Overvolle stranden, paardenraces en all-inclusive resorts: de Britse fotograaf Martin Parr legde decennialang de mens en zijn onverteerbare consumptiedrang vast. ‘Mocht iemand zich storen aan zijn foto’s, dan is het vooral omdat Parr ons een wrede spiegel voorhoudt’, aldus Marie-Anne Kleiber in Télérama.
De Neue Zürcher Zeitung typeert Martin Parr, de Magnum-fotograaf die eind vorig jaar op 73-jarige leeftijd overleed, als ‘chroniqueur van de absurditeiten van het alledaagse leven’. Van het vrijetijdsgedrag van de Britse arbeidersklasse in het Thatcher-tijdperk tot wereldwijde vakantieculturen als uitdrukking van moderne consumptiepatronen. Zo laat Parr zien ‘hoe nieuwe welvaartsrituelen vanaf de jaren tachtig het sociale weefsel veranderden.’
Ben Luke schrijft in The Standard dat Parr was ‘gefascineerd door massale menselijke activiteit.’ Of het nu op het strand was, bij paardenraces of in dansclubs. Hij noemt hem ‘consistent’ in het gebruik van ‘verzadigde kleuren en veel flair.’ Zijn foto’s van beroemdheden vindt Luke het saaist. ‘De beste zijn die waarin hij zich onder de Britten begeeft.’
Het subtiele talent van Parr zit hem in het ‘plaatsen van het verrukkelijke in het alledaagse’
In Frieze benadrukt ook Andrew Hodson Parrs ‘oververzadigde tinten’ en de terugkerende zelfportretten. Daarmee ‘lijkt de fotograaf zich te positioneren als vaste toerist. Het leidt de blik even weg van lichamen als alles verterende, gedegradeerde massa’s’ en in plaats daarvan op ‘de schimmige, unieke figuur van de kunstenaar – een voyeur op menselijke safari’.
Volgens Isabella Ferreira in Musée Magazine zijn Parrs kleuren ‘niet naturalistisch, maar hyperrealistisch, waardoor wordt blootgelegd hoe commerciële beeldvorming kijkers heeft getraind om overdaad gelijk te stellen aan genot.’ Zo valt ‘wat ooit leek op vrolijke kronieken van moderne ontspanning’, nu te zien als ‘aanhoudend verslag van planetaire mislukking.’
Het subtiele talent van Parr zit hem in het ‘plaatsen van het verrukkelijke in het alledaagse’ en ‘het onwaarschijnlijke in het vertrouwde’, stelt Desmond Bell in Northern Soul. De fotograaf ‘nodigt ons uit om twee keer te kijken omdat we het anders niet opmerken’.
‘Mocht iemand zich storen aan zijn foto’s, dan is het vooral omdat Parr ons een wrede spiegel voorhoudt’, noteert Marie-Anne Kleiber in Télérama. ‘Met zijn dood zijn we de vriend van onze fouten kwijtgeraakt.’
