

eldiario.es
Spanje | website | eldiario.es 
eldiario.es is een Spaans online nieuwsplatform dat in 2012 is opgericht door journalisten van de krant Público nadat de papieren uitgave gestopt werd. De redactielijn is links-progressief, gericht op een jong, academisch opgeleid publiek.

Dit artikel van verscheen eerder in El Diario.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

En ontvang wekelijks het beste uit de internationale pers in uw mailbox.